บทที่ 64 ตักเตือนสั่งสอน

"แม้ฉินอู่จะเป็นคนของพี่สาม แต่โดยตำแหน่งแล้วก็ยังเป็นผู้บัญชาการกองพันที่หกแห่งกองกำลังพิทักษ์เมือง หากไม่สั่งสอนเตือนสติเสียบ้าง เกรงว่าจะดูไม่งามนักขอรับ"

โจวเฟิงใคร่ครวญเล็กน้อย ก่อนจะมองไปยังชิงซูที่กำลังจิบชาพลางเอ่ยถามยิ้มๆ

สิ่งที่เขากล่าวนั้นฟังดูมีเหตุผล แม้จะรู้กันดีอยู่แล้วว่าฉินอู่ได้รับการผลักดันขึ้นมาด้วยการทุ่มเททั้งกำลังกายและทรัพย์สินมหาศาลของพี่สาม ทว่าชิงซูกลับไม่เคยนำพาเรื่องนี้ ในสายตาของชิงซู คนอย่างพี่สามต่อให้มีบทบาทสำคัญยิ่งในยุทธภพ สุดท้ายก็ยังเป็นเพียงชาวเมืองชิงอวิ๋นคนหนึ่ง ในเมื่อเป็นคนของเมืองชิงอวิ๋น ย่อมไม่มีความจำเป็นต้องไปถือสากับเรื่องเล็กน้อยมากมาย เพื่อให้บ้านเมืองเจริญรุ่งเรืองไปได้ยาวนาน

การจุกจิกคิดเล็กคิดน้อยเกินไปไม่เคยเป็นผลดีอันใด

"เตือนสติหรือ งั้นก็สั่งสอนเสียหน่อย ฮ่าๆ"

ชิงซูหัวเราะร่า

"แล้วจะให้ใครไปล่ะขอรับ ท่านแม่ทัพชอบพูดจาครึ่งๆ กลางๆ อีกแล้ว พูดให้จบไปเลยไม่ได้หรือ ชอบให้พวกข้าคอยเดาอยู่เรื่อย ข้าไม่ใช่เซียนวิเศษ ไม่ใช่ยอดปราชญ์เปี่ยมปัญญาเสียหน่อย คอยเดาแบบนี้มันเหนื่อยนะขอรับ"

โจวเฟิงเอ่ยประโยคนี้พลางมองชิงซูด้วยสีหน้าขุ่นเคืองอยู่บ้าง

ชิงซูปรายตามองโจวเฟิงแวบหนึ่ง หาได้มีโทสะที่รองแม่ทัพของตนมีอารมณ์เช่นนี้ไม่ ยามอยู่บนสมรภูมิล้วนเป็นพี่น้องร่วมเป็นร่วมตาย มีหรือจะมาใส่ใจเรื่องหยุมหยิมพรรค์นี้

ชิงซูคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วยิ้มกล่าว "เช่นนั้นก็… ให้ชิงหานไปแล้วกัน"

โจวเฟิงได้ยินว่าท่านแม่ทัพถึงกับจะส่งบุตรชายคนเล็กของตนไป ก็อดขมวดคิ้วไม่ได้ "ชิงหานหรือขอรับ ให้ชิงหานไป… ข้าเกรงว่าเขาจะ… เสียเปรียบเอาได้"

"เสียเปรียบหรือ การเสียเปรียบก็ใช่ว่าจะเป็นเรื่องแย่เสมอไปนี่ แค่ตักเตือนสั่งสอน ทำพอเป็นพิธีเท่านั้น" ชิงซูดูไม่ใส่ใจเลยสักนิดที่ต้องส่งบุตรชายคนเล็กของตนไป

"ตกลง คราวนี้ข้าเข้าใจแล้วขอรับ"

"ฮ่าๆ"

ทั้งสองสบตากันแล้วหัวเราะ เป็นความเข้าใจกันโดยมิต้องเอ่ยคำอันเกิดจากความผูกพันอันยาวนาน

