บทที่ 76 ความลี้ลับในเกม

“ท่านคือ? พี่หรูเยียน ท่านมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร!” ชิงหานได้ยินเสียงก็พลันดีใจ รีบสาวเท้าก้าวใหญ่ตรงเข้าไปทักทายปราศรัยกับหลิ่วหรูเยียนทันที

เย่ซิวลอบถอนหายใจ ความคิดของแม่คนนี้ช่างเดายากเหลือเกิน เมื่อครู่หลิ่วหรูเยียนยังทำท่าทางเหมือนเกลียดชังเขาเข้ากระดูกดำอยู่แท้ๆ แต่ตอนนี้กลับเอ่ยปากช่วยคลี่คลายสถานการณ์ให้ จนเย่ซิวเดาไม่ออกเลยจริงๆ ว่านางคิดอะไรอยู่กันแน่

โบราณว่าไว้ หอกข้างหน้ายังพอรับได้ แต่ลูกเกาทัณฑ์ลับยากจะป้องกัน เย่ซิวไม่เข้าใจความคิดของนางเลยจริงๆ ใจสตรีลึกล้ำดั่งเข็มก้นสมุทร ช่างเป็นคำกล่าวที่ถูกต้องที่สุด

เมื่อเห็นหลิ่วหรูเยียน ชิงหานก็ปรี่เข้าไปพูดคุยอย่างกระตือรือร้น ท่าทางตื่นเต้นดีอกดีใจจนลืมจุดประสงค์ที่มาในวันนี้ไปจนหมดสิ้น

เมื่อมองดูท่าทีกระตือรือร้นของชิงหาน เย่ซิวก็รู้สึกสงสัยขึ้นมาว่าหลิ่วหรูเยียนผู้นี้มีที่มาที่ไปอย่างไรกันแน่

“ศิษย์น้องชิงหาน ไหนๆ ก็มาแล้ว ทำไมไม่ลองเล่นเกมนี้ดูด้วยกันเล่า?” หลิ่วหรูเยียนหรี่ตาลงเป็นรูปจันทร์เสี้ยวพลางเอ่ยชวน

“แค่เกม จะมีอะไรน่าเล่นกัน?” ชิงหานขมวดคิ้ว เขาคือคุณชายเสเพลระดับหัวแถวแห่งเมืองชิงอวิ๋น นอกจากเรือนร่างสตรีที่ยังไม่เคยได้สัมผัสเพราะอายุยังน้อยแล้ว ของเล่นธรรมดาทั่วไปยังมีสิ่งใดที่เขายังไม่เบื่ออีกรึ?

“บางทีอาจเป็นของแปลกใหม่ที่เจ้าไม่เคยเห็นมาก่อนจริงๆ ก็ได้นะ” หลิ่วหรูเยียนเลิกคิ้ว

“เช่นนั้นข้าคงต้องขอลองดูหน่อยแล้ว” ชิงหานหัวเราะอย่างนึกสนุก “เฮ้ย ไอ้คนนั้นน่ะ มาเปิดให้ข้าเล่นสักเครื่องซิ”

เย่ซิวขมวดคิ้ว ในใจเริ่มหงุดหงิด ชิงหานคนนี้จะยโสโอหังเกินไปแล้ว เขาแทบจะระงับเพลิงโทสะในอกไม่อยู่ หากถึงเวลาที่สายฟ้าฟาดลงทัณฑ์ เจ้าจะรอดหรือไม่ก็เรื่องของเจ้า ส่วนข้าแค่ผลุบหายเข้าไปในร้านเน็ต ความเป็นความตายก็ขึ้นอยู่กับโชคชะตาแล้วกัน!

