บทที่ 406 ปรมาจารย์หวัง

หากไม่ได้จริงๆ ก็แค่แย่งแม่หนูนี่มาก่อน ค่อยๆ สั่งสอนแล้วเสพสุขให้หนำใจ หากเชื่อฟังก็ให้อยู่ข้างกาย ย่อมมีกินมีใช้ไม่ขัดสน แต่ถ้าไม่เชื่อฟังยิ่งจัดการง่าย บังคับขืนใจเสีย พอนึกเบื่อก็ขายเข้าหอนางโลมไปตรงๆ แม้แม่หนูนี่จะยังเด็ก แต่รูปโฉมงดงามไม่เบา ถึงเวลานั้นคงขายได้ราคางามพอดู

ทำเช่นนี้ ไม่ว่าผลจะออกมาอย่างไรก็ไม่มีทางขาดทุน ทั้งยังได้ลิ้มลองผลไม้แรกแย้ม จะไม่เอาได้อย่างไร?

ยามนี้ บนใบหน้าของปรมาจารย์หวังพลันปรากฏรอยยิ้มหื่นกามที่ไม่เข้ากับวัยอย่างยิ่ง ถึงกับอดไม่ได้ที่จะหัวเราะลั่นออกมา