บทที่ 79 ผูกมิตร

ดังนั้น นี่จึงเป็นจุดที่ทำให้ซูเฟยรู้สึกละอายใจที่สุด

หากพูดถึงเรื่องที่จางชิงอวี้ก้าวสู่ขอบเขตร่างทองคำ เขาอาจไม่ได้สะเทือนใจนัก เพราะตนไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์ ย่อมไม่ได้รับรู้ถึงวาสนาของอีกฝ่าย แต่สิ่งที่ชิงหานเพิ่งทำลงไปเมื่อครู่ กลับส่งผลกระทบต่อจิตใจของซูเฟยอย่างรุนแรง

เขาคิดมาตลอดว่าการที่ตนได้เข้ามาฝึกตนที่สถาบันชิงอวิ๋น ย่อมต้องโดดเด่นเหนือกว่าคนทั่วไป อีกทั้งการเป็นคนแรกในบรรดาศิษย์พี่น้องร่วมสำนักที่บรรลุถึงจุดสูงสุดของขั้นฝึกปราณ ก็ทำให้เขาลำพองใจอยู่ไม่น้อย

ทว่าความภาคภูมิใจเหล่านั้นยังคงอยู่ได้ไม่ทันไร ก็ถูกคนสองคนบดขยี้จนแหลกละเอียด

คนหนึ่งคือจางชิงอวี้

ส่วนอีกคนก็คือชิงหาน

และทั้งสองคนต่างมีจุดร่วมเดียวกัน นั่นคือทะลวงผ่านคอขวดในสถานที่แห่งเดียวกัน เช่นนั้นก็แปลว่าร้านแห่งนี้มีวาสนาซ่อนอยู่ ทว่าวาสนาดังกล่าวกลับมีเพียงจางชิงอวี้กับชิงหานที่คว้าเอาไว้ได้ เรื่องนี้บ่งบอกถึงสิ่งใดเล่า บ่งบอกว่าพรสวรรค์ของทั้งสองคนเหนือกว่างั้นหรือ หรือว่าซูเฟยโง่เขลาเกินไปกันแน่

ด้วยเหตุนี้ อารมณ์ของซูเฟยในยามนี้ นอกจากความอิจฉาแล้ว จึงมีความหดหู่ใจเจือปนอยู่อีกส่วน

จิตเต๋าสั่นคลอน สำหรับผู้บำเพ็ญเพียรแล้วนับเป็นเรื่องคอขาดบาดตายอย่างยิ่ง

หลิ่วหรูเยียนย่อมเข้าใจเหตุผลข้อนี้ดี บางทีอาจเป็นเพราะสภาพแวดล้อมที่เติบโตมาตั้งแต่เด็กกับการอบรมสั่งสอนที่แตกต่าง นางจึงไม่ทำผิดพลาดเรื่องตื้นเขินเช่นนี้ ในสายตาของนาง ร้านแห่งนี้กลับยิ่งทวีความลึกลับขึ้นไปอีก

และคนที่ลึกลับพอกันก็คือคนผู้นั้น

คนผู้นั้นย่อมเป็นเย่ซิว

เพราะลึกลับจึงเกิดความอยากรู้อยากเห็น อยากรู้ว่าแท้จริงแล้วร้านแห่งนี้มีความเป็นมาอย่างไร แม้แต่หลังจากที่พี่สามต้องสูญเสียหมากฝีมือดีอย่างเจียงเสี่ยวยวี๋กับผู้บัญชาการกองกำลังพิทักษ์เมืองไปถึงสองคน ก็ยังไม่อาจคลี่คลายความสงสัยนี้ได้

ดังนั้น ต่อให้เป็นหลิ่วหรูเยียนก็ย่อมไม่คิดทำการค้าที่ไม่คุ้มค่าเช่นนี้ เพราะยอดฝีมือขอบเขตร่างทองคำคนหนึ่งกับท่านผู้บัญชาการคนหนึ่ง ไม่ว่าจะอยู่ในขุมกำลังใดล้วนเป็นกำลังรบที่ล้ำค่ายิ่งนัก ย่อมไม่อาจสุรุ่ยสุร่ายถึงขั้นส่งมาทิ้งขว้าง เพียงเพื่อหยั่งเชิงความอยากรู้อยากเห็นเช่นนี้

เมื่อมองดูชิงหานที่ใบหน้าเปี่ยมล้นไปด้วยความยินดี ซูเฟยก็ก้มหน้าลงไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่ เพียงแต่เกมที่ดึงดูดใจอย่างยิ่งตรงหน้า ไม่อาจดึงดูดสายตาของเขาได้อีกต่อไปแล้ว

