บทที่ 57 มาหาเรื่องอีกแล้ว

เมื่อมองดูพื้นห้องที่กลับมาดูใหม่เอี่ยมอีกครั้งหลังตนเองลงมือซ่อมแซม เย่ซิวก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ในใจอดไม่ได้ที่จะรู้สึกภาคภูมิใจขึ้นมา

ยังไม่ทันที่เย่ซิวจะได้พักหายใจ เขาก็เห็นรองเท้าสองสามคู่ปรากฏขึ้นบนพื้นตรงหน้า

เย่ซิวขมวดคิ้ว นึกในใจว่าใครกันตาถั่วขนาดนี้ ไม่เห็นหรือไงว่าสียังไม่แห้งก็เหยียบเข้ามาแล้ว?

ผู้บัญชาการฉินกวาดตามองไปรอบๆ ดูร้านเน็ตที่ตกเป็นขี้ปากผู้คนจนดังกระฉ่อนไปทั่วเมืองในช่วงนี้ แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา "เจ้าคือเถ้าแก่ของร้านนี้รึ?"

เย่ซิวนั่งอยู่บนพื้นเงยหน้ามองบุรุษผู้นั้น "มาเล่นเน็ตเรอะ?"

"หึ ข้าคือผู้บัญชาการกองกำลังที่หกแห่งกองทหารพิทักษ์เมืองชิงอวิ๋น ใครอนุญาตให้เจ้ามาเปิดร้านค้าขายที่นี่?"

ผู้บัญชาการฉินแค่นเสียงเย็นพลางขมวดคิ้ว โบกมือส่งสัญญาณให้ลูกน้องขับไล่ลูกค้าในร้านเน็ตออกไป

"บัดซบ ขั้นตอนการเปิดร้านของข้าไม่ได้ขาดตกบกพร่องไปสักข้อ ภาษีก็จ่ายครบไม่ขาดแม้แต่อีแปะเดียว ท่านเจ้าเมืองยังมีกฎเกณฑ์อื่นอีกรึไง?"

เมื่อเห็นพวกทหารยามเริ่มขับไล่ลูกค้าออกไป เย่ซิวก็รู้สึกโมโหขึ้นมา ไม่สนใจพื้นห้องที่เพิ่งซ่อมเสร็จอีกต่อไป เขายืนพรวดพราดขึ้นมาทันที

"การรวบรวมผู้คนมาชุมนุมกันในสถานที่บันเทิงเช่นนี้ ตามกฎหมายของเมืองจะต้องยื่นเรื่องบันทึกไว้กับทางทางการ จากนั้นจึงให้ท่านเจ้าเมืองออกหนังสืออนุญาต ไม่ทราบว่าเจ้าได้ไปยื่นเรื่องแล้วหรือยังล่ะ?"

ผู้บัญชาการฉินยิ้มเยาะ พลางสั่งให้คนไล่ลูกค้าออกไปจนหมด

ลูกค้าพอเห็นว่าเป็นทหารรักษาการของเมืองมาเอง ต่างก็ทำได้เพียงบ่นอุบอิบไม่กี่คำแล้วยอมเดินออกไป

สีหน้าของเย่ซิวเริ่มมืดมนลงเรื่อยๆ "เจ้าตั้งใจมาก่อเรื่องงั้นสิ?"

"ฮ่าๆ" ได้ยินเช่นนั้น ผู้บัญชาการฉินก็อดหัวเราะลั่นไม่ได้ ก่อเรื่องรึ? ตัวเขาเป็นถึงผู้บัญชาการกองทหารพิทักษ์ ยังคิดว่าเขาเป็นพวกอันธพาลข้างถนนอยู่อีกหรือ

"ต่อให้ข้าจะสั่งปิดร้านของเจ้า แล้วถือว่าข้ามาก่อเรื่องแล้วมันจะทำไมล่ะ?" ผู้บัญชาการฉินออกคำสั่งทันที หมายจะให้ลูกน้องริบสิ่งของทั้งหมดในร้าน

