บทที่ 66 เกี้ยวพาราสี

คนที่ยืนอยู่นอกหน้าต่าง หากไม่ใช่หลิ่วหรูเยียนแล้วจะเป็นใครไปได้อีก

เมื่อวานเย่ซิวสะเพร่าไปชั่วขณะ ดันลืมรูดม่านหน้าต่างให้สนิท ส่วนหลิ่วหรูเยียนที่ยืนรออยู่นอกประตูมาพักใหญ่ พอได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวในร้านจึงมองเข้ามาตามสัญชาตญาณ สภาพน่าอับอายของเย่ซิวจึงประจักษ์แก่สายตานางจนหมดสิ้น

"บัดซบเอ๊ย เจ้า…ทำไมต้องมาแอบดูข้าด้วย!"

เย่ซิวอับอายจนกลายเป็นโทสะ ไม่สนใจแล้วว่าสตรีผู้อยู่นอกหน้าต่างจะมีฐานะสูงส่งเพียงใด ต่อให้นางจะงดงามล่มบ้านล่มเมือง หรือมีเบื้องหลังตระกูลใหญ่โตคับฟ้า เขาก็ตะโกนด่าอีกฝ่ายไปตรงๆ

หลิ่วหรูเยียนได้ยินเช่นนั้นก็ชะงักไป สารภาพตามตรงว่าตอนแรกนางก็ดูไม่ออกว่าเย่ซิวสาละวนทำอะไรอยู่ตรงนั้น แต่เมื่อเห็นอีกฝ่ายอับอายจนโมโหโกรธา ประกอบกับตนเองก็พอจะเคยได้ยินเรื่องเล่าขำขันทำนองนี้มาบ้าง ชั่วพริบตานั้นนางจึงเข้าใจกระจ่างแจ้ง ใบหน้างามพลันแดงซ่านขึ้นมาทันที

ยิ่งไปกว่านั้น เย่ซิวยังทำตัวเหมือนเป็นผู้เสียหายมาชี้หน้ากล่าวหาว่านางแอบดูเขาเนี่ยนะ

หลิ่วหรูเยียนหน้าแดงก่ำ รู้สึกอัดอั้นตันใจเหลือแสนจนแทบจะร้องไห้ออกมา ถึงแม้นางจะงดงามและมีผู้มาตามเกี้ยวพาราสีมากมาย จนปกติมักวางท่าทีสูงส่งเย็นชาเพื่อตัดความรำคาญไม่อยากสุงสิงกับพวกบุรุษน่ารังเกียจเหล่านั้น แต่นางก็ยังมีจิตใจเยี่ยงสตรี ยิ่งไปกว่านั้นนางเคยชินแต่กับคำประจบสอพลอ ไหนเลยจะเคยเจอเหตุการณ์พรรค์นี้

ใบหน้าของหลิ่วหรูเยียนแดงก่ำ ร่างกายอดไม่ได้ที่จะถอยหลังไปสองสามก้าว นางชี้นิ้วไปทางเย่ซิวที่อยู่ในร้าน "เจ้า…เจ้า…"

ชั่วขณะนั้นนางพูดอะไรไม่ออกเลยแม้แต่คำเดียว นางถึงกับพูดไม่ออกบอกไม่ถูก!

ไม่ว่าจะมองจากมุมไหน ก็เหมือนกับว่านางเป็นฝ่ายแอบดูเย่ซิวจริงๆ

หลิ่วหรูเยียนยกมือปิดปาก พยายามไม่ให้ตนเองส่งเสียงเล็ดลอดออกมา เพื่อไม่ให้คนอื่นที่มาด้วยกันแตกตื่น ไม่เช่นนั้นเรื่องราวจะยิ่งยากเกินควบคุม ตอนนี้นางมีความคิดเพียงอย่างเดียว นั่นคือรีบกลับไปบอกท่านพ่อ แล้วส่งคนมาฆ่าเย่ซิวทิ้งเสียเพื่อทวงคืนความบริสุทธิ์ของตนเอง

