บทที่ 403 จางเจิ้ง

อันที่จริงแล้ว การท่องยุทธภพ สังหารคนชิงทรัพย์ โดยทั่วไปมักจะสอบถามที่มาที่ไปให้แน่ชัดก่อน เพื่อหลีกเลี่ยงการไปล่วงเกินบุคคลหรือขุมกำลังที่ไม่ควรตอแย มิเช่นนั้นจุดจบย่อมอนาถเหลือแสน แน่นอนว่าในกลุ่มคนธรรมดาพวกนี้ย่อมไม่มีใครมีเบื้องหลังยิ่งใหญ่อะไร ปรมาจารย์หวังจึงข้ามขั้นตอนนี้ไปแต่แรก ทว่าเมื่อเห็นว่าจางเจิ้งสามารถหลบกระบี่เหล็กของตนได้ ปรมาจารย์หวังย่อมต้องถามไถ่เสียหน่อยว่าเจ้าหมอนี่มาจากไหนกันแน่ แม้พรสวรรค์จะอยู่ในระดับธรรมดา แต่ก็นับว่าเคยฝึกตนมาบ้าง

เขาไม่กลัวไอ้สวะฝึกปราณชั้นที่หกหรอก ที่กลัวคือไอ้สวะนี่ดันเป็นลูกหลานสายตรงของตระกูลใหญ่ตระกูลใดตระกูลหนึ่งเข้าให้ แม้สำหรับตระกูลใหญ่แล้ว สวะพรรค์นี้จะไร้ค่า ตายไปก็ช่างหัวมัน แต่ถึงอย่างไรก็ต้องรักษาหน้าตาต่อสายตาคนภายนอกมิใช่หรือ

หากไปฆ่าลูกหลานสายตรงของตระกูลใหญ่เข้า ต่อให้ศิษย์ผู้นี้ไม่ใช่ยอดอัจฉริยะ เป็นเพียงสวะฝึกปราณชั้นที่หก แต่หากตระกูลใหญ่ไม่แสดงท่าทีอะไรให้คนภายนอกเห็นบ้าง นั่นมิเท่ากับประกาศว่าตระกูลของตนยอมให้ใครมารังแกก็ได้หรอกหรือ