บทที่ 78 วาสนา

ในเกมรอบนั้น สิ่งที่ชิงหานได้รับไม่ได้มีเพียงพลังปราณมหาศาลเท่านั้น ทว่าประสบการณ์การต่อสู้อันสมจริงต่างหากที่ช่วยขัดเกลาเขาได้มากที่สุด

ในฐานะศิษย์สถาบันชิงอวิ๋น ทั้งยังเป็นถึงคุณชายของท่านเจ้าเมืองชิงอวิ๋น วันๆ เขาแทบไม่เคยผ่านการต่อสู้จริงสักเท่าไร แม้จะประลองแลกเปลี่ยนวิชากับศิษย์พี่ศิษย์น้อง ก็ล้วนหยุดยั้งไว้แค่พอรู้ผล แทบไม่มีโอกาสได้ต่อสู้แลกชีวิตกันจริงๆ

ลูกอินทรีที่เพิ่งหัดบินย่อมไม่อาจนับเป็นพญาอินทรี การปะทะกันของเหล่านักพรตจึงยากจะเรียกว่าเป็นการต่อสู้ของผู้ฝึกตนอย่างแท้จริง

ทว่าในเกมกลับแตกต่างออกไป ชิงหานรู้ดีว่านี่คือโลกเสมือนที่สมจริงอย่างยิ่ง แม้ความเจ็บปวดในสนามรบจะเป็นของจริง แต่กลับไม่ทิ้งบาดแผลติดตัวมาสู่โลกความเป็นจริง ดังนั้นแม้ศึกรอบนั้นชิงหานจะพ่ายแพ้ เขากลับทุ่มเทสุดกำลัง ทั้งยังใช้ทั้งกายและใจซึมซับรสชาติของการต่อสู้นั้นอย่างเต็มที่

โอกาสเช่นนี้มีน้อยยิ่งนัก หรือแทบไม่มีเลยก็ว่าได้ ด้วยฐานะของชิงหาน ย่อมไม่มีใครกล้าเอาชีวิตเข้าแลกกับเขา นี่จึงเป็นทั้งโอกาสและคอขวดของเขาไปพร้อมกัน

ฉับพลันนั้น เฉินโจวรู้สึกราวกับมีสายลมเย็นพัดผ่านวูบหนึ่ง ชวนให้สดชื่นปลอดโปร่งเป็นพิเศษ ทว่าบนร่างของชิงหานที่นั่งอยู่ข้างๆ กลับยิ่งพิลึก ชายเสื้อสีขาวของเขาสะบัดพลิ้วไหวขึ้นแล้วทิ้งตัวลงอย่างแผ่วเบา

"ศิษย์พี่ชิงหาน… ท่าน?" เฉินโจวเอ่ยถามอย่างระแวดระวัง

เนิ่นนานกว่าชิงหานจะค่อยๆ ลืมตาขึ้น แววตาเปี่ยมล้นประกายชีวิตชีวาราวกับได้ผลัดกระดูกเปลี่ยนเส้นเอ็น ทว่าภายนอกกลับดูไม่ออกเลยว่าเปลี่ยนไปตรงไหน

"ศิษย์พี่หญิงหรูเยียน ศิษย์พี่ซูเฟย ศิษย์น้องเฉินโจว ข้าบรรลุขอบเขตร่างทองคำแล้ว!"

ชิงหานหัวเราะร่า ไม่อาจสะกดกลั้นความตื่นเต้นในใจ ถึงขั้นเกือบจะโผเข้าไปกอดรัดฟัดเหวี่ยงเฉินโจว

"อะ… อะไรนะ"

ซูเฟยเบิกตากว้าง ไม่อยากจะเชื่อหู ทว่าบนร่างของชิงหานกลับสัมผัสไม่ได้ถึงความผันผวนของพลังปราณเลยแม้แต่น้อย และสิ่งนี้นี่เองที่เป็นข้อพิสูจน์ที่ดีที่สุด

