บทที่ 62 เจ้าเมือง

ไม่ต้องมองไปไกล แค่เทียบกับเมืองจิงผิง แม้หลายปีมานี้เมืองจิงผิงจะพัฒนาไปค่อนข้างเร็ว มีประชากรเพิ่มขึ้นอย่างก้าวกระโดด ทั้งยังเป็นศูนย์กลางการค้าขนาดใหญ่ แต่เมื่อเทียบกับเมืองชิงอวิ๋นแล้วก็ยังด้อยกว่าอยู่ดี

คนย่อมมุ่งสู่ที่สูง สายน้ำย่อมไหลลงสู่ที่ต่ำ การที่คนอย่างอวี๋จี๋ถูกส่งมาฝึกฝนหาความรู้ที่เมืองชิงอวิ๋น ก็เป็นเครื่องพิสูจน์เรื่องนี้ได้เป็นอย่างดี

ทุกคนล้วนมีจิตใจที่รักการเอาชนะ นับประสาอะไรกับเหล่าท่านเจ้าเมืองที่ล้วนเคยเป็นแม่ทัพ เมื่อเห็นอดีตสหายร่วมรบปกครองเมืองได้เจริญรุ่งเรืองถึงเพียงนี้ จะไม่ให้เกิดความรู้สึกอยากชิงดีชิงเด่นได้อย่างไร

ยิ่งในยามนี้ไม่ใช่การออกศึกประลองว่าใครสังหารศัตรูได้มากกว่า ระดับความมั่งคั่งของเมืองจึงกลายเป็นหนทางเดียวที่เหล่าท่านเจ้าเมืองจะใช้ประชันขันแข่งกัน

ภายในจวนแม่ทัพ…

ในฐานะผู้ปกครองเมืองชิงอวิ๋น และอดีตแม่ทัพชิงซูผู้เกรียงไกรในสนามรบ บัดนี้เขากำลังถกเรื่องหมากรุกกับโจวเฟิงอดีตรองแม่ทัพอยู่ภายในจวน

ในฐานะผู้เป็นใหญ่แห่งเมืองชิงอวิ๋น ด้านการบัญชาการทัพชิงซูคือแม่ทัพที่ยอดเยี่ยม ยามนี้ไม่มีศึกสงครามแล้ว ด้านการปกครองเมืองชิงซูก็ยังคงเป็นเจ้าเมืองที่ดี

หลักการต่างกันไม่มาก ทุกสรรพสิ่งล้วนคืนสู่หนึ่ง กฎระเบียบของเมืองที่รัดกุมรอบคอบยิ่งทำให้เมืองชิงอวิ๋นเข้มแข็งขึ้นเรื่อยๆ

แม้ว่าภายในเมืองชิงอวิ๋นจะมีตระกูลน้อยใหญ่และขุมอำนาจที่เหลื่อมล้ำกันอยู่มากมาย ชิงซูก็หาได้ใส่ใจไม่ อย่างไรเสียเขาก็คือเสือที่ดุร้ายที่สุดบนยอดเขาแห่งเมืองชิงอวิ๋น มีเหตุผลใดที่จะไม่อนุญาตให้ลิงค่างข้างล่างตั้งตนเป็นก๊กเป็นเหล่า สำหรับเขานี่กลับเป็นเรื่องดีด้วยซ้ำ อย่างน้อยก็จัดการได้สะดวก หากพญาเสือมีคำสั่งอันใด ก็แค่ถ่ายทอดตรงไปยังหัวหน้าลิงเหล่านั้น นับเป็นเรื่องที่ช่วยผ่อนแรงได้มาก

หลังฟังผู้บัญชาการรายงานจบ ชิงซูก็วางเม็ดหมากลงแล้วแย้มยิ้มพลางเอ่ยถามรองแม่ทัพของตน “รองแม่ทัพโจว หรือจะให้เรียกว่าไอ้เซียนหมากห่วยโจวดีล่ะ เจ้ามีความเห็นอย่างไรกับเรื่องนี้”

กับคำเรียกขานเช่นนี้ โจวเฟิงดูเหมือนจะชินชาไปนานแล้ว ทั้งสองร่วมหัวจมท้ายกันในค่ายทหารมาเนิ่นนาน ชิงซูย่อมรู้อยู่แก่ใจว่าเขานำทัพออกศึกได้ฉกาจฉกรรจ์ แต่เรื่องเดินหมากกลับไม่เอาถ่าน วันนี้นัดพบเขาที่จวนแม่ทัพ ย่อมต้องมีเรื่องสำคัญจะปรึกษาหารืออย่างแน่นอน

