บทที่ 67 เล่นยังไงกันนะ

เมื่อได้ยินหลิ่วหรูเยียนกล่าวเช่นนั้น สหายร่วมทางอีกสองสามคนที่กำลังเตรียมจะก้าวเข้าร้านเน็ตก็พากันหันขวับมามองด้วยความอยากรู้อยากเห็น ถึงกับมีคนกล้าหยอกล้อยอดพธูอย่างหลิ่วหรูเยียน ช่างใจกล้าเทียมฟ้าเสียจริง

กระทั่งในกลุ่มนั้นมีสหายชายคนหนึ่งเดินดุ่มๆ เข้ามาด้วยโทสะ กระชากคอเสื้อเย่ซิวขึ้นมาถามเสียงเข้มว่าตกลงคิดจะทำอะไรกันแน่

เย่ซิวกลืนน้ำลายลงคอ ไม่รู้ว่าจะตอบชายหนุ่มที่กำลังเดือดดาลผู้นี้อย่างไรดี รู้สึกเพียงว่าปวดหัวตึบ ผู้หญิงก็นับว่าตัวปัญหาอยู่แล้ว ผู้หญิงสวยยิ่งเป็นโคตรมหาปัญหาเข้าไปใหญ่

ตั้งแต่พรรคชิงอวี๋ปล่อยข่าวออกไปเมื่อวาน หน้าร้านเน็ตก็มีสายสืบของพรรคคอยเฝ้าจับตาดูอยู่ตลอด พอเห็นชายคนนี้คว้าคอเสื้อเย่ซิวเข้า ก็รีบส่งข่าวกลับไปยังพรรคชิงอวี๋อย่างรวดเร็ว

เพียงชั่วครู่ก็มีศิษย์พรรคชิงอวี๋สองคนรุดมาถึง พร้อมกับเอ่ยเตือนชายหนุ่มผู้กำลังคุกรุ่นด้วยน้ำเสียงแผ่วต่ำ "ท่านผู้มีเกียรติ ที่นี่คือเขตของพรรคชิงอวี๋ หวังว่าท่านจะเห็นแก่หน้าพวกเราบ้าง อย่าได้ก่อเรื่องวุ่นวายที่นี่เลย"

"ซูเฟย ช่างเถอะ" หลิ่วหรูเยียนขมวดคิ้ว กล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

คำพูดของศิษย์พรรคชิงอวี๋ทั้งสองคนเปรียบเสมือนการราดน้ำมันลงบนกองไฟ คนที่สามารถมาร้านเน็ตเพื่อเล่นเกม หรือใช้จ่ายศิลาวิญญาณชั่วยามละสองก้อนได้นั้น จะมีใครเป็นคนธรรมดาเดินดินกันเล่า

เดิมทีเขาคิดจะสั่งสอนพรรคชิงอวี๋เล็กๆ พรรคนี้เสียก่อน แล้วค่อยหันมาคิดบัญชีกับเย่ซิว แต่พอได้ยินเสียงของหลิ่วหรูเยียน เขาจึงยอมปล่อยมือจากคอเสื้อของเย่ซิวลงอย่างไม่เต็มใจนัก พลางถลึงตาใส่เย่ซิวและศิษย์พรรคชิงอวี๋ทั้งสองคนอย่างดุดัน

"ถือว่าพวกเจ้าดวงดี"

เย่ซิวหัวเราะแห้งๆ หันไปมองศิษย์พรรคชิงอวี๋ทั้งสองแล้วเอ่ยว่า "ขอบใจพวกเจ้ามากนะ"

ศิษย์พรรคชิงอวี๋ทั้งสองส่ายหน้าพลางยิ้มรับ "เถ้าแก่ไม่ต้องเกรงใจ พวกเราแค่ทำตามที่ได้รับมอบหมายมาเท่านั้น"

เมื่อเห็นคนกลุ่มนั้นเดินเข้าร้านเน็ตไปแล้ว เย่ซิวก็รีบนำเสื้อผ้าและผ้าปูที่นอนในถังไม้ไปตากให้เรียบร้อย

