บทที่ 353 การจัดอันดับ

ในเมื่อรองเจ้าสำนักออกปากแล้ว ต่อให้จงซานจะโกรธแค้นเพียงใดก็ทำได้เพียงถลึงตาจ้องมองอีกฝ่ายอย่างดุดัน อาจารย์ทั้งสองต่างก็เป็นยอดฝีมือระดับร่างทองคำขั้นสูงสุด หากประมือกันขึ้นมาจริง เกรงว่าศิษย์ผู้บริสุทธิ์คงได้รับผลกระทบไปด้วย ในเมื่อรองเจ้าสำนักต้องการยุติเรื่องวุ่นวายนี้ ย่อมไม่ปล่อยให้อาจารย์ทั้งสองปะทะกันต่ออย่างแน่นอน

รองเจ้าสำนักย่อมเข้าใจความรู้สึกของอาจารย์ทั้งสองดี จึงไม่ได้กล่าวตักเตือนอันใด อีกอย่างในเมื่อจงหลีใช้วิธีสกปรกลอบโจมตีสุยมู่ก่อน ตอนที่สุยมู่ลงมือตบหน้าเขา รองเจ้าสำนักจึงไม่ได้ห้ามปราม คนหนุ่มเลือดร้อนถือเป็นเรื่องธรรมดา

หากมองในมุมผลประโยชน์ของสถาบันโดยตัดความลำเอียงต่อศิษย์ทั้งสองทิ้งไป เห็นได้ชัดว่าสุยมู่ที่มีพลังถึงขอบเขตร่างทองคำย่อมมีคุณค่ากว่าจงหลี อีกทั้งอายุยังน้อยกว่าจงหลีถึงสองสามปี คนเช่นนี้สถาบันย่อมให้ความสำคัญและมุ่งเน้นฟูมฟักมาโดยตลอด ไม่ว่าอย่างไร ต่อให้อาจารย์หงไม่ยื่นมือเข้าช่วย รองเจ้าสำนักก็ไม่มีทางปล่อยให้จงซานทำร้ายเขาแน่ ส่วนการตบหน้าเมื่อครู่นั้น ก็ถือเสียว่าเป็นการทะเลาะเบาะแว้งของเด็กๆ ความบาดหมางถือว่าสลายกันไป ทว่าหากสุยมู่คิดจะลงมือตบอีกรอบ นั่นย่อมไม่ได้แล้ว