บทที่ 399 กฎที่ไร้ลายลักษณ์อักษร

หากอีกฝ่ายต้องการเพียงเงินทอง อย่างมากที่สุดก็แค่เสียทรัพย์ฟาดเคราะห์ ซึ่งจัดการได้ง่าย แต่หากเป้าหมายของพวกมันคือสินค้าในขบวน นั่นย่อมกลายเป็นศึกชี้ขาดที่ต้องสู้กันจนตัวตาย ยิ่งไปกว่านั้น การพูดจาหาเรื่องผูกใจเจ็บโดยที่ยังไม่รู้จำนวนคนและที่มาที่ไปของอีกฝ่ายก็ไม่ใช่นิสัยของเฒ่าเฉียว แน่นอนว่าต้องหยั่งเชิงถามไถ่อย่างสุภาพไปก่อน

สิ้นเสียงตะโกน บนเนินเขาก็ปรากฏเงาร่างคนขึ้นมาไม่น้อย มีอยู่ราวสิบกว่าคน แต่เมื่อเทียบกับขนาดของขบวนคาราวานแล้ว คนกลุ่มนี้ยังถือว่าน้อยกว่า พอเห็นเช่นนี้เฒ่าเฉียวจึงลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก โชคดีที่คนฝ่ายนั้นมีไม่มาก มิเช่นนั้นคงยุ่งยากแน่

ทว่าคนเหล่านั้นกลับไม่มีใครตอบคำถามของเฒ่าเฉียวเลยแม้แต่คนเดียว ช่างไม่ไว้หน้ากันเกินไปแล้ว และออกจะไม่ถูกต้องตามธรรมเนียมยุทธภพอยู่บ้าง