บทที่ 74 คุณชายเสเพลอันดับหนึ่ง

เย่ซิวแย้มยิ้มพลางพาดแขนไปบนบ่าของเฉินโจว

“เฉินโจวเอ๋ยเฉินโจว เจ้ามีความทะเยอทะยานแค่นี้เองรึ? เช่นนั้นยังจะไปสถาบันชิงอวิ๋นทำไม มิสู้รีบไสหัวกลับบ้านไปทำไร่ทำนาเสีย!”

เสียงเย้ยหยันดังแว่วมาจากนอกประตู ทั้งสองจึงหันไปมองตามเสียง

ผู้ที่ผลักประตูเข้ามาเป็นเด็กหนุ่มชุดขาว อายุอานามไล่เลี่ยกับพวกเย่ซิวทั้งสองคน น่าจะยังไม่ถึงยี่สิบปี เด็กหนุ่มดูเกลี้ยงเกลาหมดจด ทว่าระหว่างคิ้วกลับแฝงความเย่อหยิ่งอยู่เสมอ ราวกับว่าทั่วทั้งเมืองชิงอวิ๋นแห่งนี้ไม่มีผู้ใดเข้าตาสักคน

“ศิษย์พี่ชิงหาน…” เฉินโจวมองเด็กหนุ่มที่ก้าวเข้ามา แม้อีกฝ่ายจะเพิ่งเยาะเย้ยตนไปยกหนึ่ง แต่เขาก็ยังต้องเรียกศิษย์พี่อย่างว่าง่าย ไม่ใช่เพียงเพราะกฎของสถาบันชิงอวิ๋นกำหนดไว้เช่นนั้น ทว่าเด็กหนุ่มนามชิงหานผู้นี้มีเบื้องหลังที่ไม่ธรรมดาเอาเสียเลย

“หึ ข้าไม่ได้มาหาเจ้า” ชิงหานปรายตามองเฉินโจวอย่างเย็นชา ก่อนจะเหลือบมองเย่ซิวอย่างไม่ใส่ใจ “เจ้าคือเย่ซิวรึ?”

“ท่านนี้คือ…” เย่ซิวสงสัยเล็กน้อย ในความทรงจำดูเหมือนจะไม่รู้จักคนผู้นี้

ใจของเฉินโจวดิ่งวูบ เย่ซิวไม่รู้ที่มาที่ไปของชิงหานแต่เขารู้ อีกทั้งคนผู้นี้ดูท่าทางมาไม่ดี หรือว่าจะมาหาเรื่องเย่ซิวกันแน่

เมื่อเห็นดังนั้น เฉินโจวจึงรีบยื่นหน้าไปกระซิบข้างหูเย่ซิวอย่างแผ่วเบา “คนผู้นี้…ก็คือน้องชายของชิงม่อ…แถมพ่อของเขายังเป็น…ท่านเจ้าเมืองชิงอวิ๋นคนปัจจุบัน…”

คำกระซิบกระซาบอย่างระมัดระวังของเฉินโจว ชิงหานย่อมรู้อยู่แก่ใจ แม้เขาจะไม่ชอบใจนักที่ต้องเติบโตมาใต้ร่มเงาเกียรติยศของบิดาและพี่ชาย ผู้คนพบหน้าตนแม้จะมีท่าทีเคารพยำเกรง แต่เขาก็รู้ดีว่าความเคารพพวกนั้นส่วนใหญ่ล้วนเป็นเพราะพี่ชายกับบิดา แล้วใครเล่าจะมองเห็นความพยายามของตนเองบ้าง?

