บทที่ 65 ตระกูลเก่าแก่

เมื่อแหงนมองประกายดาวระยิบระยับ เฟ่ยชิงก็ทอดถอนใจ ช่างไม้ฝีมือดีที่สุดในเมืองสองคนที่เขาไปตามตัวมาต้องออกแรงกันแทบแย่กว่าจะซ่อมแซมรูโหว่บนพื้นนั้นเสร็จ เพื่อจะสะสางคำสั่งของพรรคชิงอวี๋ให้ลุล่วงอย่างสุดความสามารถ

เมื่อมองดูพื้นที่กลับมาเรียบกริบเหมือนใหม่ รอยยิ้มบนใบหน้าของเย่ซิวก็ยิ่งเด่นชัดขึ้น พลางคิดในใจว่ามืออาชีพนี่เก่งกว่าคนจับจดอย่างเขาเยอะจริงๆ ไม่ว่าจะเรื่องคุณภาพหรือฝีมือก็ไร้ที่ติ

"ดึกดื่นปานนี้แล้ว ข้าไม่รบกวนเวลาพักผ่อนของท่านแล้ว หากมีเรื่องเดือดร้อนอันใด พรรคชิงอวี๋ของพวกเราย่อมยื่นมือเข้าช่วยแน่นอน" เฟ่ยชิงประสานหมัดกล่าวเสียงทุ้ม ก่อนจะพาคนทั้งสองกลืนหายไปในความมืดมิดของยามราตรี

จากนั้น พรรคชิงอวี๋ก็ทำตามสัญญา ปล่อยข่าวออกไปทันทีว่า ต่อไปนี้ร้านแห่งนี้อยู่ใต้การคุ้มครองของพรรคชิงอวี๋ หากมีผู้ใดคิดจะมาหาเรื่อง ก็ลองชั่งน้ำหนักพรรคชิงอวี๋ดูเสียก่อน

พรรคชิงอวี๋ในฐานะพรรคอันดับหนึ่งในโลกียวิสัย อวี๋จี๋อาจจะไม่เห็นอยู่ในสายตา เพราะเบื้องหลังของเขามีตระกูลอันทรงพลังคอยหนุนหลังอยู่ แต่ทางตระกูลก็ไม่มีทางไปล้างแค้นเพียงเพราะเจียงเสี่ยวยวี๋ทำร้ายอวี๋จี๋บาดเจ็บอย่างแน่นอน

พูดกันตามตรง ในหมู่ตระกูลใหญ่ทั้งหลาย สายสัมพันธ์เบื้องหลังของเหล่าตระกูลในเมืองชิงอวิ๋นค่อนข้างสลับซับซ้อน แม้ตระกูลอวี๋จะเป็นขั้วอำนาจเก่าแก่แห่งเมืองจิงผิง ทว่าก็ไม่อาจแผ่ขยายอิทธิพลของตนในเมืองชิงอวิ๋นจนเกินหน้าเกินตาได้

น้ำในบ่อมีอยู่แค่นี้ พระจากวัดอื่นจะมาแย่งส่วนแบ่งได้อย่างไร

ตระกูลเก่าแก่พวกนี้อาจไม่จำเป็นต้องสนใจพรรคชิงอวี๋ แต่อำนาจเกิดใหม่ใดๆ ล้วนไม่อาจมองข้ามคำเตือนของพรรคชิงอวี๋ได้ เพราะตอนนี้แทบทุกขั้วอำนาจต่างรู้แล้วว่า เจียงเสี่ยวยวี๋แห่งพรรคชิงอวี๋ แท้จริงแล้วเป็นผู้ฝึกตนขอบเขตร่างทองคำ

หลายขั้วอำนาจจำต้องประเมินน้ำหนักของพรรคชิงอวี๋ใหม่อีกครั้ง เพียงแต่ยอดฝีมือขอบเขตร่างทองคำอย่างเจียงเสี่ยวยวี๋กลับซ่อนเร้นมาได้นานถึงเพียงนี้ อีกทั้งยังไม่เคยถูกสายสืบคนไหนจับได้ ช่างรู้จักอดทนอดกลั้นจริงๆ หรือว่ามีใครบางคนจงใจจัดฉากกันแน่ เรื่องพรรค์นี้บางคนมองออกทะลุปรุโปร่งและประเมินสถานการณ์ได้ตั้งนานแล้ว ขณะที่บางคนทำได้เพียงอุทานด้วยความทึ่งว่าร้ายกาจ

