บทที่ 56 ซ่อมพื้น

นอกจากนี้ ต่อไปตนจะต้องผูกสัมพันธ์อันดีกับเย่ซิวเอาไว้ให้ได้ พอนึกถึงตอนที่ตัวเองมาร้านเน็ตครั้งแรกแล้วคิดว่าเป็นร้านขูดรีดจนเกือบจะลงไม้ลงมือที่นี่ เขาก็รู้สึกหวาดผวาย้อนหลัง หากตอนนั้นตนหักห้ามใจไม่อยู่ ป่านนี้มิใช่ต้องเข้าไปนอนอยู่ในโลงไม้แล้วหรือไร?

ภายในพรรคชิงอวี๋…

เจียงเสี่ยวยวี๋นั่งหมดเรี่ยวแรงอยู่บนเก้าอี้หวาย หญิงผู้หนึ่งกำลังเช็ดรอยไหม้เกรียมบนร่างของเขาอย่างระมัดระวัง แต่กลับพบว่ารอยไหม้นี้เช็ดอย่างไรก็ไม่ออก ดูคล้ายกับผิวหนังชั้นนอกฉีกขาดจนเผยให้เห็นเนื้อสดสีชมพู เพียงแต่บาดแผลเหล่านี้ไม่มีเลือดไหลออกมาแล้ว

หญิงผู้นี้ก็คือภรรยาของเจียงเสี่ยวยวี๋ แม้นางจะเป็นคนธรรมดา แต่หลายปีมานี้ที่อยู่เคียงข้างเจียงเสี่ยวยวี๋ นางก็พอจะเข้าใจเรื่องราวของผู้ฝึกตนอยู่บ้าง และสามีของนางยังเป็นถึงยอดฝีมือขอบเขตร่างทองคำ นางลืมไปแล้วว่ากี่ปีมาแล้วที่เจียงเสี่ยวยวี๋ไม่เคยได้รับบาดเจ็บเช่นนี้ จึงหลั่งน้ำตาออกมาด้วยความปวดใจ

น้ำตามีรสเค็ม หยดน้ำตาของภรรยาไหลรินลงบนบาดแผลของเจียงเสี่ยวยวี๋ ทำให้เขากระตุกตัวโดยสัญชาตญาณ เขามองภรรยาที่กำลังปาดน้ำตาอยู่ข้างกายพลางเอ่ยอย่างอ่อนโยน "วางใจเถอะ ต่อไปจะไม่เป็นแบบนี้อีกแล้ว"

"พี่ใหญ่ ให้ข้าพาน้องๆ ไปที่นั่นไหม?" ชายคนหนึ่งด้านหลังเจียงเสี่ยวยวี๋เอ่ยเสียงทุ้มต่ำ เขาย่อมรู้ดีว่าการสร้างบาดแผลระดับนี้ให้กับยอดฝีมือขอบเขตร่างทองคำหมายความว่าอย่างไร

"บอกคนในพรรค ต่อไปไม่ว่าใครก็ห้ามไปก่อเรื่องที่นั่น และห้ามไปมีเรื่องขัดแย้งกับคนที่นั่นเด็ดขาด"

เจียงเสี่ยวยวี๋กุมขมับ ดูเหนื่อยล้าอย่างยิ่ง กว่าจะมาถึงจุดนี้ได้ไม่ใช่เรื่องง่าย คนในตระกูลของเขาที่ยังมีชีวิตอยู่ส่วนใหญ่ก็เป็นแกนนำในพรรค ไม่ว่าจะเห็นแก่ความผูกพันหลายปีหรือเพื่อรักษาเชื้อสายของคนเถื่อนไว้ เขาก็ไม่อาจเกิดความคิดที่จะไปล้างแค้นร้านนั้นได้เลย

อีกทั้งเจตนาเดิมของเขาก็ไม่ใช่การผูกแค้นกับอีกฝ่าย เรื่องราวยังไม่ถึงขั้นที่จะต้องให้พี่น้องของตนไปสู้ตายถวายชีวิต

"แต่ว่า…"

"ไม่มีแต่ ข้าไม่อยากให้พวกเจ้าต้องเอาชีวิตไปทิ้ง ยิ่งไปกว่านั้นข้าเองก็ไม่ได้เป็นอะไร"

