บทที่ 53 ทัณฑ์อัสนีสวรรค์

“แม้ฝ่ามือทลายเขาจะดุดันแข็งกร้าว แต่ข้ารับฝ่ามือของเจ้าแล้ว มันจะเป็นอย่างไรกัน?”

เจียงเสี่ยวยวี๋ยิ้มบางๆ สุดท้ายแล้ววิชายุทธ์ก็เป็นเพียงวิชายุทธ์ หาได้เอาชนะคนได้ไม่ ไม่มีวิชายุทธ์ใดที่ไร้เทียมทาน มีแต่คนที่แข็งแกร่งที่สุดเท่านั้น วาจานี้ของเจียงเสี่ยวยวี๋เต็มไปด้วยความทรนงโอหังถึงขีดสุด

ตลอดหลายปีมานี้ การเอาชีวิตรอดอย่างระแวดระวังจนแทบจะเรียกได้ว่าซุกหัวหลบๆ ซ่อนๆ ทำให้เจียงเสี่ยวยวี๋ซ่อนความทะนงตนนี้เอาไว้ลึกพอตัว ทว่าเมื่อก้าวมาถึงจุดนี้ได้ จะมีที่ใดไม่น่าภาคภูมิใจเล่า? หรือจะพูดอีกอย่างก็คือ มียอดฝีมือขอบเขตร่างทองคำคนใดบ้างที่ไม่ทรนงตน?

อวี๋จี๋ยันกายลุกขึ้นยืนอย่างยากลำบาก ปรับลมปราณที่ปั่นป่วนในร่างพลางมองชายขาเป๋ตรงหน้าด้วยสายตาซับซ้อน ก่อนจะเอ่ยเสียงฝาดเฝื่อน “นึกไม่ถึงเลยว่า ยอดฝีมือขอบเขตร่างทองคำจะมาซ่อนตัวอยู่ในพรรคชิงอวี๋เล็กๆ แห่งนี้”

ได้ยินเช่นนั้น เจียงเสี่ยวยวี๋ก็ยิ้มอย่างซับซ้อน “โลกนี้กว้างใหญ่นัก พวกเราก็แค่เพิ่งก้าวเท้าแรกสู่เส้นทางบำเพ็ญเพียรเท่านั้น เรื่องที่เจ้าคาดไม่ถึงยังมีอยู่อีกมาก”

อวี๋จี๋ได้รับความช่วยเหลือจากคนในตระกูลพยุงมานั่งลงบนเก้าอี้ การที่เขาปราชัยต่อเจียงเสี่ยวยวี๋ พ่ายแพ้ให้แก่ผู้ฝึกตนขอบเขตร่างทองคำนั้นย่อมเป็นเรื่องธรรมดาอย่างยิ่ง จึงมิได้ส่งผลกระทบต่อจิตวิญญาณแห่งมรรคาในเส้นทางการบำเพ็ญของเขา ในทางกลับกัน การที่อยู่เพียงขั้นฝึกปราณแต่หาญกล้าลงมือกับยอดฝีมือขอบเขตร่างทองคำ นับเป็นเรื่องที่ต้องใช้ความกล้าหาญอย่างยิ่ง ทั้งยังทำให้เขาได้รับประโยชน์อย่างมหาศาล

ทว่าความกล้าหาญเช่นนี้ หากไร้ซึ่งเบื้องหลังค้ำจุน บางครั้งก็ไม่ต่างอะไรกับความโง่เขลา หากวันนี้เขาไม่ใช่คนของตระกูลอวี๋ เกรงว่าคงไม่ได้มานั่งพักอยู่ตรงนี้ แต่คงกลายเป็นซากศพไร้ลมหายใจที่นอนแน่นิ่งไปแล้ว

การบำเพ็ญเพียรแต่เดิมก็เป็นเรื่องโหดร้าย คนส่วนใหญ่ล้วนถูกสวรรค์คัดทิ้งไป และยุทธภพก็ยิ่งเป็นสถานที่ที่โหดร้ายกว่านั้นนัก

อวี๋จี๋มองเย่ซิวพลางยิ้มเจื่อนๆ มิได้เอ่ยคำใดออกมา

“น้องชาย แล้วศิลาวิญญาณสิบก้อนนี้ เจ้าจะยอมจ่ายหรือไม่?” เจียงเสี่ยวยวี๋มองเย่ซิวแล้วเอ่ยถาม

“ถ้าข้าไม่ให้ล่ะ?”

