บทที่ 71 ของแปลกใหม่ประหลาดตา

“นึกไม่ถึงว่าเจ้าหมูอ้วนตัวนี้จะทนได้นานขนาดนั้น” เย่ซิวหัวเราะพลางพึมพำเสียงเบา

“พี่เย่ ไม่เจอกันหลายวัน นึกไม่ถึงเลยว่าชื่อเสียงของเจ้าจะโด่งดังขนาดนี้แล้ว?”

เมื่อเห็นเด็กหนุ่มรูปร่างผอมบางผลักประตูเดินเข้ามา เย่ซิวก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา

“เจ้าบ้าเอ๊ย ช่วงนี้หายหัวไปไหนมา ทำไมไม่มาหาข้าบ้างเลย” เย่ซิวตบไหล่เด็กหนุ่มอย่างอารมณ์ดี

“เจ้าก็รู้นี่ว่าที่บ้านข้าทำธุรกิจสมุนไพร ตาแก่ที่บ้านอยากให้ข้ารีบสืบทอดกิจการ หลายวันมานี้ข้าเลยต้องติดตามขบวนคาราวานค้าขายตลอด แต่พอกลับมาถึงก็ได้ยินเรื่องร้านของเจ้าเข้าพอดี ร้ายกาจไม่เบานี่สหาย นึกไม่ถึงเลยว่าไม่เจอกันแค่ไม่กี่วัน จะทำให้คนเขาต้องมองเจ้าใหม่หมดแล้ว”

เด็กหนุ่มผู้นี้ก็คือเฉินโจว และเป็นสหายสนิทไม่กี่คนของเย่ซิว เมื่อเห็นสหายมาเยือน ความดีใจของเย่ซิวจึงออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจอย่างแท้จริง

“ปัดโธ่ เจ้าเองก็มาหัวเราะเยาะข้าด้วยเหรอ? เจ้าจะไปรู้ว่าช่วงนี้ข้ายุ่งจนหัวหมุน เจ้าไม่ลองมาช่วยงานข้าหน่อยล่ะเป็นไง?” เย่ซิวหัวเราะกวนๆ จ้องมองเด็กหนุ่มร่างผอมบางตรงหน้า ราวกับกำลังมองหญิงงามล่มเมืองที่ไม่ได้สวมเสื้อผ้ายังไงยังงั้น

“เช็ดเป็ดเถอะ ข้าไม่มาหรอก ลืมบอกเจ้าไปเลยว่า ตอนนี้คุณชายอย่างข้าก็เป็นศิษย์ของสถาบันชิงอวิ๋นแล้วนะ จะเอาเวลาว่างที่ไหนมามัวลุ่มหลงมัวเมาไร้สาระอยู่ที่นี่กันเล่า”

ตอนที่พูดประโยคนี้ สีหน้าของเฉินโจวเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจที่ยากจะปกปิด ก็แน่ล่ะ ในฐานะศิษย์ของสถาบันชิงอวิ๋น ย่อมต้องมีความหยิ่งผยองอยู่บ้างไม่มากก็น้อย

เย่ซิวระบายยิ้ม เขารู้จักนิสัยของเฉินโจวดี จึงไม่มีทางเก็บเรื่องเล็กน้อยแค่นี้มาคิดมากให้เคืองใจ ในเมื่อเฉินโจวได้เข้าสถาบันชิงอวิ๋นแล้ว เย่ซิวก็ยินดีกับเขาจากใจจริง

“ศิษย์น้อง เจ้ากำลังจะบอกว่าพวกเรากำลังลุ่มหลงมัวเมาไร้สาระอยู่อย่างนั้นหรือ?”

“ใช่แล้ว ถูกต้อง…เอ๊ะ?”

เฉินโจวหันหน้าไปด้วยความลำพองใจ หมายจะดูเสียหน่อยว่าใครกันที่กล้าพูดแทรกขึ้นมา แต่พอได้เห็นสตรีโฉมงามที่นั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ รอยยิ้มบนใบหน้าก็พลันแข็งค้างลงในพริบตา

“ศิษย์พี่…พี่หรูเยียน…”

เวลานี้เฉินโจวไม่มีเค้าความทะนงตนก่อนหน้านี้หลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย พอเห็นสตรีผู้นั้นแล้ว แม้แต่คำพูดยังตะกุกตะกักจนอดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลายลงคอดังเอื๊อก

