บทที่ 452 ข้อพิพาท

ปัจจุบันเมืองฉานหยางภายใต้การปกครองของเจ้าเมืองได้กลายเป็นเมืองที่ทรุดโทรมเสื่อมโทรมถึงขีดสุด แม้หากมองจากภายนอกจะดูไม่เปลี่ยนแปลง และแทบไม่ต่างไปจากอดีตเลยก็ตาม

ทว่านับแต่เย่ซิวเร่งรุดมาถึงเมืองฉานหยาง ภาพความเสื่อมโทรมและเงียบเหงาที่ประจักษ์อยู่ตรงหน้า ทำให้เขาแทบไม่อยากเชื่อสายตาว่านี่คือเมืองฉานหยางอันรุ่งเรืองที่ตนคุ้นเคย

บนพื้นเต็มไปด้วยเศษใบไม้ร่วงทับถมกันหนาเตอะ บานหน้าต่างริมถนนพังยับเยินหรือไม่ก็อันตรธานหายไป และใต้กองใบไม้นั้นยังพอมองเห็นโครงกระดูกผุพังโผล่ออกมาเป็นระยะ