ปราณแท้หลอมรวมกาย นิ่งสงบดั่งขุนเขา ขอบเขตร่างทองคำ

"ขอบน้ำใจศิษย์พี่และศิษย์น้องทุกท่าน หากไม่ใช่เพราะพวกเจ้า ข้าคงไม่พบพานวาสนาเช่นนี้"

ชิงหานประสานหมัดคารวะอย่างหนักแน่น คำขอบคุณเหล่านี้กลั่นออกมาจากใจจริง

เฉินโจวได้แต่ส่งยิ้มแหะๆ เขาคิดว่าในเมื่อคุณชายใหญ่ตระกูลชิงอารมณ์ดีแล้ว ก็คงไม่ไปหาเรื่องเย่ซิวอีก จึงพลอยยินดีตามไปด้วย

ทว่าความคิดของหลิ่วหรูเยียนกับซูเฟยกลับต่างออกไปโดยสิ้นเชิง หลิ่วหรูเยียนจมสู่ห้วงความคิด ในสายตานาง ชิงหานต้องผ่านสิ่งใดมากันแน่ถึงก้าวข้ามสู่ขอบเขตร่างทองคำได้ในคราวเดียว นี่คือเรื่องที่ควรค่าแก่การไตร่ตรองยิ่งนัก

หากบอกว่าการทะลวงระดับของจางชิงอวี้ที่นี่เป็นเพราะวาสนามาถึง แล้วการที่ชิงหานก้าวสู่ขอบเขตร่างทองคำได้ที่นี่เช่นกันเล่า บ่งบอกถึงสิ่งใด? ย่อมบ่งบอกว่านี่ไม่ใช่แค่เรื่องบังเอิญแน่ จะต้องมีบางสิ่งที่นางยังค้นไม่พบซ่อนอยู่อีกเป็นแม่นมั่น

แต่จะบอกว่าไม่นิจฉาเลยก็คงโกหก ไม่รู้ว่ามีผู้ฝึกตนมากเพียงใดที่ติดอยู่ ณ จุดสูงสุดของขั้นฝึกปราณมานานปี ไม่อาจก้าวข้ามผ่านขั้นนั้นไปได้เสียที ทว่าชิงหานเพียงแค่นั่งลงครู่เดียวกลับกระโดดข้ามธรณีประตูสู่ขอบเขตร่างทองคำได้เลย จะไม่ให้คนอื่นอิจฉาได้อย่างไร?

ส่วนความรู้สึกในใจของซูเฟยยิ่งซับซ้อนกว่านั้น ในฐานะศิษย์พี่ของชิงหาน ย่อมฝึกปราณมาก่อนและมีฝีมือสูงกว่า นั่นหมายความว่าซูเฟยติดอยู่ที่จุดสูงสุดของขั้นฝึกปราณมานานกว่าชิงหาน เมื่อเห็นศิษย์น้องก้าวข้ามสู่ร่างทองคำไปก่อน ในฐานะศิษย์พี่ที่ยังอยู่ขั้นฝึกปราณ มีหรือจะไม่รู้สึกละอายใจ

เดิมทีเขาคิดว่าจางชิงอวี้แค่โชคดีเหลือเกิน ทว่าการกระทำของชิงหานในวันนี้ทำให้เขาตาสว่าง ไม่ว่าจะเป็นชิงหานหรือจางชิงอวี้ โชคอาจเป็นเพียงส่วนหนึ่ง ทว่าที่เหลือล้วนคือพรสวรรค์

เส้นทางการฝึกตนแม้จะเน้นย้ำจิตเต๋าที่แน่วแน่ แต่ก็ไม่ได้แปลว่าวาสนาและพรสวรรค์จะไม่สำคัญ

ทั้งคู่ต่างเป็นผู้ฝึกตน ต่างมีพลังระดับจุดสูงสุดของขั้นฝึกปราณเหมือนกัน แต่ชิงหานนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์น้อยกว่าซูเฟยเสียอีก กลับก้าวข้ามธรณีประตูที่ยากที่สุดไปได้ นี่แหละคือพรสวรรค์และวาสนา