บทที่ 59 ผู้ฝึกตน

พี่สามจิบน้ำชาที่สาวใช้ยื่นให้ ก่อนจะเอ่ยต่อว่า "นิสัยอย่างเจ้านั้นเหมาะกับการเฝ้าบ้าน ต่อไปหากมอบหมายให้เจ้าดูแลจัดการเรื่องใหญ่เรื่องเล็กทั้งหมดย่อมวางใจได้ แต่เจ้าสังเกตเห็นหรือไม่ว่ายุทธภพยามนี้เปลี่ยนไปมาก เปลี่ยนไปจนแม้แต่ข้าเองก็ชักจะมองไม่ออกแล้ว"

"ข้าคิดว่ายุคสมัยกำลังจะเปลี่ยนไป เราจะใช้วิธีการแบบเดิมๆ ต่อไปไม่ได้อีกแล้ว ยุคสมัยใหม่กำลังจะมาถึง"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เฒ่าโจวก็ตกใจเล็กน้อยและพอจะเดาอะไรได้เลาๆ "พี่สาม โปรดชี้แนะด้วยขอรับ"

"วันนี้เราหงายไพ่เจียงเสี่ยวยวี๋ออกไป ทั้งยังต้องทิ้งหมากอย่างฉินอู่อีกตัว แล้วสิ่งที่ได้กลับมาคืออะไรล่ะ แทบไม่ได้ประโยชน์อะไรเลย อย่าว่าแต่ยี่สิบปีก่อนเลย ย้อนไปแค่สิบปีก่อน หากส่งยอดฝีมือขอบเขตร่างทองคำไปจัดการธุระก็นับว่าไร้ความผิดพลาดแน่นอน ทว่าตอนนี้เล่า แม้แต่ขอบเขตร่างทองคำก็ยังเกือบจะเอาชีวิตไม่รอดกลับมา นี่มันบ่งบอกอะไร บ่งบอกว่ายุคสมัยกำลังเปลี่ยนแปลงไปอย่างรวดเร็วอย่างไรเล่า"

"เมื่อก่อนขอบเขตร่างทองคำในสายตาชาวบ้านธรรมดาก็แทบไม่ต่างจากเทพเซียน ดาบฟันไม่เข้า ปืนแทงไม่ระคาย น้ำไฟไม่อาจกล้ำกราย ช่างน่าเกรงขามเพียงใด แต่ในปัจจุบัน แม้จะยังไม่ถึงขั้นร่างทองคำเดินชนกันเกลื่อน ฝึกปราณเดินเพ่นพ่านเต็มถนน แต่ก็ใกล้เคียงเข้าไปทุกที หลายปีมานี้หากเจ้าลองสังเกตดูให้ดี เมืองชิงอวิ๋นมีขอบเขตร่างทองคำเพิ่มขึ้นมามากเพียงใด"

พี่สามส่งถ้วยชาคืนให้สาวใช้ข้างกาย แล้วหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับมุมปาก "เฒ่าโจว หลายปีมานี้เจ้ามัวแต่วุ่นวายกับการดูแลกิจการในบ้าน ข้าจึงเข้าใจได้ที่เจ้ามองไม่เห็นสิ่งเหล่านี้ แต่ก่อนที่ยุคสมัยใหม่จะมาถึง เราต้องเตรียมตัวให้พร้อม ไม่หวังขยายอิทธิพลใหญ่โต แต่ก็ต้องไม่ปล่อยให้ผู้ใดมาแย่งชิงสิ่งที่เป็นของเราไปได้เด็ดขาด"

"พี่สาม แล้วท่านว่ายุคสมัยหน้าจะเป็นยุคแบบใดหรือขอรับ" พ่อบ้านโจวถามอย่างระมัดระวัง

"ยุคของผู้ฝึกตน ยุคหน้า ใครมีผู้ฝึกตนอยู่ในกำมือมากกว่า ผู้นั้นย่อมเป็นผู้ชนะที่แท้จริง เมื่อเป็นเช่นนี้แล้ว เสียฉินอู่ผู้คุมกองกำลังพิทักษ์เมืองห้าร้อยนายไปสักคน เจ้ายังคิดว่าน่าเสียดายอยู่อีกหรือ"

