บทที่ 402 ปรมาจารย์หวัง

เมื่อเห็นพวกชายฉกรรจ์รอบตัวพอจะมีความมั่นใจขึ้นมาบ้าง อย่างน้อยที่สุดก็ไม่ทำท่าขี้ขลาดเหมือนพวกนั่งรอความตาย ในใจของเฒ่าเฉียวจึงค่อยรู้สึกโล่งอกขึ้นมาเล็กน้อย

“ที่แท้ก็คือปรมาจารย์หวัง เมื่อครู่ที่ล่วงเกินไปเป็นความผิดของพวกเรา หวังว่าปรมาจารย์หวังจะไม่ถือสากับบ่าวไพร่อย่างพวกเรา ปรมาจารย์ต้องการสิ่งใดก็หยิบฉวยไปได้เลย ยังหวังว่าท่านจะเมตตาสักครา อย่าได้เอาชีวิตพวกเขาเลย พวกเขาก็ต่างมีครอบครัวกันแล้ว มีทั้งคนแก่และเด็กต้องดูแล หาเช้ากินค่ำนั้นไม่ง่ายดายเลยจริงๆ”

คำพูดเหล่านี้ เฒ่าเฉียวกล่าวออกมาอย่างจริงใจยิ่ง หวังเพียงตนเองจะยอมจ่ายสิ่งตอบแทนบ้าง เพื่อรับประกันความปลอดภัยของทุกคน แม้ว่าอีกฝ่ายต้องการสินค้าชุดนี้ เฒ่าเฉียวก็ยินดีมอบให้ อย่างมากพอกลับไปก็แค่ชดใช้ให้ผู้อื่น แต่หากชีวิตต้องสูญสิ้นไปก็ไม่อาจเอากลับคืนมาได้ และไม่มีผู้ใดสามารถชดใช้ให้ได้