บทที่ 58 พี่สาม

เผาะ เผาะ เผาะ

ผลวอลนัตคู่ชั้นเลิศในมือของพี่สามแหลกละเอียดกลายเป็นผง สาวใช้รีบหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาคุกเข่าเช็ดถูบนพื้นอย่างระมัดระวัง เพราะพวกนางรู้ดีว่าสิ่งที่พี่สามเกลียดที่สุดก็คือความเลอะเทอะ

และเศษผงของวอลนัตชั้นเลิศนั้นก็ได้ทำพื้นสกปรกไปแล้ว

"ข้าคิดไม่ถึงเลยว่าเจียงขาเป๋จะใจกล้าบ้าบิ่นถึงเพียงนี้ บังอาจแอบอ้างคำสั่งลับของพี่สาม คืนนี้จะให้ข้าส่งคนไปลากตัวมันมาหรือไม่ขอรับ" พ่อบ้านเอ่ยเสียงเบา พลางมองดูพี่สามที่นอนนิ่งไม่แสดงสีหน้าอยู่บนเก้าอี้หวาย แต่เพราะติดตามอยู่ข้างกายพี่สามมานานหลายปี เศษซากวอลนัตที่เกลื่อนพื้นจึงบ่งบอกชัดเจนว่ายามนี้พี่สามกำลังโกรธจัดเพียงใด

พี่สามยังคงไม่ลืมตา ผ่านไปเนิ่นนานจึงเอ่ยขึ้นอย่างเรียบเฉย "ครั้งนี้สั่งให้เสี่ยวยวี๋ไปที่ร้านนั้น ผลคือเกือบเอาชีวิตไปทิ้งไว้ที่นั่น มันจะมีอารมณ์เคียดแค้นบ้างก็เป็นเรื่องธรรมดา"

"พวกเราฟูมฟักมาตั้งกี่ปี กว่าจะดันให้ฉินอู่ขึ้นไปนั่งตำแหน่งผู้บัญชาการในกองกำลังพิทักษ์เมืองได้ คราวนี้ตำแหน่งผู้บัญชาการกองกำลังคนที่หกคงต้องเปลี่ยนคนเสียแล้ว หากคิดจะฟูมฟักผู้บัญชาการคนใหม่ขึ้นมาคงไม่ง่ายเลย ถึงตอนนั้น…"

พ่อบ้านยังคงรู้สึกว่าพี่สามผ่อนปรนให้เจียงเสี่ยวยวี๋มากเกินไป การจะฝังหมากอย่างฉินอู่ลงในกองกำลังพิทักษ์เมืองได้ ไม่รู้ว่าหลายปีมานี้ต้องสิ้นเปลืองแรงกายและทรัพย์สินเงินทองไปวิ่งเต้นสร้างเส้นสายมากเท่าใด ก้นยังไม่ทันจะอุ่น หมากตัวนี้กลับพังทลายลงไปเสียแล้ว จะไม่ให้พ่อบ้านเฒ่ารู้สึกเสียดายได้อย่างไร

"กองกำลังพิทักษ์เมืองมีผู้บัญชาการตั้งสิบแปดคน ขาดฉินอู่ไปคนหนึ่งก็ไม่ได้กระทบต่อแผนการในตอนนั้นของเราสักเท่าไร อีกอย่าง เพื่อที่จะเปิดดูไพ่ในมือของคนผู้นั้น หมากอย่างเจียงเสี่ยวยวี๋ก็เผยตัวออกมาแล้ว ทว่าสำหรับเราแล้ว เจียงเสี่ยวยวี๋ก็ยังมีประโยชน์มากกว่าฉินอู่อยู่ดี"

"พี่สามกล่าวได้ถูกต้องแล้วขอรับ ข้าเพียงแต่เกรงว่าหลายปีมานี้เจียงขาเป๋จะมีพลังฝีมือรุดหน้าจนคิดแข็งข้อเอาได้"

