บทที่ 51 ฝ่ามือทลายเขา

“ฝ่ามือทลายเขาแห่งตระกูลอวี๋สมคำร่ำลือจริงๆ แข็งแกร่งแฝงความอ่อนหยุ่น นับเป็นยอดแห่งวิชาฝ่ามือ ตัวข้าไม่กล้าหาญพอจะรับฝ่ามือทลายเขาตรงๆ หรอก ละอายใจนัก” เจียงเสี่ยวยวี๋ก้มศีรษะลงเล็กน้อย เอ่ยยกย่องอย่างสูงส่ง

หากเป็นเวลาปกติที่มีคนเอ่ยชมวิชาต่อสู้ที่ตนฝึกฝนเช่นนี้ อวี๋จี๋คงกอดคออีกฝ่ายนับพี่ถือขาน้อง ชวนร่ำสุราสรวลเสเฮฮา ยอมรับคำชมอย่างเบิกบานพร้อมกล่าวคำถ่อมตนตามมารยาทไปแล้ว ทว่าพอคำพูดนี้ดังขึ้นในสถานการณ์เช่นนี้ มันกลับยิ่งทวีโทสะให้อวี๋จี๋ ความหมายในวาจาของอีกฝ่าย นอกจากเจตนาเย้ยหยันแล้ว เขาก็ฟังไม่ออกเป็นอย่างอื่น

“แค่พรรคต่ำต้อยในโลกีย์ บังอาจมาวิจารณ์วิชาต่อสู้ของตระกูลอวี๋ ช่างสามหาวนัก!”

แววตาของอวี๋จี๋ทอประกายเย็นเยียบ ชั่วพริบตาที่เอ่ยปาก เขาก็โคจรพลังปราณทั้งหมดไปไว้ที่ฝ่ามือขวา ผสานเข้ากับวิชาต่อสู้และพลังขั้นฝึกปราณชั้นที่เจ็ด ยิ่งหนุนให้ทรงอานุภาพมหาศาล

วิชาต่อสู้นั้นใครๆ ก็ฝึกฝนได้ ย่อมมีความอ่อนด้อยและแข็งแกร่งต่างกันไป ทว่าในระดับต่ำกว่าฝึกปราณชั้นที่ห้า ความต่างชั้นนี้จะไม่เด่นชัดนัก ขั้นฝึกปราณชั้นที่ห้าเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของความต่างในการสัมผัสถึงพลังปราณ แต่เมื่อผ่านพ้นฝึกปราณชั้นที่ห้าไปแล้ว ย่อมสามารถกักเก็บพลังปราณไว้ในทะเลปราณเพื่อให้ผู้ฝึกตนเรียกใช้ได้

ในยามนี้ อวี๋จี๋รีดเค้นพลังปราณทั้งหมดในทะเลปราณมาอัดแน่นไว้ที่ฝ่ามือนี้ หากฟาดโดนเข้า แม้จะไม่ทำให้คนกระเด็นลอยไป แต่อวัยวะภายในร่างย่อมแหลกละเอียดเป็นแน่

วิชาต่อสู้มิใช่เรื่องแปลกประหลาด หากแต่วิชาต่อสู้ที่ผู้ฝึกตนใช้ร่วมกับพลังปราณต่างหาก ที่แลดูเร้นลับและทรงพลังยิ่งยวดในสายตาของปุถุชน

ฝ่ามือนี้รุนแรงพอจะฟาดชายฉกรรจ์ร่างกำยำตายได้ในกระบวนท่าเดียว

ในจังหวะนี้ อวี๋จี๋โคจรพลังจนถึงขีดสุด เขามั่นใจว่ากระบวนท่านี้คือฝ่ามือที่ทรงอานุภาพที่สุดของตนตั้งแต่เคยมีมา อวี๋จี๋แสยะยิ้ม “เจียงขาเป๋ เจ้ากล้ารับฝ่ามือของข้าสักฝ่ามือหรือไม่?”