“อย่าๆ สหาย ข้าจ่ายให้เจ้าเอง”

เฉินโจวรู้จักนิสัยของเย่ซิวดี รู้ว่าต่อให้อีกฝ่ายจะเป็นชิงหานที่มีภูมิหลังใหญ่โตปานใด สหายหัวรั้นคนนี้ก็ไม่มีทางยอมก้มหัวให้เป็นอันขาด เฉินโจวจึงรีบเข้ามาขวางเย่ซิวไว้ พลางล้วงศิลาวิญญาณสามก้อนออกมาจากอกเสื้อยื่นส่งให้

“คนเราอยู่ใต้ชายคาผู้อื่นย่อมต้องยอมก้มหัว อดทนชั่วครู่คลื่นลมสงบ ถอยหลังก้าวหนึ่งทะเลกว้างฟ้าโปร่ง”

เย่ซิวรับศิลาวิญญาณที่เฉินโจวยื่นมา สูดหายใจเข้าลึก พยายามสงบอารมณ์ในใจให้มากที่สุด เขาคิดไม่ออกเลยว่าจะสรรหาคำพูดใดมาปลอบใจตัวเอง หากจะโทษก็คงต้องโทษที่ตัวเขาอ่อนแอเกินไป

เมื่อเห็นเย่ซิวเปิดเครื่องให้ เฉินโจวก็แย้มยิ้ม รีบวิ่งแจ้นเข้าไปข้างกายชิงหานแล้วเริ่มอธิบายวิธีเล่นเกม เขามีชาติกำเนิดมาจากตระกูลพ่อค้า ย่อมยอมค้อมเอวเพื่อผลประโยชน์ได้ ความลื่นไหลและรู้จักเอาตัวรอดในการเข้าสังคมเช่นนี้เหนือกว่าเย่ซิวมากนัก

เมื่อมองดูแผ่นหลังของเฉินโจว แม้เย่ซิวจะขุ่นเคืองกับท่าทีของชิงหาน แต่ก็รู้สึกซาบซึ้งใจต่อสหายผู้นี้จากก้นบึ้ง หากวันนี้ไม่มีเฉินโจวอยู่ด้วย เกรงว่าเขาคงจะปะทะกับชิงหานไปแล้ว เขาไม่สนหรอกว่าอีกฝ่ายจะยิ่งใหญ่มาจากไหน

“ศิษย์น้องชิงหานก็มาด้วยรึ ฟู่…”

ซูเฟยถอดแว่นตาเพิ่งจะออกจากเกม คิดในใจว่าเกมนี้ช่างสมจริงและผลาญพลังจิตไปไม่น้อยเลยทีเดียว ครั้นเห็นชิงหานนั่งอยู่ข้างๆ จึงเอ่ยทักทายพร้อมรอยยิ้ม

“ศิษย์พี่ซูเฟยคิดว่าเกมนี้เป็นอย่างไรบ้าง?” ชิงหานถามอย่างไม่ค่อยอยากจะเชื่อ

“ไม่เคยได้ยิน ไม่เคยพบเห็น ยอดเยี่ยมยิ่งนัก” ซูเฟยตอบอย่างจริงจัง

“ทำไมถึงว่าเช่นนั้นเล่า?”

“ศิษย์น้องชิงหานลองดูเองเดี๋ยวก็รู้”

“ได้”

ได้ยินเช่นนั้น ชิงหานก็ไม่อาจระงับความอยากรู้อยากเห็นในใจได้อีก รีบเข้าสู่เกมตามที่เฉินโจวแนะนำทันที

เมื่อเห็นฉากในเกมที่สมจริงราวกับมีอยู่ตรงหน้า ด้วยนิสัยของชิงหานย่อมอดไม่ได้ที่จะหลุดปากอุทานออกมา

ซูเฟยยิ้มๆ โดยไม่พูดอะไรต่อ พลางสวมแว่นตากลับเข้าไปใหม่เพื่อเริ่มค้นหาความอัศจรรย์ในเกมต่อไป

“คนผู้นี้สง่างามภูมิฐาน ใช้ทวนยาวเล่มหนึ่ง ช่างคล้ายกับพี่ชายข้าเหลือเกิน อื้ม เอาคนนี้แหละ”

ชิงหานมองดูข้อมูลแนะนำตัวละคร แล้วเลือกจูล่ง