บทที่ 52 ขอบเขตร่างทองคำ

คนทั่วไปเมื่อฝึกตนถึงขั้นฝึกปราณชั้นที่ห้า จะเริ่มสัมผัสได้ถึงพลังปราณฟ้าดินไม่มากก็น้อย ความเฉียบคมของประสาทรับรู้นี้จะเป็นตัวกำหนดขนาดของทะเลปราณ ซึ่งตัดสินว่าบนเส้นทางแห่งการบำเพ็ญเพียรในภายภาคหน้า ผู้นั้นจะได้พานพบกับทิวทัศน์อันกว้างไกลเพียงใด

ทั้งนี้ อายุขัยของผู้ฝึกตนย่อมยืนยาวกว่าคนทั่วไปมากนัก ผู้คนจึงพากันแก่งแย่งแทบหัวร้างข้างแตกเพื่อก้าวเข้าสู่หนทางนี้ ทว่าเมื่อมาถึงขั้นฝึกปราณชั้นที่ห้าแล้ว ผู้ใดที่ยังรับรู้พลังปราณได้เชื่องช้าย่อมถูกฟ้าดินทอดทิ้ง สำหรับคนเหล่านั้น เส้นทางแห่งการบำเพ็ญเพียรย่อมถือว่าถึงทางตัน

ผู้ฝึกตนทุกคนที่สามารถทะลวงผ่านขั้นฝึกปราณชั้นที่ห้าไปได้ ล้วนถือเป็นยอดฝีมือที่โดดเด่น พวกเขาผ่านการคัดกรองมาแล้วชั้นหนึ่ง ย่อมได้รับพละกำลังที่เหนือล้ำกว่าปุถุชนทั่วไป

และพลังอำนาจนี้ก็คือสิ่งที่อวี๋จี๋เพิ่งจะสำแดงออกมาเมื่อครู่

นั่นคือการโคจรและควบคุมพลังปราณ

พลังปราณคือของขวัญล้ำค่าที่สุดที่ฟ้าดินประทานให้แก่ผู้บำเพ็ญเพียรในโลกมนุษย์ ทั้งยังเป็นเส้นแบ่งที่ยิ่งใหญ่ที่สุดระหว่างปุถุชนกับผู้ฝึกตน หากการโจมตีสุดกำลังของผู้ฝึกตนยังไม่อาจทะลวงการป้องกันของคนธรรมดาได้ เช่นนั้นจะบำเพ็ญเพียรไปเพื่ออะไรกัน เพียงเพื่อจะมีชีวิตยืนยาวขึ้นอีกหน่อยแค่นั้นหรือ

"เป็นไปได้ยังไง ไร้เหตุผลสิ้นดี…"

อวี๋จี๋พึมพำเสียงแผ่ว ฝ่ามือขวาของเขายังคงแนบคาอยู่บนแผงอกของเจียงเสี่ยวยวี๋ ไม่กล้าชักกลับ เพราะในใจยังเฝ้าหวังว่าอีกประเดี๋ยวร่างของเจียงเสี่ยวยวี๋จะกระเด็นลอยออกไป

"มันต้องแกล้งฝืนทนอยู่แน่ มันต้องบาดเจ็บภายในสาหัสแล้วแน่ๆ"

อวี๋จี๋ปลอบใจตัวเองเช่นนี้ ด้วยความที่ไม่เข้าใจ นอกจากการหลอกตัวเองแล้ว ก็ดูเหมือนไม่มีสิ่งอื่นใดที่ทำได้ดีไปกว่านี้อีก

เมื่อมองชายขาเป๋ตรงหน้า อวี๋จี๋พลันรู้สึกว่า ชายหนุ่มชุดเขียวที่เอาแต่ประดับรอยยิ้มบางๆ ไว้ที่มุมปากมาตั้งแต่ต้นผู้นี้ ช่างดูลึกล้ำจนมิอาจหยั่งถึง

หรือหากจะพูดให้ถูก ตั้งแต่แรกเริ่ม เป็นตัวเขาเองต่างหากที่ลำพองใจเกินไป

เอาแต่พึ่งพาบารมีของตระกูลมากเกินไป

"ฝึกปราณชั้นที่เจ็ด ยังไม่พอหรอกนะ"

เจียงเสี่ยวยวี๋ที่ไม่ค่อยเอ่ยปากมาตลอดพลันกล่าวขึ้น รอยยิ้มตรงมุมปากยิ่งเด่นชัดขึ้นอีกหลายส่วน

