บทที่ 69 อัตราค่าบริการ

“เถ้าแก่ใจป๋าจริงๆ!”

เย่ซิวรับศิลาวิญญาณมาด้วยรอยยิ้มเบิกบาน

ซูเฟยจ้องเย่ซิวเขม็ง เขาไม่เชื่อหรอกว่าแค่ขายของจะมีหลักการ ‘ปล่อยวางตามวิถี’ บ้าบออะไรนั่น ที่บอกว่าขายแต่เลขคู่ไม่ขายเลขคี่ คงเป็นข้ออ้างที่ไอ้เวรนี่กุขึ้นมาทั้งนั้น แต่ที่น่าหงุดหงิดที่สุดคือศิษย์น้องหญิงสองคนกับหลิ่วหรูเยียนกำลังมองอยู่ เขาจึงแสดงความไม่พอใจออกมาไม่ได้แม้แต่น้อย ต่อให้เสียดายจนใจจะขาดก็ห้ามเผยพิรุธเด็ดขาด

เมื่อมองดูศิลาวิญญาณในมือที่ร่อยหรอจนแทบเกลี้ยงกระเป๋าสำหรับเดือนนี้ ซูเฟยก็ปวดใจไม่น้อย เห็นทีพอกลับถึงสถาบันคงต้องเอ่ยปากขอยืมจากสหายสนิทมาสำรองไว้บ้าง ไม่อย่างนั้นชาตินี้คงไม่มีทางตามจางชิงอวี้ทันแน่

ศิลาวิญญาณตั้งสิบยี่สิบก้อน ใครไม่เสียดายก็บ้าแล้ว ศิลาวิญญาณยังคงเป็นสิ่งล้ำค่าที่หมุนเวียนอยู่ในหมู่ผู้ฝึกตน อย่าคิดว่าช่วงนี้เย่ซิวหาศิลาวิญญาณได้เป็นกอบเป็นกำ แล้วจะทึกทักไปว่าสิ่งนี้ไร้ค่าหรือเป็นของเกลื่อนกลาดริมทาง

ศิลาวิญญาณเพียงก้อนเดียว หากนำไปแลกเป็นเงินตราสำหรับครอบครัวสามัญชน ก็พอให้กินอยู่อย่างสุขสบายไปทั้งบ้าน ทว่าในหมู่ผู้ฝึกตน มันกลับเป็นเพียงตัวช่วยเสริมในการฝึกวิชา หนทางแห่งการบำเพ็ญเพียรเปรียบเสมือนหน้าต่างบานเล็กที่ห้าวเทียนเปิดทิ้งไว้ให้แก่มนุษย์ มีเพียงผู้ที่ตัวสูงพอเท่านั้นจึงจะชะโงกหน้ามองพ้นบานหน้าต่าง และเงื่อนไขของการจะยืนให้สูงพ้นขอบหน้าต่างได้ ก็คือต้องมีศิลาวิญญาณกองถมอยู่ใต้ฝ่าเท้า

การบำเพ็ญเพียรไม่เพียงต้องอาศัยพรสวรรค์ แต่ยังผลาญเงินทองอย่างมหาศาล โชคยังดีที่ศิลาวิญญาณเหล่านี้สามารถขุดเจาะขึ้นมาได้ ทว่านั่นก็ไม่ได้หมายความว่าพวกมันจะไร้ค่า

มาตรฐานการใช้จ่ายในร้านเล็กๆ ของเย่ซิวแห่งนี้ ติดอันดับหนึ่งในสามของเมืองชิงอวิ๋นทั้งเมืองเลยทีเดียว ต่อให้เป็นพ่อค้าคหบดีที่มั่งคั่ง ก็คงไม่กล้าฟุ่มเฟือยถึงขั้นดื่มน้ำดำทุกวี่วัน

เงินเพียงร้อยตำลึงทองก็ทำให้สาวงามในหอนางโลมยอมพลีกายรับใช้แล้ว นับประสาอะไรกับศิลาวิญญาณหนึ่งก้อนที่มีมูลค่าเทียบเท่าพันตำลึงทองเล่า

ความเหลื่อมล้ำทางชนชั้นอันเกิดจากเงินตรานี่เอง ที่ทำให้เหล่าผู้ฝึกตนต่างพากันลำพองว่าตนเหนือกว่าผู้อื่น

