บทที่ 528 ออกเดินทางอีกครา

ยามนี้ตนเองได้นั่งขัดสมาธิอยู่บนขั้นบันไดตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่อาจทราบได้ ปุ่มกลไกที่นูนเด่นขึ้นมาเบื้องหน้าดูสะดุดตายิ่งนัก ลวี่เจี้ยนจวินใช้นิ้วแตะเบาๆ บนกลไกตรงหน้า พริบตานั้นกลไกพลันแตกร้าวจากภายในสู่ภายนอก กลายเป็นผงสีขาวสลายไปในอากาศ

ลวี่เจี้ยนจวินค่อยๆ ลุกขึ้นจากพื้น พัดกระดูกทมิฬที่พกติดกายไม่ห่างกลับมาอยู่ในมือของตนตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่รู้ บนใบหน้าของลวี่เจี้ยนจวินปรากฏรอยยิ้มที่มีความหมายลึกซึ้ง

เมื่อหันกลับไปก็พบว่าสองมารเบื้องหลังกำลังเบิกตากว้าง ยืนนิ่งอยู่กับที่ราวกับรูปสลักหิน ขาท่อนล่ำสันทั้งสองข้างคล้ายหยั่งรากลงในพื้นดิน ไม่ไหวติงแม้แต่น้อย