บทที่ 63 ร้านเล็กๆ แห่งนั้น ท่านแม่ทัพมองเช่นไร

“ความจริงปีนั้นหากเจ้าสามไม่ลงมือ ข้าเองก็จะรั้งตัวเจียงเสี่ยวยวี๋ไว้เช่นกัน พวกชาวบ้านก็แค่ต้องการคำชี้แจงกับความยุติธรรม การที่เจ้าสามลงมือ สำหรับข้าแล้วกลับช่วยตัดความยุ่งยากไปได้บ้าง”

คนที่กล้าเรียกพี่สามผู้เป็นที่ยำเกรงของทุกคนในยุทธภพว่า ‘เจ้าสาม’ ได้นั้น ทั่วทั้งเมืองชิงอวิ๋นคงมีเพียงท่านแม่ทัพผู้นี้คนเดียว

“แล้วร้านเล็กๆ นั่น ท่านแม่ทัพมองอย่างไรขอรับ” โจวเฟิงเอ่ยถาม

“ความจริงขุมกำลังน้อยใหญ่ในเมืองต่างคาดเดากันว่าเบื้องหลังร้านนั้นมีบุคคลระดับใดคอยหนุนหลัง ทว่าข้ารู้ดีว่าเบื้องหลังร้านนั้นไม่น่าจะมีผู้ยิ่งใหญ่ลึกลับอะไรหรอก ยามนี้พลังของข้าทะยานสูงขึ้นจนถึงขอบเขตชิงอวิ๋นแล้ว หากตัวข้ายังดูไม่ออกว่ามียอดคนท่านใดซ่อนอยู่ในเมือง ผู้ยิ่งใหญ่ท่านนั้นคงต้องถึงขั้นมีอิทธิฤทธิ์เทียมฟ้าไปแล้วกระมัง และหากมีบุคคลระดับนั้นอยู่จริง เมืองชิงอวิ๋นเล็กๆ แห่งนี้คงไม่อาจรองรับพระพุทธรูปองค์ใหญ่เช่นนี้ได้ ปล่อยให้เขาก่อเรื่องวุ่นวายไปแล้วจะเป็นไรไป คนระดับนั้นจะมาถือสากับข้าหรือ” ชิงซูยิ้มบางๆ เผยความมั่นใจเต็มเปี่ยม

“เช่นนั้นความหมายของท่านแม่ทัพคือ…”

“ข้าคิดว่าน่าจะเป็นเจ้าหนุ่มที่น่าสนใจคนหนึ่ง มีของแปลกใหม่น่าสนใจอยู่บ้าง ส่วนยอดคนลึกลับเหล่านั้น คงเป็นภาพลวงตาที่เขาสร้างขึ้นมาเพื่อปกป้องตัวเองเสียมากกว่า”

เย่ซิวคงนึกไม่ถึงเป็นแน่ว่าภูมิหลังของตนจะถูกท่านเจ้าเมืองผู้นี้มองทะลุปรุโปร่งถึงเพียงนี้

“แล้วท่านแม่ทัพมองเจ้าหนุ่มคนนี้อย่างไรขอรับ” โจวเฟิงรู้สึกว่าการเดินหมากนี้ช่างน่าเบื่อสิ้นดี จะไปสะใจสู้การเข่นฆ่าในสนามรบได้อย่างไร

“มีของวิเศษอยู่กับตัว แต่กลับไม่ป่าวประกาศเสียงดัง ทั้งยังอดทนต่อสิ่งยั่วยุจากชื่อเสียงเงินทองได้ ภายนอกดูเหมือนไร้เล่ห์เหลี่ยม ทว่าแท้จริงแล้วทุกย่างก้าวกลับเดินอย่างรอบคอบยิ่ง รู้จักซ่อนคมและยืมพลัง นับว่าไม่เลว”

ได้ยินท่านแม่ทัพประเมินเช่นนี้ โจวเฟิงก็ประหลาดใจยิ่งนัก ตนติดตามท่านแม่ทัพมานานหลายปี แม้แต่พวกคนหนุ่มที่โดดเด่นอย่างยิ่งในสนามรบเหล่านั้น ท่านแม่ทัพก็ยังไม่เคยมอบคำชมที่สูงส่งถึงเพียงนี้ให้เลย

