บทที่ 73 อัจฉริยะ

"อืม… ข้าขอคิดดูก่อน ในช่วงไม่กี่ปีมานี้คนที่ทะลวงขั้นได้น่าจะมีแค่จางชิงอวี้คนเดียว หากจะพูดว่าใช้เวลานานเท่าใดถึงจะนับว่าเป็นอัจฉริยะล่ะก็… ข้าคิดว่าทั่วทั้งเมืองชิงอวิ๋นคงมีเพียงชิงม่อคนเดียวเท่านั้น ห้าขวบฝึกปราณ สิบหกปีเข้าสู่ร่างทองคำ น่าจะเป็นผู้บรรลุขอบเขตร่างทองคำที่อายุน้อยที่สุดในเมืองชิงอวิ๋นของเราแล้วกระมัง?"

เย่ซิวสูดหายใจเข้าลึก คนอย่างเจียงเสี่ยวยวี๋ปาเข้าไปเกือบสามสิบปีถึงก้าวเข้าสู่ขอบเขตร่างทองคำ จนกลายเป็นยอดฝีมือชั้นแนวหน้าได้ แต่คนที่ชื่อชิงม่อผู้นี้อายุเพียงสิบหกปีก็บรรลุขอบเขตร่างทองคำแล้ว แม้จะไม่รู้ว่าคนผู้นี้เป็นใคร ทว่าความเร็วในการบำเพ็ญเพียรระดับสัตว์ประหลาดเช่นนี้นับเป็นตัวประหลาดได้แท้ๆ

ส่วนตัวเย่ซิวเองปีนี้อายุจะสิบแปดอยู่รอมร่อยังอยู่ในขั้นฝึกปราณอยู่เลย เทียบกับเขาไม่ได้แม้แต่น้อย ทว่าอย่างไรเสียตนก็มีระบบร้านเน็ตสุดยอดนี้อยู่ เชื่อว่าความเร็วในการฝึกฝนหลังจากนี้คงไม่ช้าเกินไปนัก จึงไม่ถึงกับต้องไปอิจฉาตาร้อนผู้อื่นจนเกินเหตุ

"เก่งกาจมาก" เย่ซิวมองเฉินโจวพลางเอ่ยขึ้นเรียบๆ ในน้ำเสียงแฝงความหม่นหมองอย่างบอกไม่ถูก

"เก่งกาจมากจริงๆ" เฉินโจวพยักหน้าเห็นพ้อง

ห้าขวบฝึกปราณ ก้าวเข้าสู่ช่วงเริ่มต้นของการบำเพ็ญเพียรเร็วกว่าคนส่วนใหญ่ แค่จุดนี้จุดเดียวก็นำหน้าตรงเส้นเริ่มต้นไปไกลโขแล้ว ทว่าอายุสิบหกปีกลับก้าวเข้าสู่ขอบเขตร่างทองคำได้ นี่เป็นเรื่องที่น่าอิจฉาอย่างแท้จริง นั่นหมายความว่าเขาไม่เพียงแต่มีทรัพยากรในการฝึกฝนเพียบพร้อมจนเริ่มสัมผัสวิถีแห่งการบำเพ็ญเพียรได้ตั้งแต่อายุห้าขวบ แต่อายุสิบหกบรรลุร่างทองคำก็เพียงพอที่จะพิสูจน์แล้วว่าคนผู้นี้คืออัจฉริยะตัวจริงเสียงจริง

เย่ซิวทอดถอนใจด้วยความหม่นหมองเล็กน้อย พรรคชิงอวี๋เพียงแค่มีขอบเขตร่างทองคำอย่างเจียงเสี่ยวยวี๋โผล่มาคนเดียว ก็ทำให้พรรคชิงอวี๋มีสถานะอันยิ่งใหญ่ในทางโลกได้ถึงเพียงนี้ แล้วเด็กหนุ่มอายุสิบหกปีที่มีพลังระดับขอบเขตร่างทองคำจะน่าสะพรึงกลัวขนาดไหนกัน

ในยามนี้เย่ซิวไม่อาจเอื้อมไปถึงระดับนั้นได้จริงๆ ทว่าบนเส้นทางแห่งการบำเพ็ญเพียร สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือการทะเยอทะยานเกินตัว การก้าวเดินไปทีละก้าวอย่างมั่นคงต่างหากที่สำคัญที่สุด