“หากอยู่ในสนามรบ พวกเราย่อมต้องสร้างขุมกำลังของตนเองและกดดันขุมกำลังของศัตรู ทว่ายามนี้มิใช่ในสนามรบ แม้เมืองชิงอวิ๋นจะเป็นของท่านแม่ทัพ และท่านแม่ทัพในฐานะเจ้าเมือง คนเหล่านี้จะกลายเป็นกำลังของท่านก็ได้ หรือจะกลายเป็นศัตรูของท่านก็ได้ ข้าคิดว่าท่านแม่ทัพคงมีคำตอบในใจอยู่นานแล้ว”

โจวเฟิงยิ้มบางๆ พลางวางเม็ดหมากลงไปส่งๆ แม้แต่ตัวเองก็ยังไม่รู้ว่าเหตุใดจึงวางลงตรงนั้น

“รองแม่ทัพโจว ฝีมือเดินหมากของเจ้านี่นับวันยิ่งแย่ลงเรื่อยๆ จริงๆ”

“ท่านแม่ทัพก็รู้ดี ข้าไม่ถนัดเรื่องพรรค์นี้แต่แรกแล้ว”

“พวกเราในฐานะผู้กุมบังเหียนเมืองชิงอวิ๋น ย่อมต้องมองการณ์ไกลกว่าผู้อื่น ความจริงหลายปีมานี้ไม่ว่าจะพี่สาม หรือพรรคชิงอวี๋ หรือแม้กระทั่งฉินอู่ ข้าล้วนรู้ว่าคนผู้นี้มีที่มาไม่ชอบมาพากล คนที่มีฝีมือธรรมดา พรสวรรค์ในการบำเพ็ญเพียรไม่ได้เลิศเลอ ทั้งวิธีรับมือยังไม่เฉียบขาดอย่างฉินอู่ กลับไต่เต้าขึ้นมานั่งตำแหน่งหนึ่งในสิบแปดผู้บัญชาการของข้าได้ พูดตามตรง ข้าสงสัยมาตลอด”

“พวกเรายืนอยู่บนที่สูง ย่อมมองได้ไกลกว่า จึงเห็นบางสิ่งที่พวกเขาไม่อาจเห็น ตระกูลใหญ่ในเมืองต้องการกอบโกยผลประโยชน์ให้ตนเอง ก็เหมือนกับที่พวกเราอยากแย่งชิงสิ่งของจากเมืองอื่นมาให้มากขึ้นนั่นแหละ เพียงแต่พวกเขาไม่ได้นั่งอยู่ในตำแหน่งที่พวกเรายืนอยู่ ย่อมคิดไม่ถึงเรื่องที่พวกเรากำลังคำนึงถึง”

ชิงซูถอนหายใจยาว มองดูเมืองชิงอวิ๋นอันกว้างใหญ่พลางยิ้ม “ความจริงข่าวสารที่พวกเขาได้รับ ก็แค่ข่าวที่ข้าจงใจปล่อยออกไปเท่านั้น น่าเวทนาที่คนพวกนั้นยังหลงนึกว่าตนเองกุมข่าวกรองล่าสุดไว้ได้ หากแม้แต่เรื่องแค่นี้ข้ายังควบคุมไม่ได้ แล้วข้าจะคู่ควรเป็นเจ้าเมืองได้อย่างไร”

“ทางฝั่งพี่สามหลายปีมานี้ค่อนข้างเหิมเกริมอยู่บ้าง เจียงเสี่ยวยวี๋ก็เป็นตัวอย่างที่ดี หากมิใช่เพราะท่านรู้เบื้องหลังของเจียงเสี่ยวยวี๋มาตั้งแต่หลายปีก่อน เกรงว่าท่านแม่ทัพเองก็คงประหลาดใจไม่น้อย ที่พรรคฝ่ายโลกีย์ระดับนี้จะมียอดฝีมือขอบเขตร่างทองคำอยู่ด้วย” โจวเฟิงมองใบหน้าของแม่ทัพท่านนี้ กาลเวลาทิ้งร่องรอยไว้บนใบหน้าของเขาไม่น้อย ในที่สุดท่านแม่ทัพก็แก่ชราลงกว่าเมื่อก่อนแล้วจริงๆ