บทที่ 407 ไม่ฆ่า

หัวของพี่รองหลิวก้มต่ำลงอย่างน่าเวทนาจนไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมา เขาย่อมสัมผัสได้ถึงสายตาดูแคลน เย้ยหยัน และเหยียดหยามจากคนรอบข้าง บางทีหลังจากวันนี้ ตำแหน่งของเขาในคาราวานอาจจะดิ่งลงเหว แต่แล้วมันจะทำไมล่ะ? ต่อให้ต้องเป็นหมา ขอแค่มีชีวิตรอดต่อไปได้ มันมีอะไรไม่ดีกัน?

สันดานมนุษย์ก็เป็นแบบนี้เอง ก้อนเสลดที่เริ่มแห้งกรังอยู่บนหัวย่อมชวนให้สะอิดสะเอียนยิ่งขึ้น ทว่ารอยยิ้มบนใบหน้าของพี่รองหลิวกลับยิ่งบานฉ่ำประจบสอพลอขึ้นไปอีก

“ดี! ข้าชอบไอ้หนูอย่างแก ไม่ฆ่าโว้ย ฮ่าๆ!”