ผู้ฝึกตนหลังจากทะลวงขอบเขตพลัง ย่อมก้าวเข้าสู่โลกใบใหม่อย่างแน่นอน มุมมองและทัศนคติต่อสรรพสิ่งย่อมเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง หลังจากก้าวเข้าสู่ขอบเขตร่างทองคำ ชิงหานก็อดทอดถอนใจกับความมหัศจรรย์ของมันไม่ได้ และแน่นอนว่าเขาก็รู้สึกละอายใจต่อการกระทำก่อนหน้านี้ของตนอยู่บ้าง

หลังจากเข้าสู่ขอบเขตร่างทองคำแล้วถึงได้ตระหนักว่า ความคิดก่อนหน้านี้ของตนมันน่าขันเพียงใด ขอบเขตสายตาของผู้ฝึกตนกว้างใหญ่ไพศาลถึงเพียงไหน ก่อนหน้านี้ตนถึงกับมีความคิดไร้สาระอย่างการจะเป็นคุณชายเสเพลอันดับหนึ่งแห่งเมืองชิงอวิ๋นเสียด้วยซ้ำ

ยิ่งคิดก็ยิ่งน่าขัน ชิงหานก็ยิ่งรู้สึกละอายใจ

นี่อาจเป็นสิ่งที่เรียกว่าการเติบโต

และการเติบโตที่ว่า ก็คือกระบวนการที่ค่อยๆ ตระหนักรู้ว่าแท้จริงแล้วตัวเองนั่นแหละที่เป็นไอ้งี่เง่า

ด้วยเหตุนี้ชิงหานจึงรู้สึกละอายใจ และเริ่มเข้าใจความหยิ่งทะนงของพี่ชายขึ้นมาบ้าง ในสายตาของผู้ฝึกตนแล้ว น้องชายที่เป็นคุณชายเสเพลคนหนึ่งย่อมเทียบอะไรไม่ได้จริงๆ

"พี่เย่ ก่อนหน้านี้ข้าล่วงเกินท่านไปมาก หวังว่าท่านจะให้อภัย ข้าขออภัยต่อการกระทำของตนจากใจจริง"

ชิงหานเอ่ยเสียงเบา ในน้ำเสียงแฝงความจริงใจอยู่หลายส่วน

ทว่าการกระทำนี้กลับทำให้เฉินโจวตกตะลึงจนตาค้าง คุณชายรุ่นสองที่ไม่กลัวฟ้าไม่กลัวดิน คุณชายเสเพลอันดับหนึ่งแห่งเมืองชิงอวิ๋นผู้นี้ ถึงกับยอมก้มหัว ยอมเอ่ยปากขอโทษเย่ซิวงั้นหรือ

เรื่องพรรค์นี้ เมื่อเทียบกับเรื่องที่ชิงหานเพิ่งทะลวงพลังไปเมื่อครู่แล้ว ยังชวนให้เหลือเชื่อยิ่งกว่าเสียอีก

แต่ความจริงก็ประจักษ์อยู่ตรงหน้า และท่าทีของชิงหานก็พิสูจน์แล้วว่าทั้งหมดนี้เป็นเรื่องจริง

"ไม่เป็นไร"

เย่ซิวโบกมือ เขาไม่ใช่คนประเภทถือไพ่เหนือกว่าแล้วไม่ยอมรามือ ในเมื่ออีกฝ่ายแสดงความจริงใจและมีท่าทีที่เหมาะสมถึงเพียงนี้แล้ว เขาย่อมไม่รังเกียจที่จะเปลี่ยนศึกให้กลายเป็นมิตร

"พี่เย่ใจกว้างดั่งมหาสมุทร ยิ่งทำให้ข้ารู้สึกละอายใจ วาสนาในวันนี้ล้วนมีพี่เย่คอยส่งเสริม วันหน้าข้าต้องตอบแทนอย่างงามแน่นอน เพียงแต่วันนี้ข้าเพิ่งเข้าสู่ขอบเขตร่างทองคำ พลังยังไม่มั่นคง อีกทั้งในใจยังร้อนรนอยากจะรีบกลับไปแจ้งข่าวดีแก่ครอบครัว วันหน้าข้าจะมาเยี่ยมเยียนพี่เย่เพื่อร่ำสุราเสวนาอย่างแน่นอน"