"พี่เย่ บางคนเกิดมาก็คาบศิลาวิญญาณมาแต่เกิด พวกเราอิจฉาไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา การบำเพ็ญเพียรแต่เดิมก็ไม่ใช่เรื่องยุติธรรมอยู่แล้ว พวกเราทำได้เพียงพยายามลดความไม่ยุติธรรมนี้ให้แคบลงเท่าที่จะทำได้ก็เท่านั้น"

เมื่อเห็นเย่ซิวดูซึมเซาไปบ้าง เฉินโจวจึงยิ้มพลางตบไหล่เขาแล้วเอ่ยปลอบใจ ด้วยกลัวว่าความต่างชั้นอันมหาศาลนี้จะกระทบกระเทือนต่อจิตใจแห่งมรรคาในการบำเพ็ญเพียร

เย่ซิวส่ายหน้าเป็นสัญญาณบอกว่าตนไม่ได้เก็บเรื่องหยุมหยิมพวกนี้มาใส่ใจ อัจฉริยะตัวประหลาดพรรค์นั้นตัวเขาคงวิ่งตามไม่ไหวอยู่แล้ว แต่ในใจก็รู้กำลังของตนเอง อย่างน้อยการรู้ว่าเหนือฟ้ายังมีฟ้าก็ไม่ใช่เรื่องแย่อะไร

เมื่อได้ยินบทสนทนาระหว่างเย่ซิวกับเฉินโจว หลิ่วหรูเยียนก็ดูเหมือนจะสะเทือนใจขึ้นมา แววตาคล้ายกำลังหวนนึกถึงเรื่องราวบางอย่าง นางพึมพำเสียงแผ่ว "คนส่วนใหญ่เอาแต่อิจฉาที่พวกเขาเป็นอัจฉริยะ มีคนเพียงส่วนน้อยเท่านั้นที่จะมองเห็นว่า คนที่เป็นอัจฉริยะเหล่านั้นพยายามมากกว่าคนธรรมดาเสียอีก"

"ช่างเถอะ สำหรับข้าน่ะ ข้าคิดว่าชาตินี้ของข้าก็คงได้เท่านี้แหละ หากโชคดีหน่อยไปถึงขอบเขตร่างทองคำได้ ก็ค่อยเดินบนเส้นทางแห่งการบำเพ็ญเพียรไปให้ไกลขึ้นอีกนิด แต่ถ้าโชคไม่ดีก็คงต้องกลับไปรับช่วงต่อจากตาแก่ ไม่ถึงกับร่ำรวยมหาศาล แต่ก็พอมีกินมีใช้ไม่ขัดสน แล้วเจ้าล่ะเย่ซิว? ตอนนี้กิจการของเจ้าดีก็จริงอยู่ แต่คนเมืองชิงอวิ๋นมักชอบเห่อของใหม่ หลังจากนี้เจ้าวางแผนไว้อย่างไรบ้าง?"

เฉินโจวมองเย่ซิวที่นอนฟุบอยู่บนโต๊ะแล้วเอ่ยถาม ด้วยความที่ทั้งสองเป็นสหายสนิทกัน หากไม่ใช่เพราะสนิทกัน คำพูดเช่นนี้คงไม่มีทางหลุดออกจากปากได้

"รอดูกันไปก่อนแล้วกัน ถึงเวลาที่พี่น้องอย่างข้าไม่มีจะกิน เจ้าก็ต้องช่วยสงเคราะห์ข้าด้วยล่ะ" เย่ซิวเอ่ยเย้า

"ถ้าเจ้าเอ่ยปาก ข้าย่อมช่วยเจ้าอยู่แล้ว หากถึงคราวนั้นเข้าจริงๆ แล้วเจ้าไม่รังเกียจ ข้าจะหาตำแหน่งผู้ดูแลให้เจ้าทำสักตำแหน่ง เงินทองหญิงงามรับรองว่าไม่มีขาด ถึงไม่เดินบนเส้นทางแห่งการบำเพ็ญเพียร ได้หาที่ดินดีๆ สักแปลง มีเมียสวยๆ สักคน แล้วมีลูกชายอ้วนท้วนสักสองสามคน ก็นับเป็นเรื่องน่ายินดีที่สุดในชีวิตแล้ว"

เมื่อพูดถึงตรงนี้ แววตาของเฉินโจวก็เปี่ยมไปด้วยความเพ้อฝันเปี่ยมสุข