ได้ยินถึงตรงนี้ พี่สามที่ตีหน้านิ่งมาตลอดก็หัวเราะออกมาเบาๆ "หากบอกว่าฉินอู่อยู่ในตำแหน่งผู้บัญชาการกองกำลังพิทักษ์เมืองนานเกินไปจนคิดแข็งข้อ ข้ายังพอเข้าใจได้ แต่เจ้าจงรู้ไว้ ต่อให้ฉินอู่ทรยศข้า เจียงเสี่ยวยวี๋ก็ไม่มีวันทรยศข้า เฒ่าโจว เจ้าคิดว่าเพราะเหตุใดกันเล่า"

พ่อบ้านที่ชื่อเฒ่าโจวก้มหน้าลงต่ำ เอ่ยอย่างนอบน้อม "ข้าน้อยมิอาจทราบได้ขอรับ"

"เพราะทั่วทั้งเมืองชิงอวิ๋น มีเพียงข้าคนเดียวที่รู้เรื่องนั้นของเจียงเสี่ยวยวี๋ หากเรื่องนั้นถูกป่าวประกาศออกไป เมืองชิงอวิ๋นก็คงไม่มีที่ให้เจียงเสี่ยวยวี๋ได้ซุกหัวนอนอีกต่อไป เจียงเสี่ยวยวี๋เป็นคนฉลาด เพราะฉะนั้นมันไม่มีทางทรยศข้า"

เมื่อเห็นรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปากของพี่สาม เฒ่าโจวก็เอ่ยถามอย่างระมัดระวัง "มิน่าเล่าพี่สามถึงได้ยอมหนุนหลังมันมาตลอดหลายปีนี้ ข้าน้อยเคยนึกว่าพี่สามเห็นแก่พรสวรรค์ในการฝึกตนของมันเสียอีก… แต่ว่า… พรรคชิงอวี๋ก็เป็นเพียงพรรคระดับโลกียะทั่วไป ไม่มีทางกลายเป็นพรรคชิงหลงเพียงเพราะมีเจียงขาเป๋คนเดียวได้ ถึงตอนนั้นสิ่งที่มันทำให้พวกเราได้จะมิน้อยเกินไปหรือขอรับ"

"เฒ่าโจวเอ๋ยเฒ่าโจว เจ้าอยู่กับข้ามานานหลายปี พี่น้องในวันวานหากไม่แก่ชราก็ล้มตายกันไปหมด เจ้าเป็นหนึ่งในคนไม่กี่คนที่ข้าไว้ใจได้ หลายเรื่องมอบหมายให้เจ้าทำ ข้าก็เบาใจ"

"พี่สามยกยอเกินไปแล้วขอรับ" พ่อบ้านโจวก้มหน้าลงต่ำ พลางซ่อนแววความภาคภูมิใจบนใบหน้าเอาไว้อย่างมิดชิด

"แต่เจ้ารู้หรือไม่ว่า ปัญหาใหญ่ที่สุดของเจ้าอยู่ตรงไหน" พี่สามปรายตามองพ่อบ้านโจวแวบหนึ่ง

พ่อบ้านโจวพลันสัมผัสได้ถึงสายตาอันคมกริบ ร่างกายพลันเกร็งแน่น ก้มหน้าลงต่ำยิ่งกว่าเดิม "ขอพี่สามโปรดชี้แนะด้วยขอรับ"

"หากเปรียบว่าเจียงเสี่ยวยวี๋เป็นกระบี่ชั้นเลิศเล่มหนึ่ง ที่สามารถสังหารคนเพื่อเรา และก็สังหารคนของเราได้เช่นกัน เช่นนั้นเจ้าก็คงเป็นมีดโบราณเล่มหนึ่ง ที่จะหันคมดาบเข้าใส่ศัตรูเท่านั้น เจ้าทำงานชอบความรัดกุมไร้ช่องโหว่ ชอบความมั่นคงปลอดภัย ถึงขั้นมีนิสัยไม่หวังสร้างผลงานเด่นชัดแต่ขอแค่ไม่ทำผิดพลาด ทว่าเจียงเสี่ยวยวี๋ไม่เหมือนกัน หลายปีมานี้ข้าคอยจับตาดูมันมาตลอด มันมีชีวิตรอดมาได้จนถึงทุกวันนี้ แทบทุกเรื่องล้วนแต่เป็นการเดิมพันทั้งสิ้น ชนะก็ได้ชื่อเสียงลาภยศ แต่หากแพ้ก็แหลกเหลวเป็นผุยผง"