บทที่ 77 ลึกล้ำพิสดาร

เมื่อมองดูเหล่าทหารที่ยืนเรียงรายมืดฟ้ามัวดิน ในใจของชิงหานกลับไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม เขากลับรู้สึกตื่นเต้นเลือดลมสูบฉีดขึ้นมา

เขาไม่ได้เกิดในยุคสงคราม แต่บิดาของเขาอย่างชิงซูกลับเป็นหนึ่งในยอดฝีมือไม่กี่คนที่โดดเด่นในกลียุคนั้น ตลอดหลายปีที่เติบโตมา เขาจึงมักได้ยินคนรุ่นพ่อเล่าขานถึงเรื่องราวในสนามรบอยู่เสมอ แม้จะเฝ้าถวิลหาแต่ก็ไม่เคยมีโอกาสได้สัมผัส ทว่าเกมในตอนนี้กลับดึงเขาย้อนเข้าไปสู่สมรภูมิอันดุเดือดและสมจริงนั้นอีกครั้ง จนหัวใจเต้นระทึกด้วยความตื่นเต้น

แม้ชิงหานจะใช้ท่าผสานของขุนพลไม่เป็น แต่ยังดีที่ขุนพลอย่างจูล่งมีค่าพลังกายสูงกว่าขุนพลคนอื่นๆ อยู่มาก จึงเพียงพอให้คนอย่างเขาใช้กำลังดิบเข้าห้ำหั่นได้อย่างเต็มเหนี่ยว

ชิงหานใช้ทวนยาวแทงเสยร่างนายทหารที่พุ่งเข้ามาคนหนึ่ง ก่อนจะเหวี่ยงฟาดเข้าไปกลางวงล้อมอย่างแรงจนล้มระเนนระนาดไปแถบหนึ่ง

“สะใจ ช่างสะใจจริงๆ!”

ชิงหานรู้สึกเพียงว่าสาแก่ใจเหลือเกิน การออกรบฟาดฟันศัตรูนั้นสนุกกว่าการเป็นคุณชายเสเพลในเมืองชิงอวิ๋นตั้งเยอะ

แม้ว่านี่จะเป็นเพียงเกม ทว่าการควบคุมกลับต้องอาศัยพลังจิตจากผู้เล่นในระดับสูง และสิ่งที่เรียกว่าพลังจิตย่อมต้องใช้พลังปราณในการหล่อเลี้ยงควบแน่น ดังนั้นในระหว่างที่กำลังเล่นเกม ความเร็วในการไหลเวียนของพลังปราณจึงเพิ่มขึ้นอย่างไม่รู้ตัว

และการขัดเกลาพลังปราณซ้ำแล้วซ้ำเล่าก็เป็นขั้นตอนที่สำคัญที่สุดของขั้นฝึกปราณ แม้เจ้าตัวจะไม่รู้ว่าตนเองทำอะไรลงไป แต่การขัดเกลาพลังปราณครั้งแล้วครั้งเล่าระหว่างการเล่นเกมนั้นเกิดขึ้นจริง

ผ่านไปไม่กี่กระบวนท่า ชิงหานก็ทำได้เพียงตั้งรับ การต้องประมือกับมินิบอสประจำด่านยังคงนับว่าตึงมือสำหรับเขาอยู่บ้าง

และในระหว่างที่ตั้งรับอยู่นั้น การไหลเวียนของพลังปราณในร่างก็ยิ่งทวีความรวดเร็วขึ้นตามธรรมชาติ เพียงแต่เรื่องนี้ไม่มีใครสังเกตเห็นเลยเท่านั้น

ในที่สุด ชิงหานที่เพิ่งเคยเล่นเกมนี้เป็นครั้งแรกก็พ่ายแพ้ไป ในฐานะมือใหม่หัดเล่น การเอาชนะบอสในเกมไม่ได้จึงถือเป็นเรื่องปกติธรรมดา