"ศิษย์น้องทั้งหลาย นานๆ จะได้ออกมาด้วยกันสักครั้ง คราวนี้ค่าใช้จ่ายทั้งหมดข้าขอรับไว้เอง"

เย่ซิวเพิ่งก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามา ก็ได้ยินซูเฟยเอ่ยประโยคอันองอาจห้าวหาญนี้ในร้าน ในใจคิดว่าพวกลูกหลานตระกูลร่ำรวยสูงศักดิ์นี่ช่างใจป้ำเสียจริง ช่างมีเงินเหลือเฟือเสียนี่กระไร

"เสี่ยวเอ้อ ที่นี่เล่นอย่างไร จัดมาให้พวกศิษย์น้องของข้าคนละที่ซิ" ในสายตาของซูเฟย เย่ซิวที่ดูอ่อนวัยกว่าตนไปหลายปี ย่อมไม่มีทางเป็นเจ้าของร้านแห่งนี้ได้ คงเป็นเพียงลูกจ้างเฝ้าร้านที่เถ้าแก่จ้างมาเท่านั้น เขาจึงมองเย่ซิวด้วยสายตาค่อนข้างดูแคลน

เดิมทีการฝึกตนในสถาบันก็เป็นเรื่องน่าเบื่อหน่ายอยู่แล้ว ยังดีที่ในสถาบันมีสตรีอย่างหลิ่วหรูเยียนอยู่ ช่วยเพิ่มความเพลิดเพลินให้ชีวิตอันจืดชืดได้บ้าง เพียงแต่นิสัยของหลิ่วหรูเยียนนั้นเย็นชาเกินไป แม้แต่ตัวเขาก็ยังมิอาจเข้าใกล้ได้มากนัก ชวนให้หงุดหงิดใจอยู่ไม่น้อย

ทว่าเมื่อเร็วๆ นี้ หลิ่วหรูเยียนกลับเป็นฝ่ายเอ่ยปากชวนเขาออกมาเที่ยวข้างนอกด้วยตนเอง แม้จะหนีบเอาศิษย์น้องหญิงมาร่วมด้วยอีกสองสามคน แต่นี่ก็นับเป็นเรื่องน่ายินดีอย่างยิ่งสำหรับซูเฟยแล้ว

เมื่อคิดว่าความพยายามหลายวันที่ผ่านมาของตนในที่สุดก็เริ่มเห็นผลตอบแทน ซูเฟยย่อมดีใจจนเนื้อเต้น แล้วมีหรือที่จะไม่ยอมวางมาดอวดเบ่ง

เย่ซิวเหลือบมองซูเฟย นับรวมหลิ่วหรูเยียนด้วยแล้วกลุ่มของพวกเขามีสี่คน "เปิดคอมพิวเตอร์สี่เครื่องก็พอแล้ว"

"อืม เจ้าจัดการเถอะ เท่าไหร่ตำลึงทองกันล่ะ" ซูเฟยวางท่าทีไม่ใส่ใจ ล้วงถุงเงินออกมาจากอกเสื้อเพื่อโอ้อวดความร่ำรวย ทั้งยังตั้งใจจะหยิบเศษเหรียญทองแดงออกมาสักสองสามอันเพื่อเป็นรางวัลให้เย่ซิว ในใจคิดว่าเจ้าเสี่ยวเอ้อผู้น่าสงสารคนนี้ พอเห็นตนมีเงินทองมากมายขนาดนี้คงจะนึกเสียดายและสำนึกผิดขึ้นมาบ้างกระมัง

"พวกท่านสี่คน หากหนึ่งชั่วยามก็แปดก้อนศิลาวิญญาณ แต่ถ้าสองชั่วยามก็สิบสองก้อนศิลาวิญญาณ"

เย่ซิวพยักหน้ามั่นใจ รู้สึกว่าตนเองคิดเลขไม่ผิดแน่ ผู้ที่ได้รับสมญานาม 'อัจฉริยะคณิตศาสตร์' มาตั้งแต่เด็กอย่างเขา การคำนวณบวกลบคูณหารเลขไม่เกินสิบย่อมไม่ใช่ปัญหาอยู่แล้ว