บทที่ 490 แมลงมายาเขมือบฝัน

หลังจากทุกคนใช้เชือกผูกโยงเข้าด้วยกันเรียบร้อย ก็เริ่มมุ่งหน้าขึ้นเขาทีละก้าวตามผู้นำทาง ทว่ายิ่งเดิน หมอกรอบตัวก็ยิ่งหนาทึบ หิมะใต้ฝ่าเท้าก็ยิ่งพอกพูนหนาขึ้นทุกขณะ

เกล็ดหิมะจากยอดเขาปลิวว่อนตามแรงลมลงมาถึงกึ่งกลางเขาต้วนหมัว บาดผิวหน้าราวกับคมมีดเล่มเล็ก ยิ่งไต่สูงขึ้นไปเท่าใด อุณหภูมิก็ยิ่งลดฮวบลงเท่านั้น

ขณะที่ทุกคนกำลังปีนป่ายอย่างยากลำบากอยู่นั้น จู่ๆ ก็มีเสียงโหยหวนแว่วมาจากที่ไกลๆ บนยอดเขา และเสียงนั้นก็ใกล้เข้ามายังจุดที่พวกเขาอยู่ทุกที