อย่างที่เขาว่ากัน คนรู้จริงดูที่กลเม็ด คนไม่รู้เรื่องดูเอาสนุก

เย่ซิวบิดขี้เกียจ ล้มตัวลงนอนบนเตียงอย่างสบายอารมณ์ หลายวันมานี้เขาเหนื่อยสายตัวแทบขาดจริงๆ หากวันนี้ไม่ได้ปิดร้านเร็วขึ้น ก็ไม่รู้ว่าจะต้องวุ่นวายไปจนถึงกี่โมง

เวลาว่างสบายๆ เช่นวันนี้ไม่ได้มีบ่อยนัก นับว่ายากเหลือเกินที่ตนจะได้พักผ่อนแต่หัวค่ำ

"ดีจริงๆ เสียอย่างเดียวคือขาดสาวงามสักคน" เย่ซิวหัวเราะอย่างเคลิบเคลิ้ม ในใจอดคิดถึงแม่นางน้อยบ้านอื่นไม่ได้ เขาไม่คิดว่านี่เป็นเรื่องน่าละอาย ทว่ากลับรู้สึกว่าเป็นเรื่องธรรมดาสามัญยิ่ง

หากไม่คิดสิ ถึงจะเรียกว่าผิดปกติ

ดังคำโบราณว่า กลวันคิด กลคืนย่อมฝัน คืนนั้นเย่ซิวก็ฝันเปียกอย่างน่าอายไปยกใหญ่ ทว่าหญิงสาวผู้เป็นนางเอกในฝันนั้น เย่ซิวกลับรู้สึกคุ้นตาเหลือเกิน แต่นึกอย่างไรก็นึกไม่ออกว่าเคยพบที่ไหนมาก่อน จุดนี้ทำให้เย่ซิวนึกหงุดหงิดอยู่ไม่น้อย

ความสุขในความฝันช่างแสนสั้น แต่สิ่งที่ตามมามักจะสร้างความยุ่งยากเสมอ เมื่อมองดูร่องรอยที่หลงเหลืออยู่บนผ้าปูที่นอนและกางเกงชั้นในของตน เย่ซิวก็รู้สึกอับอายขายหน้ายิ่งนัก คราบของเหลวเหนียวเหนอะหนะผืนหนึ่งบนผ้าปูที่นอนและกางเกงชั้นใน ทำให้เย่ซิวรู้ว่าตนปล่อยม้าศึกพยศออกมาเสียแล้ว

"บัดซบเอ๊ย" เย่ซิวเกาหัวอย่างจนปัญญา แม้จะรู้สึกทั้งอายทั้งหงุดหงิดกับปฏิกิริยาทางสรีรวิทยาตามธรรมชาตินี้ ทว่าก็ทำอะไรไม่ได้ เขาเป็นบุรุษหนุ่มแน่นเลือดลมพลุ่งพล่าน แม้จะยังครองความบริสุทธิ์อยู่ แต่อ่างกักเก็บน้ำเมื่อนานวันเข้า ไม่ได้ระบายน้ำออก น้ำเอ่อล้นออกมาก็เป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้

ยังดีที่ตนมีเสื้อผ้าสะอาดอยู่อีกสองสามชุด จึงรีบถอดเปลี่ยนทันที ส่วนรอยเปื้อนบนผ้าปูที่นอนผืนนั้น เย่ซิวก็ได้แต่ใช้กระดาษมาเช็ดลวกๆ ไปก่อน แล้วค่อยเอาไปซักน้ำทีหลัง

ในภวังค์นั้นเอง เย่ซิวก็รู้สึกเหมือนมีเงาคนอยู่ริมหน้าต่าง เขามองไปตามสัญชาตญาณ ทันใดนั้นใบหน้าก็พลันแดงก่ำขึ้นมาทันที