บทที่ 80 มิอาจลืมเลือนชั่วชีวิต

ชิงหานประสานมือกล่าวเสียงทุ้ม จะว่าไปแล้ว เย่ซิวเองก็รู้สึกว่าชิงหานผู้นี้ออกจะแปลกคนอยู่ไม่น้อย ก่อนหน้านี้แค่อึดใจเดียวยังทำท่าไม่สบอารมณ์จะลงไม้ลงมืออยู่รอมร่อ ทว่ายามนี้กลับนับพี่เรียกน้องกับตนเสียแล้ว

"ข้าเพียงหวังว่าวันหน้าคุณชายชิงจะช่วยดูแลเกื้อหนุนร้านเล็กๆ ของข้าให้มากหน่อยก็พอ เรื่องร่ำสุราสรวลเสเฮฮานั้นมิกล้าหวังถึงจริงๆ"

เย่ซิวหัวเราะอย่างจนใจ เจ้าหมอนี่ช่างพิลึกคนแท้ๆ

"พี่เย่กล่าวอันใดเช่นนั้น หากมิใช่เพราะพี่เย่ช่วยส่งเสริม วาสนาในการทะลวงขั้นวันนี้ก็คงไม่อาจรู้ได้เลยว่าข้าจะต้องติดแหง็กอยู่ที่ขั้นฝึกปราณไปอีกนานเพียงใดกว่าจะได้เห็นธรณีประตูของร่างทองคำ หากพี่เย่มิรังเกียจ วันนี้เราสองคนมาสาบานเป็นพี่น้องต่างแซ่ต่อหน้าห้าวเทียนกันเถิด"

เมื่อได้ยินคำเย้าแหย่ของเย่ซิว ชิงหานก็รู้สึกกระดากอายอยู่บ้าง อีกทั้งวันนี้แต่เดิมตนก็ตั้งใจจะมาสั่งสอนเย่ซิว ทว่าความคิดเหล่านั้นได้มลายหายไปจนสิ้นตั้งแต่ตอนที่เขาก้าวเข้าสู่ขอบเขตร่างทองคำ

ครั้นได้เห็นทัศนียภาพอันหาได้ยากยิ่งในใต้หล้าที่ห้าวเทียนสรรค์สร้างขึ้นมา ผู้ใดยังจะมีกะจิตกะใจไปอาลัยอาวรณ์เรื่องหยุมหยิมในโลกีย์วิสัยกันเล่า?

จิตแห่งมรรคากระจ่างแจ้ง มุ่งมั่นแต่การบำเพ็ญเพียร ดูท่าแล้วการจะไล่ตามพี่ชายของตนให้ทันก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้

ชิงม่อก้าวสู่ขอบเขตร่างทองคำในวัยสิบหกปี ส่วนเขาในฐานะน้องชาย รู้แจ้งขอบเขตร่างทองคำในวัยสิบเจ็ดปี คาดว่าอีกไม่นานเรื่องนี้คงแพร่สะพัดไปทั่วทั้งเมืองชิงอวิ๋น

ถึงเวลานั้นหลายคนคงต้องมองเสียใหม่ น้องชายของอัจฉริยะผู้นี้ก็หาใช่คนไร้ความสามารถไม่

อีกทั้งการที่ชิงหานก้าวสู่ขอบเขตร่างทองคำในวัยสิบเจ็ดปี ก็นับว่ามิได้ด้อยไปกว่าพี่ชายสักเท่าใด หินก้อนใหญ่ที่กดทับอยู่บนอกมาเนิ่นนานหลายปีในที่สุดก็ถูกยกออกไป ความเร่าร้อนที่แฝงอยู่ในใจของชิงหานพลันลุกโชนขึ้นมาอีกครา

ดังนั้นเขาจึงซาบซึ้งใจต่อเย่ซิวถึงเพียงนี้ ถึงขั้นอยากจะคุกเข่าโขกศีรษะสาบานเป็นพี่น้องกับเย่ซิวตรงนั้นทันที เห็นได้ชัดว่าในใจของเขาตื่นเต้นตื้นตันเพียงใด

"เอ่อ ในเมื่อคุณชายชิงมีธุระสำคัญติดพัน เรื่องสาบานเป็นพี่น้องนี้ ข้าคิดว่ารอไว้มีโอกาสวันหน้าค่อยมาคุยกันอย่างละเอียดดีกว่า"