เจียงเสี่ยวยวี๋โบกมือ สมาชิกพรรคคนหนึ่งก็รีบวิ่งเข้ามา ยืนอยู่ข้างกายเจียงเสี่ยวยวี๋ด้วยความนอบน้อม

"เอาจดหมายฉบับนี้ไปส่งให้ผู้บัญชาการฉิน บอกว่าเป็นความต้องการของพี่สาม"

เมื่อรับจดหมายที่เจียงเสี่ยวยวี๋ยื่นมา สมาชิกพรรคผู้นั้นก็ถอยออกไป

"คืนนี้เจ้าพาคนไปขอขมาเจ้าหนุ่มนั่นด้วยตัวเอง เมื่อครู่ข้าทิ้งหลุมใหญ่ขนาดนี้ไว้ที่นั่น" เจียงเสี่ยวยวี๋ทำมือทำไม้กะขนาดแล้วกล่าวต่อ "หากไม่ผิดพลาด ผู้บัญชาการฉินก็จะทิ้งหลุมใหญ่ขนาดนี้ไว้ที่นั่นเหมือนกัน ที่เหลือก็ขึ้นอยู่กับดวงของเขาแล้ว จากนั้นถ้าหลุมนั่นยังอยู่ เจ้าก็สั่งให้พวกพี่น้องหาไม้ที่ดีที่สุดไปซ่อมแซมให้เรียบร้อย"

แม้ชายผู้นั้นจะไม่ค่อยเข้าใจว่าหลุมที่เจียงเสี่ยวยวี๋พูดถึงหมายถึงสิ่งใด แต่ตลอดหลายปีมานี้เขาคือคนที่เจียงเสี่ยวยวี๋ไว้ใจที่สุด ย่อมเชื่อมั่นคำพูดของเจียงเสี่ยวยวี๋อย่างยิ่ง

"หากไม่มีอะไรแล้ว เจ้ากลับไปก่อนเถอะ ข้าเหนื่อย อยากพักสักหน่อย"

"ได้"

ที่ร้านเน็ต…

คราวนี้เย่ซิวไม่มีอารมณ์ไปต้อนรับคนที่มาเล่นเน็ต แม้แต่โค้กก็ยังระงับการขายชั่วคราว เพราะเขามีเรื่องสำคัญยิ่งกว่าต้องทำ

ซ่อมพื้น

ก่อนหน้านี้แม้สายฟ้าฟาดลงทัณฑ์นั่นจะดูองอาจไร้เทียมทาน และมาตรการเด็ดขาดดั่งสายฟ้าจะข่มขู่พวกที่มีเจตนาร้ายจนถอยร่นไปได้ แต่เย่ซิวเห็นหลุมใหญ่บนพื้นแล้วก็รู้สึกขัดตายิ่งนัก คิดหาวิธีกลบหลุมนี้ให้ได้

บนพื้นฐานที่ต้องดูสวยงาม จำเป็นต้องลงปูนชั้นหนึ่ง เติมขี้เลื่อยอีกชั้น และสุดท้ายค่อยทาสี ทุกขั้นตอนล้วนยุ่งยากซับซ้อนอย่างยิ่ง ยังดีที่เย่ซิวพอจะรู้เรื่องพวกนี้อยู่บ้าง จึงไม่ถึงกับทำให้เขาหัวเสียจนแทบบ้า

ที่สำคัญที่สุดคือตอนที่เจียงเสี่ยวยวี๋ก้าวพ้นประตูไป ระบบได้มอบหมายภารกิจรองขึ้นมา อีกทั้งยังเป็นภารกิจรองที่ต้องทำ และเป็นภารกิจรองเพียงหนึ่งเดียวที่ระบบบังคับให้เย่ซิวต้องทำตามคำสั่ง

ภารกิจก่อนหน้านี้ไม่ว่าจะมากหรือน้อยก็ยังมีรางวัลให้ แต่ภารกิจซ่อมพื้นนี้ ในช่องรางวัลกลับว่างเปล่า ทำให้เย่ซิวรู้สึกหงุดหงิดอยู่ไม่น้อย