อวี๋จี๋ใจหายวาบ คิดจะชักตัวถอยหนี ทว่าพริบตาถัดมาเขาก็ตระหนักได้ว่าสายเกินไปแล้ว

แรงปะทะมหาศาลซัดสาดเข้าใส่จนแทบทำให้อวี๋จี๋ลอยคว้าง แม้เขาจะฝึกฝนวิชาฝ่ามือทลายเขาซึ่งเป็นกระบวนท่าเปิดกว้างดุดัน ทำให้โครงสร้างกระดูกแข็งแกร่งกว่าคนทั่วไปไม่น้อย แต่อวี๋จี๋ก็ยังถูกซัดเซถอยหลังไปหลายก้าว ก่อนจะทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นอย่างโซเซ

"ปราณแทรกซึมเข้าร่าง… ขอบเขตร่างทองคำ!"

อวี๋จี๋ไอโขลก เลือดสดๆ ไหลรินออกมาจากมุมปาก

ในยามนี้ เจียงเสี่ยวยวี๋ได้สำแดงความแกร่งกล้าของขอบเขตร่างทองคำออกมา ความแข็งแกร่งที่แทบมิต้องลงมือทำสิ่งใด ก็สามารถสะท้อนผู้ฝึกตนขั้นฝึกปราณฝีมือไม่เลวให้ถอยร่นไปหลายก้าว ซ้ำยังกระแทกจนกระอักเลือดออกมาได้

ฝ่ามือที่ทรงพลังที่สุดของอวี๋จี๋ซัดออกไป ไม่เพียงไม่อาจระคายผิวเจียงเสี่ยวยวี๋แม้แต่น้อย แต่กลับถูกความแข็งแกร่งดุดันของขอบเขตร่างทองคำสะท้อนกลับมาจนตนเองบาดเจ็บภายใน ทั้งที่วิชายุทธ์ที่เขาฝึกฝนนับว่ากล้าแกร่งยิ่งยวดแล้ว จึงดูเหมือนมีเพียงความเหนือชั้นของขอบเขตร่างทองคำเท่านั้นที่พอจะอธิบายเรื่องนี้ได้

ชั่วพริบตานั้น อวี๋จี๋สัมผัสได้ถึงพลังปราณอันเชี่ยวกรากประหนึ่งเกลียวคลื่นลูกใหญ่ของเจียงเสี่ยวยวี๋จริงๆ แต่เพียงพริบตาเดียวมันก็เลือนหายไป พฤติการณ์เช่นนี้ล้วนเป็นการนำพลังปราณเข้าสู่ร่างกาย อันเป็นพลังฝีมือที่มีแต่ยอดฝีมือขอบเขตร่างทองคำเท่านั้นจึงจะทำได้

หากเจียงเสี่ยวยวี๋ซึ่งเป็นผู้นำพรรคในโลกโลกีย์ผู้นี้มีพลังระดับขอบเขตร่างทองคำ เช่นนั้นทุกสิ่งทุกอย่างก็ฟังขึ้นแล้ว

ในจังหวะนี้เอง เขาถึงได้ตระหนักว่า ตนเองคิดผิดมหันต์

ผิดที่ดูแคลนชายขาเป๋ผู้นี้ ผิดที่ถือดีและหลงระเริงในพลังขั้นฝึกปราณชั้นที่เจ็ดของตนจนเกินไป

พรรคในโลกโลกีย์พรรคหนึ่ง จะสามารถหยัดยืนอย่างมั่นคงในเมืองชิงอวิ๋นที่เกรียงไกรกว่าเมืองจิงผิงตั้งหลายส่วนมาเนิ่นนานหลายปีได้อย่างไร มีเพียงคนโง่เท่านั้นที่เชื่อว่าผู้นำของพรรคเช่นนี้จะเป็นเพียงคนธรรมดา

พวกที่ผุพังอย่างแท้จริงก็คือคนจากตระกูลใหญ่เช่นพวกเขา ผุพังจนคิดว่ายังมีศักดิ์ศรีเหนือกว่าและสามารถเหยียบย่ำขุมกำลังโลกีย์พวกนี้ได้ ทั้งที่ความจริงแล้ว ขุมกำลังโลกีย์เหล่านี้กำลังสั่งสมกำลังอย่างเงียบเชียบ และคงมีสักวันที่พวกมันจะหันกลับมาซัดคลื่นกระแทกอันถึงแก่ชีวิตใส่ตระกูลใหญ่เหล่านี้