บทที่ 55 คำเตือน

ดังนั้นในตอนนั้น วิธีเดียวที่เจียงเสี่ยวยวี๋นึกออกก็คือหนี ต่อให้ต้องเผ่นหนีอย่างน่าเวทนาเพียงใด ก็ยังดีกว่าทิ้งชีวิตไว้ที่นี่

เมื่อพ้นออกมานอกร้าน เจียงเสี่ยวยวี๋ก็หอบหายใจอย่างหนักหน่วงอยู่หลายยก กว่าจะสงบสติอารมณ์ลงได้ สายตาที่มองกลับไปยังร้านเน็ตยิ่งทวีความซับซ้อน แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังดูไม่ออกว่าสายฟ้านั่นคือสิ่งใด หรือผ่าลงมาจากที่ใดกันแน่

ขุมกำลังเบื้องหลังร้านนี้ไม่ใช่สิ่งที่คนระดับตนจะแตะต้องได้จริงๆ วิธีการพิสดารเช่นทัณฑ์อัสนีเทวะฟาดลงจากสวรรค์นี้เขาไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย สถานที่พรรค์นี้หากคิดจะบดขยี้เขาให้แหลกคามือ ย่อมไม่ใช่เรื่องยากเย็นอันใด

เจียงเสี่ยวยวี๋ถอนหายใจยาว ทว่าพอหวนนึกถึงสายฟ้านั้น จิตใจก็ไม่อาจสงบลงได้เลย

หากไม่ใช่เพราะเมื่อครู่ตนเองโคจรลมปราณถึงขีดสุดไว้ตลอดเวลา ซ้ำยังใช้วิชาลับเค้นพลังบำเพ็ญขึ้นไปชั่วพริบตา เกรงว่าป่านนี้เขาคงกลายเป็นศพเฝ้าร้านไปแล้ว

ขนาดเค้นพลังออกมาและเตรียมตัวพร้อมสรรพยังแทบเอาชีวิตไม่รอด เจียงเสี่ยวยวี๋รู้ดีว่าตนควรเผ่นไปได้แล้ว มิฉะนั้นคงต้องตกเป็นเบี้ยสังเวยในการแก่งแย่งของเหล่าผู้มีอำนาจเป็นแน่

เรื่องในวันนี้พวกสายสืบทั้งหลายคงส่งข่าวออกไปแล้ว สิ่งที่ควรเห็นก็คงได้เห็นกันถ้วนหน้า และเพื่อให้ได้เห็นสิ่งเหล่านี้ เจียงเสี่ยวยวี๋ถึงกับเกือบเอาชีวิตมาทิ้ง

เขาเป็นคนที่โชคดีมาโดยตลอด หลายปีก่อนบังเอิญมีวาสนาได้ครอบครองวิชาลับเพิ่มพลัง เดิมทีคิดจะเก็บไว้ใช้ยามคับขันถึงชีวิต บัดนี้เพื่อหลบหนีทัณฑ์อัสนีเทวะจึงจำต้องฝืนงัดออกมาใช้ แม้จะรอดชีวิตมาได้ แต่พลังบำเพ็ญก็ได้รับความเสียหายไม่น้อย

ยังดีที่ยอดฝีมือลึกลับผู้นั้นดูเหมือนจะไม่อยากลดตัวลงมือกับมดปลวกเช่นตนต่อ สีหน้าของเจียงเสี่ยวยวี๋จึงค่อยคลายความตึงเครียดลง เขาหันไปมองร้านเน็ตอย่างลึกซึ้งคราหนึ่ง ก่อนจะล่าถอยจากไปอย่างเงียบเชียบ

ผ่านไปพักใหญ่ อวี๋จี๋และพวกไทยมุงถึงค่อยได้สติกลับมา อวี๋จี๋ฝืนทนความเจ็บปวดทั่วร่างพลางหันไปมองเย่ซิว "ให้ตายเถอะ นั่นมันอะไรกันวะเนี่ย"

อวี๋จี๋มีพลังแค่ขั้นฝึกปราณ ขณะที่เจียงเสี่ยวยวี๋ยังพอกลั้นใจเหลือบมองทัณฑ์อัสนีและรู้ว่าสิ่งที่ฟาดลงมาคือสิ่งใด แต่อวี๋จี๋กลับทำไม่ได้ พลังของเขายังห่างชั้นเกินไป ย่อมดูไม่ออกว่าสิ่งที่ผ่าลงมาคืออะไรกันแน่

หากไม่ใช่เพราะหลุมใหญ่และรอยไหม้เกรียมบนพื้น พวกเขาก็คงคิดว่าเรื่องเมื่อครู่เป็นเพียงภาพลวงตาอันพิลึกพิลั่น

ความจริงแล้วในส่วนของระบบ เมื่อตรวจพบผู้ก่อเรื่อง ระบบจะประเมินพลังของอีกฝ่ายโดยอัตโนมัติ และปล่อยทัณฑ์อัสนีลงมาตามระดับความรุนแรงที่ต่างกันไป ซึ่งระดับของสายฟ้านั้นขึ้นอยู่กับตัวผู้ก่อเรื่อง โดยอานุภาพจะพอดีสำหรับฟาดคนผู้นั้นให้ตายสนิท

การทำงานของระบบรวมไปถึงการลงทัณฑ์ผู้ก่อเรื่อง ทั้งหมดนี้ล้วนต้องอาศัยพลังปราณจากศิลาวิญญาณมาขับเคลื่อน ระบบไม่ใช่คน จึงไม่อาจดูดซับไอพลังฟ้าดินได้เอง ทำได้เพียงเผาผลาญศิลาวิญญาณเท่านั้น

ส่วนทัณฑ์อัสนีที่ใช้จัดการกับขอบเขตร่างทองคำเมื่อครู่ เย่ซิวลองคำนวณดูแล้วต้องผลาญศิลาวิญญาณไปเกือบร้อยก้อน แต่ก็ยังดีที่พอจะข่มขวัญพวกที่คิดรนหาที่ตายให้ล่าถอยไปได้ หากไม่ใช่เพราะเจียงเสี่ยวยวี๋ใช้วิชาลับเค้นพลังขึ้นมา อาศัยช่องโหว่ของระบบทำให้ระบบประเมินพลาดจนฟาดสายฟ้าที่เบาลงมา เจียงเสี่ยวยวี๋คงไม่มีทางรอดชีวิตไปได้จริงๆ

เย่ซิวไม่ได้ตอบคำถามของอวี๋จี๋ เพียงแย้มยิ้มอย่างลึกล้ำ เขาไม่มีทางเผยไพ่ตายของตนให้อวี๋จี๋รู้เป็นอันขาด สิ่งที่เขาต้องรักษาไว้ในตอนนี้คือความลึกลับ มิฉะนั้นคนอย่างเจียงเสี่ยวยวี๋คงดาหน้ากันมาอีกไม่หยุดหย่อน

อวี๋จี๋พยักหน้าพลางครุ่นคิด ในใจนึกว่าวันนี้พอกลับไปถึงจะต้องรีบรายงานตระกูลทันที และต้องตักเตือนพวกคุณชายเสเพลในตระกูลว่าห้ามสะเออะมาก่อเรื่องที่นี่เด็ดขาด มิฉะนั้นตระกูลคงทำได้แค่มาเก็บศพไปฝัง ไม่มีทางมาทวงแค้นให้แน่นอน