เมื่อมองดูอวี๋จี๋ที่เร่งเร้าพลังจนถึงจุดสูงสุด เจียงเสี่ยวยวี๋ก็ส่ายหน้า การหลบเลี่ยงความคมกล้าของศัตรูคือสามัญสำนึกพื้นฐาน ยังจะมารับฝ่ามือเจ้าอีกหรือ? ระหว่างความเป็นความตาย ไหนเลยจะมีข้อตกลงสุภาพบุรุษมากมายปานนั้น

พอเห็นเจียงเสี่ยวยวี๋ส่ายหน้า รอยยิ้มเยาะตรงมุมปากของอวี๋จี๋ยิ่งเข้มขึ้น เจ้าถอยจนชิดมุมห้องแล้ว ฝ่ามือนี้ข้าอยากจะรู้นักว่าเจ้ายังจะถอยไปไหนได้อีก

บรรดาไทยมุงต่างรู้ดีว่าการต่อสู้ครั้งนี้น่าจะดำเนินมาถึงช่วงที่ดุเดือดที่สุด แต่ละคนแทบจะถลนลูกตาออกมาดู ไม่กล้าแม้แต่จะกะพริบตาถี่ ด้วยกลัวว่าจะพลาดรายละเอียดสำคัญไปเพียงเสี้ยววินาที

“ย้าก!” อวี๋จี๋แผดเสียงคำราม ซัดฝ่ามือที่อัดแน่นด้วยพลังทั้งหมดออกไป สุ้มเสียงฟังดูแหบแห้งคล้ายเค้นพลังจนสุดตัว เหล่าลูกหลานตระกูลอวี๋ทั้งสามคนต่างจ้องมองฝ่ามือที่อวี๋จี๋ซัดออกไปตาไม่กะพริบ ในใจคิดว่าหากเปลี่ยนเป็นตนเองจะรับมือได้หรือไม่

เพราะเมื่อฝ่ามือนั้นซัดตรงไปถึงตัวแล้ว ของที่ส่งมาตรงหน้าก็จำต้องรับไว้ ไม่มีทางให้หลบ มีแต่ต้องรับเอาไว้เท่านั้น

“ปัง!”

เสียงทึบหนักดังสะท้อนขึ้นภายในร้านเน็ต ถึงขั้นทำให้ฝุ่นผงฟุ้งกระจายขึ้นมา

ฝ่ามือของอวี๋จี๋ยังคงค้างอยู่ที่ตำแหน่งเดิม ไม่ได้ชักกลับมา ดวงตาของเขาเบิกกว้าง สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

ส่วนบรรดาคนดูรอบๆ ยิ่งอ้าปากค้าง ยืนตะลึงงันไปตามๆ กัน

ฝ่ามือของอวี๋จี๋ที่รุนแรงพอจะฟาดคนตายได้นั้น ซัดลงบนหน้าอกของเจียงเสี่ยวยวี๋อย่างจัง ทว่าอีกฝ่ายกลับไม่ได้กระเด็นลอยออกไปอย่างที่จินตนาการไว้เลยแม้แต่น้อย

เมื่อมองดูเจียงเสี่ยวยวี๋ที่มุมปากยังคงประดับรอยยิ้มบางๆ อวี๋จี๋ก็ลอบกลืนน้ำลายลงคอไปโดยไม่รู้ตัว

เอื๊อก…

คนตระกูลอวี๋อีกสามคนที่เหลือต่างขมวดคิ้วแน่น นึกไม่ออกเลยว่าหัวหน้าพรรคในยุทธภพ ปุถุชนธรรมดาคนหนึ่งที่กระทั่งความผันผวนของพลังปราณในร่างยังไม่มี สามารถรับฝ่ามือนี้ของอวี๋จี๋ตรงๆ ได้อย่างไร?

ต้องรู้ก่อนว่าฝ่ามือนี้คือกระบวนท่าที่แข็งแกร่งที่สุดของอวี๋จี๋ ทั้งพลังยังถูกเขาเร่งเร้าจนถึงขีดสุดแล้วด้วย

มันไม่มีเหตุผลเลยสักนิด

พวกอวี๋จี๋คิดอย่างไรก็คิดไม่ตกจริงๆ ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่