พ่อบ้านโจวพยักหน้าอย่างครุ่นคิด

เขาเข้าใจความหมายของพี่สามดี คนที่ก้าวขึ้นมาถึงตำแหน่งพ่อบ้านย่อมมิใช่คนเขลาเบาปัญญา พี่สามพูดถูก ตลอดหลายปีมานี้พวกเขาสุขสบายเกินไป สุขสบายจนแทบไม่คิดพัฒนาตนเอง หรืออาจกล่าวได้ว่าเป็นความผิดพลาดที่ขั้วอำนาจเก่าแก่ในยุคนี้มักจะพลั้งเผลอทำลงไปมากที่สุด

"ในยุคของพวกเรา ขอแค่ถือมีดตัดฟืนเล่มเดียวก็ออกไปฆ่าฟันแย่งชิงอาณาเขตได้แล้ว หากมีผู้ฝึกปราณสักคน ย่อมต้องประคบประหงมดูแลอย่างดีราวกับกราบไหว้บรรพบุรุษ การฝึกตนในยุคนั้นฟุ่มเฟือยเกินไป ฟุ่มเฟือยเสียจนขั้วอำนาจส่วนใหญ่ไม่มีปัญญาจ่ายเบี้ยหวัดเลี้ยงดู แต่ดูตอนนี้สิ ยุคนี้คือยุคของผู้ฝึกตนอย่างแท้จริง ไม่ว่าจะมองมุมไหน ผู้ฝึกตนขอบเขตร่างทองคำเพียงคนเดียวก็ยังมีประโยชน์มากกว่ากองทัพห้าร้อยนายเสียอีก" พี่สามยิ้มบางๆ

"นึกไม่ถึงว่าพี่สามจะมองการณ์ไกลถึงเพียงนี้ เป็นข้าที่โง่เขลาเอง"

พี่สามส่ายหน้ายิ้มๆ ไม่ได้เอ่ยคำใด

หลายปีมานี้ เกณฑ์ของการฝึกตนต่ำลงเรื่อยๆ แทบจะเรียกได้ว่าทุกคนสามารถฝึกปราณได้ ขอบเขตร่างทองคำที่แต่ก่อนเปรียบเสมือนเทพเซียน แม้ยามนี้จะไม่ถึงขั้นเกลื่อนกลาดดาษดื่น แต่ก็ไม่ได้หายากหาเย็นขนาดนั้นอีกแล้ว

เบื้องบนราวกับเปิดประตูแห่งวิถีฝึกตนให้กว้างขึ้น ในช่วงไม่กี่ปีมานี้ ผู้ฝึกตนในทวีปหลิงอู่จึงเพิ่มจำนวนขึ้นเป็นทวีคูณ

ในสนามรบ ไม่มีแม่ทัพคนใดไม่ชอบผู้ฝึกตน ทว่าผู้ฝึกตนต้องผลาญทรัพยากรราคาแพงมหาศาล ไม่มีกองทัพใดแบกรับไหว แต่ในปัจจุบันมีผู้ฝึกตนตบเท้าเข้าร่วมกองทัพและลงสู่สนามรบมากขึ้นเรื่อยๆ ส่งผลให้ไฟสงครามในยุคนี้ทวีความโหดร้ายยิ่งขึ้น

ในยุคของพี่สาม หรือแม้แต่ตอนที่เจียงเสี่ยวยวี๋เติบโตขึ้นมานั้นเป็นช่วงปลายยุคเสื่อมถอย ยุคนั้นแค่เอาชีวิตรอดให้มีกินอิ่มท้องไม่ใช่เรื่องยาก แต่หากอยากผงาดขึ้นมามีหน้ามีตาก็ต้องเด็ดขาดและเหี้ยมเกรียม

พี่สามกับเจียงเสี่ยวยวี๋ ใครบ้างไม่ใช่คนเหี้ยม แต่ตอนนี้ใช้ไม่ได้แล้ว เจ้าเหี้ยมเกรียมแล้วมีประโยชน์อันใด แค่ผู้ฝึกปราณสุ่มๆ มาสักคนต่อยหมัดเดียวเจ้าก็ตายคาที่แล้ว เจ้าจะเอาอะไรไปเหี้ยมสู้เขาได้

ต้องยอมรับว่ายุคสมัยกำลังเปลี่ยนไป และมันจะกวาดล้างผู้คนทิ้งไปมากมาย โดยเฉพาะผู้คนที่ก้าวตามยุคสมัยไม่ทัน