บทที่ 54 ตรวจพบผู้ก่อความวุ่นวาย

ทว่ารออยู่นานสองนาน ยอดฝีมือลึกลับผู้นั้นก็ยังไม่ยอมโผล่หัวมาสักที คำพูดประโยคนั้นของเย่ซิวจึงดูน่าขันขึ้นมาทันใด

พวกอวี๋จี๋ต่างขมวดคิ้ว หรือว่าเย่ซิวจะไม่มีเบื้องหลังยิ่งใหญ่อะไรจริงๆ?

“เวรเอ๊ย” เย่ซิวสบถในใจ ระบบคงไม่ได้ไฟดับตัดสวิตช์ไปแล้วใช่ไหมเนี่ย?

เจียงเสี่ยวยวี๋มองเย่ซิวด้วยสายตาประหลาดใจ ปนขบขันอยู่กลายๆ

“ตรวจพบผู้ก่อความวุ่นวาย ระบบล็อกเป้าหมาย!”

เสียงเย็นชาและแข็งกระด้างดังสะท้อนขึ้นทั่วร้านเน็ต จุดประกายความหวังให้เย่ซิวที่นึกว่าระบบเดี้ยงไปแล้วจนแทบจะซึ้งน้ำตาไหล

“ขอให้ผู้ก่อความวุ่นวายออกไปจากร้านเน็ตภายในสามวินาที 3-2-1 ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด…”

เจียงเสี่ยวยวี๋หรี่ตาลง ระมัดระวังตัวถึงขีดสุด

“ตูม!”

สายฟ้าสายหนึ่งสว่างวาบขึ้นในร้านเน็ต ผ่าเปรี้ยงลงมาจากเพดาน หมายจะถล่มใส่ร่างของเจียงเสี่ยวยวี๋เข้าจังๆ

เมื่อฝุ่นควันจางหาย บนพื้นร้านเน็ตก็เหลือไว้เพียงรอยไหม้เกรียมเป็นแถบ หลุมลึกขนาดมหึมาปรากฏขึ้นต่อสายตาของเย่ซิว

“แม่งเอ๊ย โคตรเจ๋งเลยนี่หว่า!” เย่ซิวหัวเราะร่า เขาเองก็นึกไม่ถึงว่าระบบจะทรงพลังขนาดนี้ และมีอานุภาพร้ายแรงปานนั้น จนลืมไปเสียสนิทว่าหลุมบักเอ้กนี่สุดท้ายแล้วก็ต้องเป็นเขาเองที่ต้องออกเงินซ่อม

“คนล่ะ หรือว่าจะโดนฟาดจนแหลกเป็นผงไปแล้ว?”

เย่ซิวพึมพำเสียงเบา หากไม่โดนฟาดเป็นจุล ในร้านก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของเจียงเสี่ยวยวี๋แล้ว

นอกร้าน…

เห็นเพียงคนผู้หนึ่งตกอยู่ในสภาพอเนจอนาถถึงขีดสุด ชุดตัวยาวสีเขียวขาดวิ่น ไม่หลงเหลือเค้าความสง่างามของยอดฝีมือขอบเขตร่างทองคำแม้แต่น้อย

เสื้อผ้าบนตัวซีกหนึ่งของเจียงเสี่ยวยวี๋แหลกสลายกลายเป็นผุยผงไปแล้ว ผิวเนื้อไหม้เกรียมเป็นแถบ ซึ่งเกิดจากสายฟ้าฟาดในร้านเน็ตนั่นเอง

เจียงเสี่ยวยวี๋ยังคงตื่นตระหนกและหวาดระแวง รอยยิ้มที่มักประดับอยู่บนใบหน้าถูกแทนที่ด้วยความกลัวจนหมดสิ้น เพราะในชั่วพริบตานั้น เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายแห่งความตายจริงๆ

