บทที่ 72 จุดเปลี่ยนผ่าน

“น้ำดำรึ?” เฉินโจวยักคิ้ว ท่าทางสนใจขึ้นมาทันที พอกลับมาถึงเมืองชิงอวิ๋น เขาก็ได้ยินมาว่าช่วงนี้กำลังฮิตน้ำดื่มสีดำกันอยู่ เพียงแต่ยังไม่มีโอกาสได้เห็นกับตาสักที

“รีบเอามาให้ข้าชิมหน่อยเร็ว”

“หนึ่งศิลาวิญญาณต่อหนึ่งชั่ง” เย่ซิวหัวเราะอย่างจนใจ

“บัดซบ! สหาย ร้านเจ้านี่หน้าเลือดชะมัด ข้าไม่สนล่ะ ข้าไม่ได้มาตั้งนาน วันนี้เจ้าต้องเลี้ยงข้า”

เมื่อเห็นเฉินโจวตีหน้ามึนแบบนั้น เย่ซิวก็จนปัญญา ได้แต่ล้วงศิลาวิญญาณก้อนหนึ่งจากอกเสื้อมาวางลงบนเครื่องทำโคล่า

ทว่าในเมื่อไม่มีภาชนะด้วยกันทั้งคู่ ก็จำต้องใช้กระบวยอันนั้นแทน

มองดูเฉินโจวที่กำลังเคลิบเคลิ้ม พลางเหลือบมองกระบวยอันนั้น เย่ซิวก็อดรู้สึกผิดในใจไม่ได้… ถ้าข้าไม่พูด ใครมันจะไปรู้ล่ะ? เย่ซิวได้แต่ปลอบใจตัวเองไปแบบนั้น

“อร่อยชะมัด เอิ๊ก… ของพรรค์นี้ข้าไม่เคยดื่มมาก่อนเลย” เฉินโจวยื่นกระบวยคืนให้เย่ซิวด้วยสีหน้าที่ยังไม่หายอยาก

ยังดีที่อวี๋จี๋เพิ่งให้ศิลาวิญญาณมาสองสามก้อนเมื่อไม่กี่วันก่อน ไม่อย่างนั้นเย่ซิวคงไม่มีปัญญาเลี้ยงโค้กนี้แน่ ช่วงนี้ร้านเน็ตมีลูกค้าคึกคักก็จริง แต่ไม่ได้หมายความว่าเย่ซิวจะกอบโกยจนรวยเละ พูดได้แค่ว่าเขายังคงเป็นไอ้กระจอกผู้ยากจนคนเดิม กระเป๋าแบนสุดๆ

“เป็นไง วันนี้จะเล่นไหมล่ะ?” เย่ซิวชี้ไปที่คอมพิวเตอร์พลางยิ้มถามเฉินโจวที่กำลังเรอเอิ๊ก

“ไม่ล่ะ การใช้จ่ายในร้านของเจ้า คนฐานะพอกินพอใช้อย่างข้าสู้ราคาไม่ไหวจริงๆ คราวนี้ข้าแค่อยากแวะมาหาเจ้าเฉยๆ” เฉินโจวยิ้มแหะๆ เกมนี้เล่นสนุกก็จริงแต่มันแพงเกินไปหน่อย ศิลาวิญญาณที่ทางบ้านให้มาในเดือนนี้ก็เหลือไม่มากแล้ว ที่เหลือยังต้องเก็บไว้ใช้ฝึกตน จะให้สุรุ่ยสุร่ายต่อไปคงไม่ไหว

“ศิษย์พี่ซูเฟยก็อยู่ที่นี่ด้วยรึ?” เฉินโจวกระซิบเสียงเบาเมื่อมองไปยังชายหนุ่มที่กำลังจมดิ่งอยู่ในโลกของเกม

“เจ้าเพิ่งเข้าสถาบันชิงอวิ๋นได้กี่วันกัน ทำไมเหมือนจะรู้จักไปทั่วทุกคนเลยล่ะ” เย่ซิวเอ่ยแซวขำๆ

“อันที่จริง ไม่ว่าจะในเมืองชิงอวิ๋นหรือสถาบันชิงอวิ๋น แวดวงมันจะว่ากว้างก็กว้าง จะว่าแคบก็แคบ ที่บ้านข้าทำธุรกิจสมุนไพร ถึงตาแก่ที่บ้านจะไม่ใช่พ่อค้าที่ประสบความสำเร็จใหญ่โตอะไร แต่ข้าก็พอจะเกาะชายขอบแวดวงของพวกเขาได้บ้าง อย่างน้อยๆ ก็คุ้นหน้าคุ้นตากันหมด ข้ารู้จักพวกเขา เพียงแต่พวกเขาไม่ได้รู้จักข้าหรอก”

พูดถึงตรงนี้ บนใบหน้าของเฉินโจวก็เผยรอยยิ้มเจื่อน ชาติตระกูลของเขาในเมืองชิงอวิ๋นย่อมเทียบกับพวกตระกูลใหญ่ไม่ได้อยู่แล้ว แต่ก็พอเรียกได้ว่าไม่เลว อย่างน้อยตาแก่ที่บ้านก็ยังมีปัญญาหาทรัพยากรมาหนุนหลังให้เขาฝึกตนได้ หากเทียบกับตระกูลใหญ่ในเมืองชิงอวิ๋นก็คงด้อยกว่าอยู่บ้าง

ใช่แล้ว โลกของผู้ฝึกตนมันช่างสมจริงเช่นนี้แหละ ไม่มีเงิน ไม่มีฝีมือ แล้วใครเขาจะมาสนใจเจ้า

“หากเจ้ารีบก้าวเข้าสู่ขอบเขตร่างทองคำได้เร็วขึ้นหน่อย ก็น่าจะกลายเป็นคนมีชื่อเสียงในเมืองชิงอวิ๋นได้ในไม่ช้า ถึงตอนนั้น จะไม่มีแต่คนแย่งกันมาผูกมิตรกับเจ้ารึไง?” เมื่อเห็นเฉินโจวดูหดหู่ เย่ซิวจึงเอ่ยปลอบ

“เฮ้อ เจ้าคิดว่าขอบเขตร่างทองคำมันก้าวเข้าไปกันได้ง่ายๆ รึ ข้าฝึกปราณมาหลายปี พรสวรรค์นับว่าไม่เลว ไม่อย่างนั้นตาแก่คงไม่ทุ่มเททรัพยากรมากมายขนาดนั้นมาหนุนหลังข้าหรอก เพียงแต่พลังระดับฝึกปราณชั้นที่หกของข้า มันยังห่างไกลจากขอบเขตร่างทองคำอยู่มากโข”

พอได้ยินคำว่าขอบเขตร่างทองคำ ใบหน้าของเฉินโจวก็เต็มไปด้วยความโหยหา ขอบเขตร่างทองคำ… เส้นแบ่งเขตแดนอันยิ่งใหญ่ที่คัดแยกผู้บำเพ็ญเพียรทั่วไปออกจากยอดฝีมือที่แท้จริง

“ช่วงหลายปีมานี้ในเมืองชิงอวิ๋น ใครที่ถือว่าทะลวงขั้นได้เร็วบ้างล่ะ? อัจฉริยะพวกนั้นโดยทั่วไปแล้วเข้าสู่ขอบเขตร่างทองคำกันตอนอายุเท่าไหร่?” เย่ซิวสงสัยขึ้นมา ผู้ฝึกตนต้องก้าวข้ามเข้าสู่ขอบเขตร่างทองคำได้ตอนอายุเท่าไหร่ถึงจะนับว่าเป็นอัจฉริยะกันแน่