เย่ซิวชะงักไป นึกไม่ถึงว่าชิงหานจะเอ่ยปากเรื่องสาบานเป็นพี่น้องออกมา แม้ในเมืองชิงอวิ๋นจะมีคนมากมายนับไม่ถ้วนที่อยากสาบานเป็นพี่น้องกับชิงหาน การได้เป็นบุตรบุญธรรมของท่านเจ้าเมืองนั้นนับเป็นเกียรติยศอันหาที่สุดมิได้ แต่เย่ซิวก็ยังคงปฏิเสธอย่างนุ่มนวล เพราะในสายตาของเขา ตนกับชิงหาน…ยังไม่ค่อยจะสนิทกันสักเท่าไร

คำโบราณว่าไว้ หนทางต่างกันมิอาจร่วมคิดการ แม้จะพูดไม่ได้เต็มปากว่าหนทางต่างกัน แต่คนที่ไม่ค่อยสนิทกันสองคนจะมาสาบานเป็นพี่น้อง ย่อมเป็นเรื่องที่พิลึกพิลั่นอย่างยิ่ง

เมื่อเห็นเย่ซิวเอ่ยปฏิเสธอย่างนุ่มนวล เฉินโจวก็ด่าทอเขาในใจไปแล้วนับหมื่นรอบ หากมิใช่เพราะตอนนี้มีคนอยู่มากเกินไป เขาอยากจะปรี่เข้าไปเทศนาสั่งสอนยกใหญ่เสียจริง เหตุใดถึงไม่รู้จักคว้าโอกาสทองเช่นนี้ไว้

"เช่นนั้น…ก็ย่อมได้ แต่บุญคุณอันยิ่งใหญ่ของพี่เย่ ข้าจะไม่มีวันลืมเลือนตราบจนวันตาย"

ชิงหานพยักหน้าอย่างหนักแน่น มิได้เก็บเอาการปฏิเสธอย่างนุ่มนวลของเย่ซิวมาใส่ใจ เขาเป็นบุตรชายคนเล็กของท่านเจ้าเมือง ระหว่างการเติบโตย่อมชินชากับการได้รับการประคบประหงมและการปฏิบัติต่อตนอย่างนอบน้อมเคารพ ทว่าอย่าได้ลืมไปว่าชิงหานก็เป็นเพียงเด็กหนุ่มวัยสิบเจ็ดปีคนหนึ่ง มิได้มีเล่ห์เหลี่ยมชั้นเชิงอันลึกล้ำอะไร ยังคงรักษาธรรมชาติเดิมแท้ของมนุษย์เอาไว้

และธรรมชาติเดิมแท้นั้นก็คือ ใครดีต่อข้า ข้าก็ดีต่อผู้นั้น

ทายาทของแม่ทัพผู้เกรียงไกรต่อให้เสเพลเพียงใด แต่เมื่อได้รับการหล่อหลอมจากบิดา ย่อมต้องกลายเป็นคนหนักแน่นในน้ำใจไมตรีอย่างแน่นอน ดังนั้นในสายตาของชิงหาน ฐานะของเย่ซิวจึงพุ่งสูงขึ้นไปอยู่ในระดับที่สูงส่งอย่างยิ่ง การสาบานเป็นพี่น้องย่อมมิใช่เรื่องใหญ่อันใด

หากเย่ซิวตอบตกลง คาดว่าชิงหานคงจะดึงตัวเย่ซิวไปคุกเข่ากราบไหว้ใต้ฟากฟ้าของห้าวเทียนทันที ทั้งสองกรีดเลือดเป็นพันธมิตรกล่าวคำสาบาน ได้พี่น้องเพิ่มมาอีกหนึ่งคน เพียงแต่ถูกเย่ซิวเอ่ยปฏิเสธอย่างนุ่มนวลไปเสียก่อนเท่านั้น

"จริงสิพี่เย่ การทะลวงขั้นในครั้งนี้ต้องขอบคุณเกมของท่านแท้ๆ ไม่ทราบว่าพี่เย่พอจะช่วยคลายข้อข้องใจได้หรือไม่ ว่านี่คืออาวุธเวทระดับใดกันแน่ ถึงได้มีอิทธิฤทธิ์ปาฏิหาริย์ปานนี้?"