บทที่ 473 มุ่งหน้าสู่เมืองฉานหยาง

“เมื่อครู่ข้าสอนให้พวกเจ้าขอโทษคนแบบนี้หรือ? ข้าบอกให้คุกเข่าลงไป ไม่ได้ยินหรืออย่างไร?” เย่ซิวชี้นิ้วออกไปอีกครั้ง สีหน้าเริ่มเย็นเยียบ สั่งซ้ำอีกคำรบ

ศิษย์แดนอิ๋นกวงทั้งสองสบตากันไปมา ก่อนจะพร้อมใจกันคุกเข่าลงกับพื้น พร่ำกล่าวขอโทษไม่ขาดปาก ถึงขั้นโขกศีรษะจนเลือดซึม ก็ยังไม่มีใครกล้าร้องโอดโอยแม้แต่ครึ่งคำ

“ช่างเถอะ เย่ซิว สองพ่อลูกเราชินเสียแล้ว อีกอย่างที่พวกเขาพูดก็เป็นเรื่องจริง ไม่ได้เกินเลยอะไร ปล่อยพวกเขาไปเถอะ!”