บทที่ 426 กระดาษโน้ต

เฒ่าเฉียวพยักหน้าให้หลงจู้ จากนั้นก็ล้วงตำลึงเงินก้อนหนึ่งออกมาจากอกเสื้อแล้วโยนไปให้ พลางเอ่ยว่า “เงินที่เหลือไม่ต้องทอน!”

หลงจู้คว้าตำลึงเงินก้อนนั้นยัดใส่กระเป๋าเสื้อของตนแล้วจึงถอยออกไป ส่วนเฉียวเฉี่ยวที่อยู่ด้านข้างก็กวาดสายตามองสำรวจบรรยากาศชั้นหนึ่งของเหลาสุราอย่างละเอียด

ภัตตาคารฝูหยางแห่งนี้สมกับเป็นเหลาสุราอันดับหนึ่งของเมืองฉานหยางอย่างแท้จริง การตกแต่งภายในเปี่ยมด้วยรสนิยมอันสง่างาม ไม่ได้ดูหรูหราจนกลายเป็นความจืดชืดไร้รสนิยม