ต้องยอมรับว่า จิตใจของสตรีในบางเรื่องนั้นช่างโหดเหี้ยมเด็ดขาดเสียจริง

เย่ซิวไม่ได้สนใจว่าสตรีผู้อยู่นอกหน้าต่างกำลังคิดอะไรอยู่ ในฐานะ "ผู้เสียหาย" เขาย่อมไม่รู้ว่าสตรีผู้นั้นถึงกับคิดจะฆ่าเขาจริงๆ ไปแล้ว เขารู้เพียงแค่ว่าการที่เรื่องน่าอับอายของตนถูกอีกฝ่ายเห็นเข้าเต็มสองตาเป็นเรื่องที่กระอักกระอ่วนและน่าขายหน้าที่สุด

เย่ซิวรีบเปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว โยนลงในถังไม้ แล้วรวบผ้าปูที่นอนติดมือมาด้วย ก่อนจะวิ่งเข้าไปในห้องน้ำเพื่อซักขัดถูอย่างเอาเป็นเอาตาย

เนิ่นนานผ่านไปเย่ซิวถึงค่อยรู้สึกพอใจ เขามองประตูร้านที่ปิดสนิทพลางจมดิ่งสู่ความคิด ไม่รู้ว่าสตรีที่แอบดูตนคนนั้นจะไปแล้วหรือยัง แล้วต่อไปเขาควรจะเผชิญหน้านางอย่างไรดี

หลังจากสงบสติอารมณ์และคิดทบทวนอยู่พักหนึ่ง ความหน้าหนาของเย่ซิวก็เริ่มกำเริบขึ้นมา ตนเองก็เป็นบุรุษอกสามศอก แม้จะไม่ได้สง่างามปานพานอัน แต่ก็คงไม่ถึงขั้นโดนมองแวบเดียวแล้วต้องอับอายจนคิดสั้นผูกคอตายหรอกมั้ง จริงๆ ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเสียหน่อย เย่ซิวคิดปลอบใจตัวเองไปเช่นนั้น

เขาอุ้มถังไม้ที่มีเสื้อผ้าบิดหมาดอยู่ข้างใน แล้วค่อยๆ แง้มเปิดประตูร้านออก

ด้านนอกมีคนสองสามคนยืนคุยหยอกล้อกันอย่างสนุกสนาน ส่วนหลิ่วหรูเยียนก็กลับมามีท่าทีเย็นชาดุจน้ำแข็งตามเดิม ราวกับว่าเรื่องเมื่อครู่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

เย่ซิวก้มหน้าลงเล็กน้อย อุ้มถังเสื้อผ้าตั้งใจจะเอาไปตากนอกร้าน ครั้นเดินมาถึงข้างกายหลิ่วหรูเยียน จู่ๆ ก็รู้สึกว่าหากไม่เอ่ยทักทายสักคำคงจะดูเสียมารยาทไปหน่อย แต่ถ้าจะทักทาย ควรพูดอะไรดีล่ะ?

"เอ่อ…รอนาน…แล้วหรือ?" เย่ซิวคิดไม่ออกว่าจะพูดอะไรดี กลั้นใจอยู่นานถึงเค้นคำพูดไม่กี่คำนี้ออกมาได้

หลิ่วหรูเยียนที่กำลังจะก้าวเข้าไปในร้านเน็ตชะงักนิ่งอยู่กับที่ นางกัดฟันกรอดจ้องมองเย่ซิว คนอยู่ตั้งเยอะแยะ เจ้าแกล้งทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้นไปก็สิ้นเรื่องแล้วไม่ใช่หรือ? ยังจะกล้ามาเอ่ยปากทักทายข้าอีกเนี่ยนะ?

หลิ่วหรูเยียนไหนเลยจะรู้ว่าเย่ซิวแค่อยากทักทายตามมารยาท ไม่อยากให้บรรยากาศกระอักกระอ่วนเกินไปเท่านั้น ทว่าพอได้ยินคำพูดนี้ของเขา บรรยากาศกลับยิ่งน่าอึดอัดขึ้นไปอีกหลายเท่า

"เจ้ากำลังยั่วยวนข้าอยู่หรือ?"

หลิ่วหรูเยียนมองเย่ซิวด้วยสายตาเย็นชา เย่ซิวรู้สึกหนาวสะท้านไปทั้งร่างจนไม่กล้าต่อปากต่อคำ ทว่าตัวเขาเป็นฝ่ายเสียหายชัดๆ จะไปรู้สึกผิดทำบ้าอะไรกัน!