บทที่ 75 คุณชายชิง

แต่ชิงหานกลับต่างออกไป เขาคิดว่าการออกไปข้างนอกแล้วยังต้องพกผู้คุ้มกันติดสอยห้อยตามมาสักสองคนเป็นพฤติกรรมที่ลดเกรดตัวเองสิ้นดี นั่นมันการแสดงออกของพวกที่ไม่มั่นใจในฝีมือตัวเองชัดๆ

ถึงคนอื่นจะตราหน้าว่าเขาเป็นคุณชายเจ้าสำราญ แต่เขาก็เป็นคุณชายเจ้าสำราญที่มีพลังบำเพ็ญถึงขั้นฝึกปราณจุดสูงสุดตั้งแต่อายุสิบเจ็ดปี อีกอย่าง เมืองชิงอวิ๋นนี้ก็เป็นของพ่อเขา แล้วมีที่ไหนที่เขาไปไม่ได้กัน?

ตราบใดที่เก้าอี้ของท่านเจ้าเมืองยังมั่นคงแข็งแรง ต่อให้เขาเหาะขึ้นไปบนฟ้า ขอแค่ยังเป็นท้องฟ้าของเมืองชิงอวิ๋น เขาก็ย่อมปลอดภัยไร้กังวล

"ศิษย์พี่ชิงหาน เย่ซิวเป็นสหายสนิทของข้า ไม่ทราบว่าวันนี้ศิษย์พี่มาด้วยธุระอันใดหรือ?"

เฉินโจวรู้สึกกระวนกระวายใจอยู่บ้าง ภูมิหลังของอีกฝ่ายเรียกได้ว่ายิ่งใหญ่คับฟ้า ในเมืองชิงอวิ๋นมีไม่กี่คนหรอกที่จะกล้าล่วงเกิน

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เย่ซิวก็อดรู้สึกซาบซึ้งใจไม่ได้ หลังจากรู้ฐานะของอีกฝ่ายแล้ว เฉินโจวไม่ได้หลบฉากหนีไปไกลๆ แต่กลับยอมรับอย่างเปิดเผยว่าเป็นสหาย คนประเภทนี้นับว่าคบหาเป็นสหายแท้ได้

"ศิษย์น้องเฉินโจว เจ้าก็เป็นศิษย์สถาบันชิงอวิ๋นเหมือนกัน ในฐานะศิษย์พี่ ข้าไม่อยากทำให้เจ้าลำบากใจ แต่เจ้าก็อย่าได้ไม่รู้ประสีประสา แถวนี้มันใช่ที่ที่เจ้าจะมาเสนอหน้าหรือ?"

ชิงหานขมวดคิ้ว สีหน้าดูไม่สบอารมณ์อย่างยิ่ง

สถาบันชิงอวิ๋นสั่งสอนผู้คนโดยไม่แบ่งแยก ศิษย์ที่สั่งสอนออกมาจึงย่อมเคร่งครัดในมารยาทอย่างยิ่ง คนอย่างจางชิงอวี้ต่อให้โกรธจนหัวฟัดหัวเหวี่ยงก็ยังพยายามรักษาท่าทีของคุณชายผู้สง่างามอบอุ่นดั่งหยกเอาไว้ แต่มีเพียงชิงหานผู้นี้ที่เป็นข้อยกเว้น ดูเหมือนการคลุกคลีอยู่กับพวกคุณชายเสเพลกลุ่มนั้นนานเกินไป น้ำเสียงคำพูดคำจาจึงยังคงพาลหาเรื่องอย่างไร้เหตุผลเช่นนี้

แม้แต่อาจารย์ผู้สอนของชิงหานก็ยังทำอะไรเขาไม่ได้ ในเมื่อชาติกำเนิดของเขาวางเด่นอยู่อย่างนั้น เรื่องหลายๆ เรื่องผ่อนปรนได้ก็ต้องยอมผ่อนปรนให้

"ศิษย์พี่ชิงหาน…" เฉินโจวเริ่มลนลาน

"ถ้าเจ้าขวางหูขวางตานัก ก็อย่าหาว่าข้าไม่เห็นแก่หน้าก็แล้วกัน" ชิงหานตวาดเสียงกร้าว

เย่ซิวขมวดคิ้ว พลางยื่นมือไปรั้งเฉินโจวที่คิดจะพูดอะไรต่อเอาไว้ ก่อนจะเอ่ยถามว่า "มิทราบว่าคุณชายชิงมีธุระอันใดกับข้าหรือ?"