คนที่เฉียดเส้นแบ่งความเป็นความตายมานับครั้งไม่ถ้วนเช่นเขาย่อมคุ้นเคยกับความรู้สึกนั้นดียิ่ง อีกทั้งหลังจากก้าวเข้าสู่ขอบเขตร่างทองคำ เขาก็มาถึงระดับใหม่เอี่ยมอ่อง ความรู้สึกเฉียดตายเช่นนั้นไม่ได้สัมผัสมานานหลายปีแล้ว ทว่าเมื่อครู่นี้ กลิ่นอายความตายกลับแจ่มชัดและรุนแรงเหลือเกิน

เขาคือยอดฝีมือขอบเขตร่างทองคำ เหตุใดขั้นฝึกกายาจึงถูกเรียกว่าขอบเขตร่างทองคำ นั่นก็เป็นเพราะผู้ฝึกตนทุกคนที่อยู่ในขอบเขตร่างทองคำต่างมีร่างกายอันน่าสะพรึงกลัว แข็งแกร่งประดุจหินผายักษ์

พูดได้โดยไม่เกินจริงเลยว่า ตราบใดที่ยอดฝีมือขอบเขตร่างทองคำยังคงกลั้นลมปราณไว้ ต่อให้เจ้าใช้ดาบหรือกระบี่ฟันแทงลงบนร่างก็ไม่อาจระคายผิวแม้แต่น้อย บนสนามรบ ยอดฝีมือขอบเขตร่างทองคำทุกคนล้วนเป็นตัวตนที่น่ากลัวที่สุด

สำหรับผู้ฝึกตนประเภทนี้ เว้นแต่เจ้าจะไปหายอดฝีมือที่แข็งแกร่งกว่ามาประมือด้วย มิฉะนั้นในสนามรบก็ทำได้เพียงใช้ยุทธวิธีคลื่นมนุษย์เพื่อบั่นทอนกำลังเท่านั้น คนไม่ใช่เครื่องจักร อย่างไรเสียก็ย่อมมีขีดจำกัด ยอดฝีมือที่เก่งกาจเพียงใดย่อมต้องมีช่วงเวลาที่หมดแรง แม้จะฟันแทงไม่เข้าแต่เมื่อเวลาผ่านไปเนิ่นนาน ลมปราณนั้นย่อมต้องผ่อนลง เมื่อถึงเวลานั้นยอดฝีมือขอบเขตร่างทองคำจึงจะเผยร่างกายที่เปราะบางไม่ต่างจากคนธรรมดาออกมา

และการจะลากยอดฝีมือขอบเขตร่างทองคำคนหนึ่งให้ตกอยู่ในสภาพเช่นนั้น จำต้องสละชีวิตของทหารธรรมดาเกือบหนึ่งร้อยนายถึงจะบีบให้ยอดฝีมือขอบเขตร่างทองคำจนมุมได้ ซึ่งการคิดคำนวณเช่นนี้แม่ทัพหลายคนต่างยินดียิ่ง เพราะพวกเขามองว่ามันคุ้มค่า

และไม่มีเมืองใดฟุ่มเฟือยถึงขนาดส่งยอดฝีมือขอบเขตร่างทองคำไปสู้รบตบมือกับทหารธรรมดาในสนามรบ หากแต่ทะนุถนอมประดุจสมบัติล้ำค่า กลายเป็นขุมกำลังที่หาได้ยากยิ่ง

ทว่าแม้เจียงเสี่ยวยวี๋จะมีร่างกายที่แข็งแกร่งปานนั้น ยามเผชิญหน้ากับสายฟ้าสายดังกล่าว เขากลับไม่กล้าแม้แต่จะคิดขัดขืน แม้เขาจะอยู่ในขอบเขตร่างทองคำมาหลายปี ร่างกายแกร่งกล้าจนฟันแทงไม่เข้า แต่เขามั่นใจอย่างยิ่งว่าหากสายฟ้านั้นฟาดลงบนร่างของตนจังๆ เขาจะต้องตายอย่างแน่นอน