ต้องรู้ไว้ด้วยว่า คำว่า ‘ไม่เลว’ ที่เอ่ยออกจากปากท่านแม่ทัพได้นั้น ย่อมหมายถึงยอดเยี่ยมอย่างยิ่งแล้ว

เมื่อเห็นว่ารองแม่ทัพของตนไม่มีกะจิตกะใจจะเดินหมากต่อ ชิงซูจึงเก็บกระดานหมากไปเสีย แล้วรินชาสองถ้วยด้วยตนเองส่งให้โจวเฟิง

ยามนี้ภายในจวนแม่ทัพมีเพียงพวกเขาสองคน เพื่อรับประกันว่าบทสนทนานี้จะเป็นความลับอย่างที่สุด

อีกทั้งชิงซูคุ้นชินกับนิสัยเรียบง่ายสบายๆ เช่นนี้แล้ว จึงไม่ชอบให้มีสาวใช้คอยปรนนิบัติอยู่ข้างกาย เรื่องเล็กน้อยอย่างการชงชาโดยทั่วไปล้วนลงมือทำด้วยตนเองทั้งสิ้น

ชาพรรค์นี้ ร้อยคนดื่มย่อมได้ร้อยรสชาติ ระยะเวลาที่ใบชาสัมผัสกับน้ำสั้นยาวต่างกัน รสสัมผัสของน้ำชาก็ย่อมแตกต่าง และรสชาติแบบใดที่ชิงซูโปรดปราน มีเพียงตัวเขาเองเท่านั้นที่รู้ดี

เขาชอบรสชาติที่ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนอยู่ในกำมือของตน แม้แต่รสชาติของชาสักถ้วยก็ต้องควบคุมไว้ด้วยมือตนเอง เหมือนกับที่ดาบคู่ใจต้องอยู่ในมือตนเท่านั้นถึงจะวางใจได้

โจวเฟิงจิบชาคำเล็กๆ รู้สึกว่ารสชาติไม่เลวเลย หลายปีก่อนในค่ายทหารย่อมไม่มีอารมณ์สุนทรีย์มานั่งจิบชา ตอนนี้ไม่เหมือนเมื่อก่อน จึงพลอยมีนิสัยชอบดื่มชาไปด้วย ทว่าสำหรับโจวเฟิงแล้ว สุราม้าที่ร้อนแรงที่สุดต่างหากคือสิ่งที่เขาโปรดปรานอย่างแท้จริง

“คนหนุ่มที่น่าสนใจ มีของน่าสนใจ ข้าว่านี่เป็นเรื่องที่น่าสนใจยิ่ง”

ชิงซูจิบชาพลางยิ้มกล่าว

“ท่านเจ้าเมือง ท่านอย่ามัวพูดอ้อมค้อมอยู่เลย มีอะไรก็พูดตรงๆ ไม่ได้หรือขอรับ ท่านก็ใช่ว่าจะไม่รู้ว่าข้าแต่ไหนแต่ไรมาไม่เคยมีความอดทนอดกลั้นอะไรกับเขาเลย” โจวเฟิงยิ้มแหยอย่างจนใจ

“นอกจากคนผู้นั้นแล้ว เจ้ายังจำได้หรือไม่ว่าเมืองชิงอวิ๋นของเราไม่มีคนหนุ่มที่น่าสนใจโผล่มานานกี่ปีแล้ว”

“เกือบจะยี่สิบปีได้แล้วขอรับ”

“ใช่แล้ว ยี่สิบปี เจ้าเข้าใจความหมายของข้าใช่ไหม”

“เข้าใจขอรับ ความหมายของท่านก็คือ เจ้าหนุ่มนี่เป็นคนที่ไม่เลวคนหนึ่งสินะ”

ได้ยินดังนั้น ชิงซูก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะพลางด่าว่า “เจ้าเด็กนี่ นับวันปากยิ่งกวนขึ้นเรื่อยๆ แล้วนะ”

“เรียนรู้มาจากท่านแม่ทัพนั่นแหละขอรับ”

“ฮ่าๆ”