เมื่อเห็นสีหน้าของชิงหานมืดมนลง เฉินโจวก็เริ่มกระสับกระส่าย กลัวว่าคุณชายจอมหยิ่งผู้นี้จะบันดาลโทสะแล้วพาลไปลงที่เย่ซิว

เมื่อเห็นสีหน้าของชิงหานย่ำแย่ลงเรื่อยๆ เฉินโจวลังเลอยู่ครู่ใหญ่ก็ยังไม่กล้าเข้าไปทัก ชิงหานตีหน้าเคร่งขรึม คิ้วขมวดแน่นไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่ ดูราวกับว่าอารมณ์พร้อมจะระเบิดออกมาได้ทุกเมื่อ

เฉินโจวมีพลังฝีมือตื้นเขิน ยังไม่ถึงจุดคอขวดของขั้นฝึกปราณ ย่อมมองความเปลี่ยนแปลงหลายอย่างในขั้นนี้ไม่ออก ทว่าหลิ่วหรูเยียนไม่เหมือนกัน นางเองก็อยู่ระดับฝึกปราณขั้นสูงสุด ย่อมมองเห็นความเปลี่ยนแปลงบางอย่างในร่างของชิงหานได้ทันที

“ศิษย์น้องชิงหาน? เจ้าเป็นอะไรไปหรือ?”

หลิ่วหรูเยียนขมวดคิ้วเล็กน้อย เอ่ยถามขึ้น

ชิงหานไม่ได้ตอบ ราวกับกำลังจมดิ่งอยู่ในสภาวะอันลึกล้ำบางประการ ผ่านไปครู่หนึ่งหัวคิ้วของเขาจึงค่อยๆ คลายออก “พี่หรูเยียน ข้าเหมือนกำลังจะทะลวงขอบเขตแล้ว”

“อะไรนะ?!” เมื่อได้ยินชิงหานพูด ซูเฟยกับหลิ่วหรูเยียนก็หันขวับมามองพร้อมกัน ทั้งสองต่างมีพลังบำเพ็ญระดับฝึกปราณขั้นสูงสุด ซ้ำซูเฟยยังติดอยู่ที่คอขวดขั้นนี้นานกว่า ย่อมเข้าใจความหมายของประโยคนี้เป็นอย่างดี

เมื่อมองชิงหานที่หลับตานิ่งขึง หลิ่วหรูเยียนกับซูเฟยก็สบตากัน ต่างเห็นประกายความตกตะลึงในดวงตาของอีกฝ่าย นี่เพิ่งผ่านไปไม่เท่าไร กำลังจะมีคนทะลวงสู่ขอบเขตร่างทองคำเพิ่มขึ้นมาอีกคนแล้วหรือ?

พวกเขาทั้งสองทำได้เพียงยืนมองชิงหานที่นั่งนิ่งอยู่ตรงนั้น ดูผิวเผินเหมือนไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง ทว่าลึกๆ กลับแปรเปลี่ยนไปอย่างมหาศาล ความรู้สึกประหลาดเช่นนี้ช่างยากจะอธิบายได้จริงๆ

ชิงหานกำลังคิดทบทวน กำลังนึกย้อน กำลังเข้าสู่ภวังค์สมาธิ

และรายละเอียดที่เขาครุ่นคิดอยู่นั้น ล้วนเป็นภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในเกม

การปะทะกับบอสเมื่อครู่ได้ช่วยขัดเกลาพลังปราณของชิงหานอย่างถึงที่สุด ทำให้พลังปราณของเขาที่เดิมทีก็เปี่ยมล้นอยู่แล้วยิ่งเข้มข้นแน่นหนาขึ้นไปอีก เปรียบเสมือนจอกน้ำที่รินไว้จนปริ่ม หากหยดน้ำเพิ่มลงไปอีกเพียงหยดเดียว ย่อมต้องเอ่อล้นทะลักออกมาอย่างแน่นอน

และชิงหานก็กำลังก้าวเข้าสู่ช่วงเวลาอันลึกล้ำพิสดารนั้นพอดี