“ก็อย่าหวังว่าจะได้อยู่อย่างสงบสุขเลย” ชายขาเป๋ถอนหายใจ

“เชี่ยเอ๊ย มีคนมาป่วนร้านโว้ย!” เย่ซิวตะโกนลั่นขึ้นมาทันที

เจียงเสี่ยวยวี๋หรี่ตาลง รอยยิ้มเลือนหายไปในพริบตา สีหน้าเคร่งเครียดราวกับเผชิญหน้ากับศัตรูคู่อาฆาต

ในสายตาของเขา คนที่สามารถเสาะหาของวิเศษอันน่าอัศจรรย์ใจที่ไม่เคยพบเคยเห็นอย่างคอมพิวเตอร์และโค้กมาได้ ย่อมต้องเป็นยอดคนผู้ลึกล้ำอย่างไม่ต้องสงสัย อย่างน้อยก็ต้องอยู่ในระดับที่เขามิอาจเอื้อมถึง

และจุดประสงค์ที่เขามาในครานี้ ก็เพื่อบีบให้ยอดคนผู้นั้นลงมือ คนที่อยู่เบื้องหลังเขาอยากจะเห็น และตัวเขาก็อยากเห็นเช่นกัน

ทว่าการอยากเห็นก็มิได้หมายความว่าจะต้องรนหาที่ตาย ดังนั้นเจียงเสี่ยวยวี๋จึงระมัดระวังตัวเป็นอย่างยิ่ง การกระทำของเขาเพียงพอที่จะสร้างปัญหาให้แก่ร้านเน็ต แต่ก็ไม่ถึงขั้นผูกความแค้นจนต้องเอาชีวิตกันให้ตายไปข้างหนึ่ง

ยอดคนลึกลับที่ทำให้เมืองชิงอวิ๋นปั่นป่วนจนเป็นที่ฮือฮา ผู้ครอบครองสูตรน้ำดำและสรรค์สร้างยอดศาสตราอย่างคอมพิวเตอร์นี้ ในที่สุดก็จะปรากฏตัวออกมาแล้วอย่างนั้นหรือ?

ที่ร้านเน็ตแห่งนี้สามารถเปิดทำการมาได้จนถึงทุกวันนี้ ประการแรกก็เพราะไม่เคยมีใครได้เห็นสิ่งของเหล่านี้มาก่อน ประการที่สองคือเบื้องหลังของร้านเน็ตลึกลับเหลือเกิน แม้ว่าสายสืบจากหลายขุมกำลังจะทุ่มเทแรงกายแรงใจไปมากมายเพียงใด ก็ยังไม่อาจสืบหาความเป็นมาของร้านเน็ตได้เลยแม้แต่น้อย

พวกเขาจึงไม่กล้าบุ่มบ่ามลงมือ

แต่สุดท้ายแล้วย่อมต้องมีคนทนรนรานไม่ไหว และเจียงเสี่ยวยวี๋ก็คือแนวหน้าที่ถูกส่งมาหยั่งเชิงเป็นคนแรก

และแนวหน้าคนแรกนี้ ถึงกับเป็นยอดฝีมือที่ก้าวเข้าสู่ขอบเขตร่างทองคำมานานหลายปี เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายให้ความสำคัญกับยอดคนลึกลับเบื้องหลังร้านเน็ตแห่งนี้มากเพียงใด

หากเบื้องหลังร้านเน็ตมีขุมกำลังลึกลับหนุนหลังอยู่จริง ย่อมช่วยดับความคิดฟุ้งซ่านของคนบางกลุ่มลงได้ ถึงตอนนั้นใครควรจะร่วมมือก็ร่วมมือ ใครควรจะเจรจาผลประโยชน์ก็เจรจาผลประโยชน์ ขอเพียงแค่ได้รู้แน่ชัดว่าเป็นขุมกำลังจากฝ่ายใด

ทว่าหากไม่เป็นเช่นนั้น ไม่ช้าไม่นาน ข้าวของทุกอย่างในร้านเน็ตคงถูกขุมกำลังต่างๆ ในเมืองสรรหาข้ออ้างเข้ามายึดชิงไปจนหมดสิ้น

เมื่อเห็นระบบยังไม่มีการตอบสนองใดๆ เย่ซิวก็เริ่มลนลานขึ้นมาบ้างแล้ว นี่มันยอดฝีมือขอบเขตร่างทองคำตัวเป็นๆ เชียวนะเว้ย ระบบเวรนี่ทำไมชอบมาตกม้าตายเอาตอนหน้าสิ่วหน้าขวานอยู่เรื่อยเลยวะ!

เจียงเสี่ยวยวี๋โคจรพลังปราณทั่วร่างจนถึงขีดสุด เขาเชื่อมั่นว่าขอเพียงยอดคนลึกลับผู้นั้นปรากฏตัว แม้จะสู้ไม่ได้ ตนเองก็ยังสามารถตอบสนองเอาตัวรอดได้ในชั่วพริบตา ส่วนที่เหลือก็ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของคนเบื้องหลังจัดการ เพราะเมื่อถึงจุดนั้น เป้าหมายของเขาก็บรรลุแล้ว