"เจ้าใจกล้าไม่เลวนี่" เย่ซิวไร้ซึ่งอารมณ์บนใบหน้า

"ไอ้หนู ข้าจะบอกอะไรเจ้าให้ ของที่พี่สามอยากได้ ในเมืองชิงอวิ๋นยังไม่มีใครไม่กล้าให้ หากได้ขึ้นเรือใหญ่ของพี่สามแล้ว เจ้ายังจะต้องอาลัยอาวรณ์ร้านซอมซ่อนี้อยู่อีกเรอะ"

ผู้บัญชาการฉินแสยะยิ้มพิลึก เขาได้รับคำสั่งลับจากพี่สาม แนวทางการปฏิบัติทั้งหมดถูกเขียนเอาไว้อย่างชัดเจนแจ่มแจ้งแล้ว

"ถ้าอย่างนั้นก็หมายความว่าเจ้าตั้งใจมาก่อเรื่องสินะ?"

เย่ซิวไม่เข้าใจจริงๆ เพิ่งจะส่งเจียงเสี่ยวยวี๋ไปได้คนหนึ่ง ทำไมถึงยังมีผู้บัญชาการทหารยามโผล่มาอีกคนกัน?

"ถูกแล้ว ข้านี่แหละมาก่อเรื่อง"

"เปรี้ยง!"

ประกายสายฟ้าพลันสว่างวาบ เย่ซิวเหลียวมองร่างที่ไหม้เกรียมเป็นตอตะโก นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นของผู้บัญชาการฉิน ดูท่าตนคงต้องลำบากเหนื่อยกายมารับงานซ่อมพื้นใหม่อีกรอบเสียแล้ว

"พาไอ้ผู้บัญชาการเฮงซวยของพวกเจ้าแล้วไสหัวออกไปให้พ้นเดี๋ยวนี้!"

เย่ซิวอารมณ์เสียถึงขีดสุด ตวาดลั่นใส่ทหารยามสองคนที่เหลืออยู่

ลูกน้องทั้งสองคนของผู้บัญชาการฉินจะไปรู้ได้อย่างไรว่าเมื่อครู่เกิดอะไรขึ้น รู้สึกเพียงแค่ว่ามีแสงสว่างวาบขึ้นมาในห้อง พอรู้ตัวอีกทีเจ้านายของตนก็นอนพะงาบๆ อยู่บนพื้น ไม่รู้ว่ายังเป็นหรือตายไปแล้ว

เมื่อต้องเผชิญกับโทสะของเย่ซิว ทหารยามทั้งสองสบตากันแล้วกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก รีบแบกร่างของผู้บัญชาการฉินที่สภาพไม่ต่างจากหมาตายตัวหนึ่งวิ่งหนีเตลิดหายไปจากร้านเน็ตทันที

"ให้ตายสิ เพิ่งจะซ่อมเสร็จแท้ๆ"

…

"แกรก แกรก"

ชายวัยกลางคนนอนเอนกายอยู่บนเก้าอี้หวาย ด้านข้างมีสาวใช้สองนางที่อายุยังน้อยทว่าหน้าตางดงามหมดจดกำลังช่วยพัดวีให้ชายวัยกลางคนอย่างระมัดระวัง

สาวใช้ทั้งสองไม่กล้าส่งเสียงใดๆ ออกมาแม้แต่น้อย ด้วยกลัวว่าจะไปรบกวนชายวัยกลางคนบนเก้าอี้หวาย ชายผู้นั้นหลับตาพริ้ม ในมือคลึงผลวอลนัตกลิ้งไปมาอย่างไม่หยุดหย่อนจนเกิดเสียงแกรกๆ ดังขึ้นเป็นจังหวะ

ในเวลานี้ มีคนที่ดูคล้ายกับพ่อบ้านเดินเข้ามาใกล้ แล้วโน้มตัวกระซิบข้างหูของชายวัยกลางคนเบาๆ สองสามประโยค

"พี่สาม ฉินอู่ไปที่ร้านนั้นมาแล้วขอรับ"

"อืม"

"เป็นตายไม่อาจทราบได้ ท่านหมอฮว่ากล่าวว่าต่อให้รักษาหาย ก็เกรงว่าจะกลายเป็นคนพิการไปแล้วขอรับ" ตอนที่พ่อบ้านเอ่ยประโยคนี้ออกมา น้ำเสียงของเขาชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด