บทที่ 400 ปรมาจารย์หวัง

เมื่อได้ยินคำว่าปรมาจารย์หวัง พี่รองหลิวก็ชะงักไปครู่หนึ่ง พลางใคร่ครวญอย่างละเอียด ทว่าคิดอย่างไรก็นึกไม่ออก จึงมั่นใจว่าตนไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อนเลย ยามนี้ขวัญกำลังใจของพวกเขากำลังฮึกเหิม เขาจึงกล้าพ่นคำโตเย้ยหยันอีกฝ่ายอย่างไม่ไว้หน้า การท่องยุทธภพก็เป็นเช่นนี้ อะไรจะด้อยกว่าก็ได้ แต่บารมีและความดุดันห้ามยอมแพ้เด็ดขาด หากฝ่อลงไป ย่อมจบสิ้นกันพอดี

เมื่อได้ยินพี่รองหลิวกล่าวเช่นนั้น ทุกคนต่างก็ตาสว่าง จะไปกลัวทำไม อีกฝ่ายมีแค่สิบกว่าคนเท่านั้น เดิมทีเป็นเพราะฝ่ายนั้นโผล่มาอย่างกะทันหัน พวกเขาจึงตั้งตัวไม่ทันและตื่นตระหนกไปบ้าง แต่พอดึงสติตริตรองให้ดี ถึงรู้ว่าฝ่ายตรงข้ามมีแค่สิบกว่าคน ขณะที่พวกเขามียอดฝีมือถึงยี่สิบกว่าคน อีกทั้งยังมีจางเจิ้งที่เป็นนักบำเพ็ญเพียรคอยหนุนหลัง แล้วจะไปกลัวปรมาจารย์หวังบ้าบออะไรนั่นอีกเล่า?

อีกอย่าง ปรมาจารย์หวังผู้นี้ก็ช่างใจกล้าบ้าบิ่นนัก แต่ไหนแต่ไรมา ผู้ที่กล้าใช้คำว่าปรมาจารย์นำหน้า ล้วนเป็นบุคคลที่มีความสำเร็จโดดเด่นล้ำลึกในด้านใดด้านหนึ่งทั้งสิ้น ทว่าคนผู้นี้กลับกล้าขนานนามตนว่าปรมาจารย์ หากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป ย่อมดึงดูดผู้มีฝีมือตามมาล่าสังหารเป็นแน่ หากว่าไร้ความสามารถสมคำร่ำลือ