บทที่ 417 เมืองฉานหยาง

เย่ซิวโคจรปรับลมปราณแท้ที่กำลังปั่นป่วนอยู่ในร่างพลางค่อยๆ พยุงตัวลุกขึ้นยืน แม้บนใบหน้าจะมีคราบดินและรอยเลือดเปรอะเปื้อน แต่เขากลับผุดยิ้มอย่างมั่นใจ ก่อนจะเอ่ยขึ้นเสียงดังว่า

"สมกับที่เป็นคนแก่นี่นะ พล่ามน้ำท่วมทุ่งน่ารำคาญเหมือนพระถังซัมจั๋งสวดมนต์ไม่มีผิด พล่ามมาตั้งนานยังไม่เข้าเรื่องสักที จะให้ข้าช่วยใบ้อะไรเพิ่มให้ท่านผู้เฒ่าหน่อยไหมล่ะ?"

"อย่างแรก เนื้อหาการแลกเปลี่ยนของท่านคืออะไรข้าก็ยังไม่รู้เลย อย่างที่สอง ที่ท่านพล่ามไร้สาระมาตั้งยืดยาว ก็แค่อยากให้ข้าตอบตกลงทำข้อตกลงด้วยใช่หรือไม่ ข้าพูดถูกไหมล่ะ!"