น้องชายของชิงม่อ บุตรชายของท่านเจ้าเมือง สองสมญานี้ตามติดเขามาสิบกว่าปี หากมิใช่เพราะพี่ชายโดดเด่นเกินไป ด้วยพลังฝึกตนขั้นฝึกปราณจุดสูงสุดตั้งแต่อายุเพียงสิบเจ็ดปีของเขา ย่อมได้รับคำสรรเสริญเยินยอจากผู้คนไม่น้อย เพียงแต่น่าเสียดาย ไม่ว่าเขาจะพยายามอย่างไรก็ไม่อาจก้าวข้ามพี่ชายได้ ไม่อาจทำลายสถิติบรรลุขอบเขตร่างทองคำด้วยวัยเพียงสิบหกปีนั้นได้เลย

แม้จะเกลียดที่ผู้อื่นมักเอ่ยถึงพี่ชายและบิดาเวลาแนะนำตนเอง แต่นี่ก็เป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้ ในเมื่อทั้งสองคนต่างเป็นคนสนิทชิดใกล้ที่สุดในชีวิต ชิงหานจึงไม่อาจก่อเกิดความเคียดแค้นใดๆ ขึ้นมาได้เลย สิ่งที่เขาทำได้มีเพียงทุ่มสุดชีวิตไล่ตามพี่ชายที่ไม่อาจไล่ทัน หรือไม่ก็ทำตัวเป็นคุณชายเสเพลอันดับหนึ่งของเมืองชิงอวิ๋นไปเสีย

คุณชายเสเพลอันดับหนึ่งแห่งเมืองชิงอวิ๋น

จริงแท้แน่นอน หลังจากได้สัมผัสความเร็วในการบำเพ็ญเพียรอันน่าสะพรึงกลัวของพี่ชาย ชิงหานก็รู้สึกว่าชาตินี้คงหมดหวังที่จะก้าวล้ำหน้าพี่ชายได้ สู้เป็นคุณชายเสเพลผู้ไม่เอาถ่าน เป็นยอดคุณชายเสเพลแห่งเมืองชิงอวิ๋นนี้ไปเลยยังจะดีกว่า

บุตรชายเจ้าเมืองชิงอวิ๋น น้องชายคนเล็กของชิงม่อ ด้วยสองฐานะนี้ ต่อให้เสเพลก็ยังเป็นยอดคุณชายเสเพลที่สุดในเมืองชิงอวิ๋น เหล่าคุณชายเสเพลที่วันๆ เอาแต่วางก้ามอวดเบ่ง เมื่อได้พบตนแล้วมีใครบ้างที่ไม่ต้องนอบน้อมก้มหัวให้อย่างเคารพ?

ทว่าพอนานวันเข้า ถึงได้รู้สึกว่าวิธีหาความสำราญของพวกคุณชายเสเพลก็มีอยู่แค่นั้น จะไปน่าสนุกเทียบเท่าเรื่องราวระหว่างผู้ฝึกตนได้อย่างไร พวกคุณชายเสเพลสุดท้ายก็เป็นเพียงคนธรรมดาที่มีภูมิหลังดี ไม่อาจเทียบชั้นกับผู้ฝึกตนได้อยู่ดี

ชิงหานที่จนปัญญาและเบื่อหน่ายกับสมญานามคุณชายเสเพลอันดับหนึ่งแห่งเมืองชิงอวิ๋น จึงหันกลับมาทุ่มเทแรงกายแรงใจให้กับการบำเพ็ญเพียรอีกครั้ง แม้ผู้อื่นยังคงชอบเอ่ยถึงพี่ชายและท่านเจ้าเมืองผู้เป็นพ่ออยู่เสมอ แต่เนิ่นนานไป ชิงหานก็เริ่มคุ้นชินกับการเติบโตตามหลังพี่ชาย และความรู้สึกเช่นนี้ก็ไม่ได้แย่อะไรนัก

เมื่อเห็นเฉินโจวกระซิบกระซาบข้างหูเย่ซิว ชิงหานก็หัวเราะเยาะอย่างดูแคลน เขาไม่เหมือนพวกคุณชายเสเพลอย่างจางปู้ฝาน คุณชายธรรมดาพรรค์นั้นเวลาออกไปข้างนอกย่อมชอบพาบ่าวไพร่ติดตามไปสักสองคนเพื่อประดับบารมี