บทที่ 418 ตั้งค่ายพักแรม

ด้านข้าง จางเจิ้งก็แย้มยิ้มพลางเอ่ยขึ้น "นึกไม่ถึงเลยว่าพลังบำเพ็ญของเจ้าจะบรรลุถึงขอบเขตร่างทองคำใหญ่ที่สูงส่งปานนี้ ช่างดูแคลนเจ้าไม่ได้จริงๆ"

เย่ซิวสบตามองทั้งสองคนพลางยิ้มออกมา ทนฝืนความเจ็บระบมทั่วร่างทำท่าจะเอ่ยปาก แต่กลับถูกเฉียวเฉียวรั้งไว้เสียก่อน นางหันไปเอ่ยว่า "อาจารย์จาง ท่านพ่อ เย่ซิวเพิ่งฟื้น ยังต้องพักผ่อนอีก มีเรื่องอะไรไว้รอเขาหายดีแล้วค่อยคุยเถอะเจ้าค่ะ!"

พูดจบ สองมือก็ผลักทั้งเฒ่าเฉียวและจางเจิ้งให้ออกไป ทำเอาทั้งคู่ระเบิดเสียงหัวเราะลั่น จางเจิ้งเอ่ยหยอก "โบราณว่าไว้ว่าลูกสาวโตแล้วมักรั้งไม่อยู่ นี่ขนาดยังไม่ถึงขั้นนั้นเลยนะ ดูสิ ลูกสาวเจ้าก็เริ่มเอาใจออกหากไปเข้าข้างคนอื่นเสียแล้ว!"