บทที่ 502 วิกฤตการณ์

ฝูงแมลงหนาแน่นนับไม่ถ้วนต่างพากันกระพือปีกสีขาวไหวระริก ซ้ำร้ายจากปากของพวกมันยังส่งเสียงแหลมคล้ายเสียงลับมีดบาดแก้วหู

เมื่อเย่ซิวได้ยิน สีหน้าก็พลันฉายแววเจ็บปวด ยิ่งฝูงแมลงรวมตัวกันหนาตาขึ้นเท่าใด เสียงแผ่วเบานั้นก็ยิ่งรบกวนจิตใจของเขามากขึ้นเท่านั้น

เพียงพริบตาเดียว เย่ซิวก็เริ่มรู้สึกหงุดหงิดงุ่นง่าน ศีรษะปวดร้าวแทบระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ ด้วยเสียงประหลาดที่คอยตามทิ่มแทง