บทที่ 68 ขอสี่ชั่ง

“ได้ อ๊ะ? เท่าไรนะ?” ซูเฟยเบิกตากว้างจ้องมองเย่ซิว ช่วงนี้เขาขลุกอยู่แต่ในสถาบันชิงอวิ๋น ย่อมไม่รู้เรื่องข่าวลือรวมถึงระดับค่าใช้จ่ายของร้านแห่งนี้

“หนึ่งชั่วยามแปดก้อนศิลาวิญญาณ สองชั่วยามสิบสองก้อนศิลาวิญญาณ ก็เขียนไว้ชัดเจนแจ่มแจ้งแล้วนี่ขอรับ”

เย่ซิวชี้ไปยังป้ายประกาศในร้านด้วยสีหน้าไร้เดียงสา ข้าไม่ได้คิดจะขูดรีดเจ้าสักนิด เจ้าอยากทำตัวเป็นหมูให้เชือดเอง ใครก็ช่วยเจ้าไม่ได้

ซูเฟยชี้นิ้วใส่เย่ซิวพลางพยักหน้าด้วยความเดือดดาล พอมองไปยังกระดานดำก็เห็นว่าติดป้ายราคาไว้อย่างชัดเจนจริงๆ ทว่าเหลือบไปเห็นหญิงสาวในดวงใจนั่งอยู่บนเก้าอี้ด้วยสีหน้าท่าทางเริ่มหมดความอดทน

“ก็ได้ แค่สิบสองก้อนศิลาวิญญาณไม่ใช่หรือไง” ซูเฟยพยายามสะกดอารมณ์ให้ดูสงบนิ่งที่สุดเท่าที่จะทำได้ ต่อหน้าหญิงสาวที่ตนพึงใจต้องรักษามาดเอาไว้ เขาจึงจำต้องเก็บถุงเงิน บิดแหวนที่นิ้วเล็กน้อย ถุงศิลาวิญญาณใบหนึ่งก็พลันปรากฏขึ้นมากลางอากาศ ซูเฟยนับตรวจทานซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนแน่ใจว่าไม่ได้ให้เกินไป ถึงได้ส่งมอบให้เย่ซิว เพียงแต่แววตาปวดใจสุดขีดนั่น กระทั่งเย่ซิวยังแอบเวทนาอยู่บ้าง

พอส่งศิลาวิญญาณให้เย่ซิว ซูเฟยก็ลอบผ่อนลมหายใจ แม้แต่ตัวเขาเองก็แทบจะทนรับไม่ไหวที่ต้องจ่ายศิลาวิญญาณมากมายขนาดนี้ในคราวเดียว ศิลาวิญญาณเหล่านี้ล้วนเป็นของที่ตระกูลเพิ่งมอบให้ไว้ใช้ฝึกฝนเมื่อไม่นานมานี้ จู่ๆ ก็ต้องเสียออกไปตั้งเท่านี้ ความก้าวหน้าในการบำเพ็ญเพียรของตนคงต้องสะดุดลงชั่วคราวแน่

แต่หากเทียบกันแล้ว การต้องเสียหน้าต่อหน้าสตรีนั้นทรมานยิ่งกว่าการบำเพ็ญเพียรติดขัดเสียอีก ซูเฟยจึงได้แต่กัดฟันข่มใจไว้ ในเมื่อเมื่อครู่ดันคุยโวโอ้อวดออกไปแล้ว จะโทษก็ต้องโทษตัวเองที่ตาไม่มีแวว

เมื่อเห็นเย่ซิวเก็บศิลาวิญญาณเรียบร้อย เดิมทีคิดจะโยนเหรียญทองแดงให้เย่ซิวสักสองสามเหรียญเป็นรางวัลเพื่อให้อีกฝ่ายซาบซึ้งจนน้ำตาไหล แต่สถานที่ที่มีค่าใช้จ่ายระดับนี้ ดูเหมือนเหรียญทองแดงไม่กี่เหรียญจะหยิบออกมาให้ไม่ได้ ซูเฟยจึงล้มเลิกความคิดนี้ไป

เย่ซิวเห็นแหวนบนนิ้วของซูเฟยเสกศิลาวิญญาณออกมาจากความว่างเปล่าก็รู้สึกน่าสนใจไม่น้อย คาดว่าคงเป็นแหวนมิติที่คนเขาร่ำลือกัน เป็นอาวุธเวทเก็บของชนิดหนึ่งที่เหล่านักหลอมสร้างขึ้นมาให้ผู้ฝึกตนได้ใช้งาน

นึกไม่ถึงว่าเจ้าหมูตัวนี้จะดูมีเงินไม่เบา ถึงขั้นมีอาวุธเวทมิติใช้ รอยยิ้มของเย่ซิวพลันยิ่งผุดพราย “คุณชาย น้ำดำป้ายทองประจำร้านของข้า หากได้ดื่มสักอึกจะไม่มีวันลืมเลือนไปชั่วชีวิต”

เมื่อเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของเย่ซิว ซูเฟยก็เหลือบไปมองราคาของน้ำดำ แทบจะเป็นลมล้มพับไปตรงนั้น

เกี่ยวกับน้ำดำที่โด่งดังเป็นพลุแตกในช่วงนี้ เขาก็พอจะได้ยินมาบ้าง ไม่ว่าภายนอกจะร่ำลือกันว่าร้ายกาจเพียงใด ใจของเขาก็จดจ่ออยู่กับการบำเพ็ญเพียรมาโดยตลอด ถึงขั้นดูแคลนอยู่บ้างด้วยซ้ำ ในเมื่อจางชิงอวี้ที่อยู่ระดับเดียวกับเขาก้าวเข้าสู่ขอบเขตร่างทองคำไปแล้ว การจะไล่ตามให้ทันไม่ใช่เรื่องง่ายดายเลย

“ว้าว น้ำดำ ศิษย์พี่ซูเฟย พวกเราอยากดื่มจัง”

“อย่าเอ็ดไปสิ น้ำดำนี้ราคาสูงลิ่วขนาดนี้ พวกเราจะให้ศิษย์พี่ซูเฟยสิ้นเปลืองได้อย่างไร”

“จริงด้วย ต่อให้เป็นศิษย์พี่ซูเฟยก็คงแบกรับราคานี้ไม่ไหวหรอก ขออภัยด้วยนะเจ้าคะศิษย์พี่ซูเฟย พวกเราไม่ดื่มแล้วล่ะ”

เมื่อได้ยินเสียงกระซิบกระซาบของเหล่าศิษย์น้องหญิงที่มาพร้อมกับหลิ่วหรูเยียน ซูเฟยก็รู้สึกแสบร้อนไปทั้งใบหน้า ด้วยความจนใจจึงจำต้องควักศิลาวิญญาณออกมาอีกสามก้อน “เอามาสามชั่ง ให้พวกนางคนละชั่ง”

เย่ซิวไม่รับศิลาวิญญาณ พลางยิ้มกล่าว “ร้านเล็กๆ ของข้าเน้นปล่อยวางตามวิถี สินค้าที่ขายล้วนขายเป็นคู่ไม่ขายเดี่ยว คุณชายจะซื้อสองชั่ง หรือไม่ก็ซื้อสี่ชั่งขอรับ”

เมื่อเห็นรอยยิ้มอันกระตือรือร้นบนใบหน้าของเย่ซิว ซูเฟยก็หมดปัญญา จำต้องควักศิลาวิญญาณออกมาอีกหนึ่งก้อน “เอาน้ำดำมาสี่ชั่ง!”