แม้เมืองชิงอวิ๋นจะไม่ได้โด่งดังเมื่อเทียบกับหัวเมืองต่างๆ ในแคว้นซานเหอ แต่หากเทียบกับเมืองโดยรอบย่อมนับเป็นเมืองใหญ่อย่างแท้จริง และชิงซูย่อมไม่มีทางตัดอนาคตคนหนุ่มสาวผู้มีพรสวรรค์ในเมืองเป็นอันขาด ขอเพียงคนรุ่นหลังเหล่านี้ไม่ก่อความผิดร้ายแรงจนเกินเยียวยา เช่นเดียวกับเจียงเสี่ยวยวี๋ในอดีต แม้จะสังหารเจ้าของท่าเรือไป ชิงซูก็ยังปล่อยให้เขามีชีวิตรอดมาได้ พี่สามคิดมาตลอดว่าตนเองเก็บกวาดร่องรอยได้แนบเนียนแล้ว แต่แท้จริงแล้วชิงซูรับรู้เรื่องนี้มาโดยตลอด

เพราะไม่ว่าจะเป็นคนหนุ่มสาวเหล่านี้ หรือขุมกำลังตระกูลต่างๆ การแก่งแย่งชิงดีถือเป็นเรื่องธรรมดา ปล่อยให้ฟาดฟันกันไปเถิด หากไม่ต่อสู้แล้วจะเติบโตได้อย่างไร ต่อให้คนรุ่นใหม่พวกนี้จะขัดแย้งตีกันเอง ทว่าสุดท้ายพวกเขาก็ยังเป็นกำลังหลักของเมืองชิงอวิ๋นอยู่ดี

ชิงซูตระหนักดีว่าตนเองย่อมมีวันที่ต้องแก่ชราลง หากไม่ฟูมฟักสั่งสมคนรุ่นใหม่ขึ้นมาอย่างจริงจัง เมืองชิงอวิ๋นคงต้องพังทลายลงในรุ่นถัดไปเป็นแน่

ดังนั้นในสายตาของชิงซู ไม่ว่าจะเป็นเย่ซิวหรือเจียงเสี่ยวยวี๋ ต่างก็เป็นคนหนุ่มที่มีแววทั้งสิ้น

ภายในจวนแม่ทัพ รองแม่ทัพโจวเฟิงจากไปนานแล้ว เหลือเพียงท่านเจ้าเมืองอยู่เพียงลำพัง ชิงซูประคองจอกชาที่เย็นชืดมาเนิ่นนาน ก่อนจะค่อยๆ รินรดลงบนลานเรือนอย่างแผ่วเบา

หากเพ่งมองให้ดี ในลานเรือนแห่งนั้นกลับมีป้ายวิญญาณตั้งอยู่สองแผ่น เจ้าของป้ายวิญญาณทั้งสองก็คือสหายร่วมรบของชิงซูในอดีต และยังเคยเป็นรองแม่ทัพของเขาเช่นกัน

รองแม่ทัพม่อ

รองแม่ทัพหาน

ด้วยเหตุนี้ บุตรชายทั้งสองของชิงซูจึงได้ชื่อว่า ชิงม่อ และ ชิงหาน

คงแฝงไว้ด้วยความรู้สึกรำลึกถึงอยู่ไม่มากก็น้อย

ในอดีตรองแม่ทัพทั้งสองยอมสละชีพใต้คมดาบศึกของศัตรูเพื่อปกป้องชิงซู แม้กายจะดับสูญแต่ยังคงสลักลึกอยู่ในใจของชิงซูเสมอมาไม่เคยเลือนราง แม้กระทั่งเมื่อครู่ที่สนทนากับโจวเฟิง ยามรินชาชิงซูก็ยังคงติดนิสัยรินชาสี่จอก โดยเหลือสองจอกไว้ให้รองแม่ทัพผู้ล่วงลับทั้งสองของตน

ครั้นทำสิ่งเหล่านี้เสร็จสิ้น ชิงซูก็แหงนหน้ามองฟ้า พลางพึมพำด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

"ความปรารถนาชั่วชีวิตข้า ขอค้ำจุนมรรคาธรรมมิให้เสื่อมทราม พิทักษ์แคว้นซานเหอให้รุ่งเรืองสถาพร ปกป้องเมืองชิงอวิ๋นให้สงบร่มเย็น"