เหล่าศิษย์ในสถาบันชิงอวิ๋นต่างเรียกขานกันเป็นศิษย์พี่ศิษย์น้อง แต่เย่ซิวไม่ได้เป็นศิษย์ของสถาบันชิงอวิ๋น ย่อมไม่อาจเรียกชิงหานว่าศิษย์พี่ได้ ดูเหมือนคำว่าคุณชายชิงจะเหมาะเจาะตรงตัวกว่า

"เจ้าหนู ช่วงนี้เจ้าดูจะกร่างไม่เบาเลยนะในเมืองชิงอวิ๋น รู้ไหมว่าข้าคือใคร?"

เมื่อเห็นท่าทางวางก้ามหยิ่งยโสของชิงหานแล้ว บอกตามตรงว่าเย่ซิวรู้สึกปวดหัวอยู่บ้าง เพราะคนผู้นี้ไม่ใช่ระดับกระจอกอย่างพรรคชิงอวี๋ และไม่ใช่กระทั่งฉินอู่ผู้บัญชาการกองกำลังพิทักษ์เมือง แม้ฝีมือของชิงหานจะเทียบชั้นกับเจียงเสี่ยวยวี๋ไม่ได้ แต่ปัญหาที่พ่วงอยู่ข้างหลังเขานั้น ยุ่งยากกว่าเจียงเสี่ยวยวี๋สิบคนรวมกันเสียอีก

หากเกิดบันดาลโทสะจนไปกระตุ้นสายฟ้าฟาดลงทัณฑ์ของร้านเน็ตเข้า เย่ซิวคิดว่าร่างกายผอมบางของชิงหานคงไม่มีทางรอดไปได้แน่ และถ้าเกิดลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของท่านเจ้าเมืองต้องมาตายตกในร้านเน็ตขึ้นมาจริงๆ เกรงว่าทั่วทั้งเมืองชิงอวิ๋นคงไม่มีที่ให้เขายืนหยัดอีกต่อไป ในเมื่อใครๆ ต่างก็รู้ว่าเจ้าเมืองคือยอดฝีมืออันดับหนึ่งของเมืองชิงอวิ๋น ส่วนเย่ซิวเป็นเพียงผู้ฝึกตนขั้นฝึกปราณตัวจ้อย จะเอาเรี่ยวแรงที่ไหนไปต่อกรเล่า

"หากคุณชายชิงไม่มาเยือนในครั้งนี้ ข้าก็ไม่ทราบหรอกว่าคุณชายชิงเป็นใคร" เย่ซิวตอบตามตรง

"หือ?" ชิงหานเลิกคิ้วขึ้น รู้สึกน่าสนใจไม่น้อย ในเมืองชิงอวิ๋นยังมีคนไม่รู้จักชิงหานผู้นี้อยู่อีกหรือ ช่างหาดูได้ยากจริงๆ

เฉินโจวรีบแอบสะกิดดันตัวเย่ซิวอย่างระมัดระวัง ส่งสัญญาณเตือนว่าเวลาพูดจากับชิงหานให้พยายามเออออตามน้ำไป อย่าได้ทำให้เขาโมโห ไม่อย่างนั้นเรื่องคงยุ่งยากของจริง

"ศิษย์น้องชิงหาน ในเมื่อได้พบกันแล้ว ไยไม่มาร่วมนั่งคุยกันดีๆ เล่า?"

ขณะที่ชิงหานกำลังมีโทสะและตั้งท่าจะลงไม้ลงมือ หญิงสาวผู้นั่งอยู่บนเก้าอี้ก็เอ่ยขึ้นมาอีกครา พลางแย้มยิ้มบางๆ ให้แก่ชิงหาน