“ศิษย์น้องเฉินโจว เจ้ากำลังจะบอกว่าข้าลุ่มหลงมัวเมาไร้สาระอยู่หรือ?” หลิ่วหรูเยียนจ้องมองเฉินโจวโดยไม่กะพริบตา พลางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

“มะ…ไม่ ไม่ใช่ ข้าไม่ได้หมายถึงศิษย์พี่ ข้าหมายถึงตัวข้าเอง ข้าต่างหากที่ลุ่มหลงมัวเมาไร้สาระ”

เฉินโจวรีบแก้ตัวพัลวัน เขาย่อมรู้ดีแก่ใจว่า สตรีผู้มีรูปโฉมสะคราญตาคนนี้เป็นตัวอันตรายที่ไม่ควรไปข้องแวะด้วยอย่างยิ่ง ต่อให้เป็นตัวเขาเมื่อต้องเผชิญหน้ากับหลิ่วหรูเยียน ก็ยังไม่กล้าพูดจาส่งเดช นับประสาอะไรกับการไปล่วงเกินนาง

“เช่นนั้นเจ้าลองบอกมาซิ…ว่าพวกเรามาทำอะไรกันที่นี่?” หลิ่วหรูเยียนยิ้มน้อยๆ ทว่ารอยยิ้มเช่นนี้ในสายตาของเฉินโจวมันน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าปีศาจเสียอีก

“ศิษย์พี่ย่อมต้องมาตรวจดูสารทุกข์สุกดิบของชาวบ้าน การฝึกตนต้องผสมผสานระหว่างการทำงานและพักผ่อน ถึงจะก้าวหน้าไปอีกขั้นได้” เฉินโจวตอบด้วยสีหน้าจริงจัง ดูเคร่งขรึมเป็นที่สุด

หลิ่วหรูเยียนขมวดคิ้วเล็กน้อย ชั่วครู่ต่อมาจึงคลายออก “ช่างเถอะ ครั้งนี้จะปล่อยเจ้าไปแล้วกัน ศิษย์น้อง วันข้างหน้าเวลาพูดจาอะไรก็ระวังปากไว้ให้ดีล่ะ”

“แน่นอนอยู่แล้ว ศิษย์พี่กล่าวได้ถูกต้อง ศิษย์น้องผู้นี้จะจดจำไว้ให้ขึ้นใจ”

เฉินโจวหันมายิ้มแหยๆ อยู่ข้างกายเย่ซิว

เมื่อเห็นเหงื่อที่ผุดพรายเต็มหน้าผากของเฉินโจว เย่ซิวก็รู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง เขารู้เพียงแค่ว่าหลิ่วหรูเยียนมีเบื้องหลังไม่ธรรมดา แต่ไม่รู้แน่ชัดว่ามีความเป็นมาอย่างไร ดูจากท่าทางหวาดกลัวลนลานของเฉินโจวแล้ว นางจะมีภูมิหลังใหญ่โตขนาดไหนกันเชียว?

แล้วถ้าตนเองไปล่วงเกินนางเข้า วันข้างหน้านางจะไม่มาหาเรื่องข้าหรอกหรือ?

พูดตามตรง หลิ่วหรูเยียนเป็นสตรีที่งดงามหยาดเยิ้มคนหนึ่งจริงๆ แต่ความงดงามที่ไร้ซึ่งพลังอันมั่นคงค้ำจุน ย่อมไม่ใช่เรื่องดีอะไร แม้นางจะงดงามเพียงใด แต่เย่ซิวก็ไม่ได้มีความคิดเกินเลยอันใดกับนาง ตรงกันข้าม เมื่อเช้าเรื่องน่าอายของเขายังถูกนางบังเอิญมาเห็นเข้าพอดี แถมยังรู้สึกได้ว่าหลิ่วหรูเยียนจะเกลียดขี้หน้าเขาเอามากๆ อีกด้วย

เมื่อเห็นเฉินโจวว่านอนสอนง่ายยืนหดหัวเป็นนกกระทา เย่ซิวจึงล้มเลิกความคิดที่จะสอบถามความเป็นมาของนางไป

“เอ๊ะ พี่เย่ แล้วนี่มันของแปลกประหลาดอะไรอีกล่ะเนี่ย?” เฉินโจวชี้ไปที่เครื่องทำโคล่าข้างเคาน์เตอร์ด้วยความสงสัย

“ของดื่มน่ะ”