บทที่ 472 ของประทานจากท่านประมุขแดน

ห่างจากเขาซวงหานอันเป็นที่ตั้งของแดนอิ๋นกวงไปทางทิศตะวันออกสี่สิบลี้ มีสถานที่แห่งหนึ่งนามว่าเนินเฉียงผิง ยามนี้ ณ วัดร้างแห่งหนึ่งในละแวกนั้น

ผู้อาวุโสหอไร้เงาผู้เต็มไปด้วยบาดแผลและเหนื่อยล้าอิดโรย นอนตะแคงหมดสภาพอยู่บนพื้นดินที่ปูด้วยฟางข้าว เลือดสีแดงสดค่อยๆ ไหลรินออกจากร่าง เสื้อผ้าบนกายฉีกขาดหลุดลุ่ยจนดูไม่จืด

"เย่ซิว นึกไม่ถึงเลยว่าการออกนอกสำนักครั้งแรกในรอบนี้ จะทำให้ข้าต้องตกอยู่ในสภาพน่าสมเพชถึงเพียงนี้ ช่างขายหน้าสิ้นดี!" เพิ่งจะสิ้นเสียงพูด หน้าอกก็พลันเจ็บแปลบขึ้นมาอีกระลอก มันคือแรงสะท้อนกลับจากค่ายกลเงาพราย เขาจึงกระอักเลือดสีดำข้นออกมาคำใหญ่