นี่มิได้หมายความว่าเส้นทางฝึกตนจะต้องพึ่งพาสิ่งของฟุ่มเฟือยอย่างศิลาวิญญาณเสมอไป แต่เนื่องจากแคว้นซานเหอตั้งอยู่ในแดนหนานฮวง ไอพลังปราณฟ้าดินแถบนี้จึงเบาบางกว่าดินแดนอื่นอยู่ไม่น้อย ส่งผลให้ฝีมือโดยรวมของเหล่าผู้ฝึกตนในแดนหนานฮวงด้อยกว่าอีกสามดินแดนอย่างไม่อาจเลี่ยง อีกทั้งยังมีข่าวลือว่าในแดนเป่ยเจียงอันห่างไกล ผู้ฝึกตนที่นั่นถึงกับไม่แยแสที่จะใช้ศิลาวิญญาณด้วยซ้ำ เพราะพลังปราณที่นั่นเข้มข้นมหาศาล และนั่นก็เป็นเหตุผลให้แดนเป่ยเจียงครองความเป็นใหญ่ที่สุดในทวีปหลิงอู่มาโดยตลอด

ทว่ายังนับว่ามีโชคอยู่บ้าง แม้แดนหนานฮวงจะมีพลังปราณเบาบาง แต่ใต้พิภพกลับอุดมไปด้วยแร่ธาตุ ซึ่งศิลาวิญญาณก็สามารถขุดเจาะขึ้นมาจากใต้ดินนี้ได้ จึงช่วยลดช่องว่างความห่างชั้นกับดินแดนอื่นไปได้มาก

เมื่อเห็นหลิ่วหรูเยียนกำลังอธิบายกฎเกณฑ์ของเกมคร่าวๆ ให้ศิษย์น้องหญิงทั้งสองฟัง ซูเฟยก็ขมวดคิ้วแน่น เขาไม่เข้าใจจริงๆ ว่าไอ้เกมที่ชวนให้ลุ่มหลงจนเสียงานเสียการแบบนี้มันดีตรงไหน ในสายตาเขา ข่าวลือที่ว่าจางชิงอวี้บรรลุขอบเขตร่างทองคำได้ภายในวันเดียวที่นี่ ก็คงเป็นแค่เรื่องแต่งที่ปล่อยออกมาเพื่ออำพรางโชควาสนาส่วนตัวเท่านั้น หนทางแห่งการฝึกตนจะมีทางลัดได้อย่างไรกัน?

ทว่าแม้จะเป็นแค่เกม แต่เพื่อไม่ให้ถูกมองว่าโง่เขลาตกยุค ซูเฟยจึงแสร้งทำเป็นเงี่ยหูฟังอย่างตั้งอกตั้งใจ

หลิ่วหรูเยียนเองก็เพิ่งได้สัมผัสเกมแบบนี้เพียงหนเดียว แม้จะทึ่งในความประณีตพิสดารของมัน แต่การได้ลองเล่นช่วงสั้นๆ เมื่อคราวก่อนไม่ได้ทำให้นางสัมผัสถึงความก้าวหน้าอย่างเป็นรูปธรรม ต่อให้เห็นกับตาว่าจางชิงอวี้ทะลวงเข้าสู่ขอบเขตร่างทองคำ นางก็ยังปักใจเชื่อว่าเป็นเพราะวาสนาของจางชิงอวี้ถึงเวลาสุกงอมพอดีจึงทลายคอขวดได้ ดังนั้นนางจึงเอาแต่เก็บตัวฝึกฝนอยู่ที่สถาบันมาตลอด

จนกระทั่งเมื่อวานนี้ที่ได้ยินข่าวเรื่องความเคลื่อนไหวของเจียงเสี่ยวยวี๋กับฉินอู่ รวมถึงคนลึกลับบางกลุ่มในเงามืด นางจึงเริ่มเฉลียวใจว่าร้านเล็กๆ แห่งนี้อาจไม่ได้ธรรมดาอย่างที่คิด คงมีบางสิ่งบางอย่างที่นางมองข้ามไป วันนี้จึงตั้งใจมาดูให้รู้แจ้งว่ามันซ่อนความอัศจรรย์อันใดไว้กันแน่