บทที่ 81 รู้แจ้ง

เมื่อระงับความปีติยินดีในใจลงได้ ชิงหานก็มองเย่ซิวด้วยความกังขาและไม่เข้าใจอย่างยิ่ง เพราะแม้แต่ตัวเขาที่เติบโตมาในจวนแม่ทัพตั้งแต่เด็ก ได้เห็นของแปลกประหลาดพิสดารมานับไม่ถ้วน ก็ยังไม่เคยพบเห็นสมบัติวิเศษเช่นนี้มาก่อน ที่ถึงกับสามารถขัดเกลาพลังบำเพ็ญของผู้ฝึกตนได้

“หากจะให้พูดถึงคอมพิวเตอร์นี้ ข้าคงไม่อาจให้คำตอบที่ดีแก่เจ้าได้หรอก ก็แค่ยอดคนท่านหนึ่งนำมาวางไว้ที่นี่แล้วฝากให้ข้าดูแล หากเจ้าดึงดันจะถามหาเหตุผล ข้าเองก็ยากจะอธิบายได้เหมือนกัน”

เย่ซิวจนปัญญาอยู่บ้าง เขาไม่ใช่พวกหัวกะทิที่เรียนจบด้านคอมพิวเตอร์มาโดยเฉพาะ ย่อมไม่มีทางอธิบายออกมาในแบบที่ชิงหานจะเข้าใจได้ จึงทำได้เพียงยิ้มแห้งๆ แล้วหาข้ออ้างปัดไป

“เช่นนั้นผู้อาวุโสท่านนี้คงเป็นผู้มีอิทธิฤทธิ์สะเทือนฟ้าดินเป็นแน่ หากมีวาสนาได้พบพาน หวังว่าพี่เย่จะช่วยแนะนำให้ข้าด้วย”

ชิงหานมีสีหน้าเคร่งขรึมจริงจัง หากมีคนเช่นนี้อยู่จริง เกรงว่าคงจะแข็งแกร่งยิ่งกว่าบิดาของตนเสียอีกกระมัง?

“พี่เย่ ข้าขอตัวลาไปก่อน รอให้พลังในขอบเขตมั่นคงแล้ว ย่อมจะนำสุราชั้นดีมาเยือนถึงหน้าประตูแน่นอน”

ชิงหานหัวเราะลั่นออกมาคำหนึ่ง แล้วก้าวเดินออกจากร้านไป

ทว่าในยามนี้ คนไม่กี่คนที่ยังอยู่ในร้านเน็ตต่างมีความคิดในใจแตกต่างกันไป

เฉินโจวตกตะลึงว่าเหตุใดชิงหานจึงเปลี่ยนไปได้ถึงเพียงนี้

ซูเฟยย่อมจมดิ่งอยู่ในความหดหู่ท้อแท้อย่างหาที่สุดมิได้

ส่วนสตรีอย่างหลิ่วหรูเยียน สิ่งที่นางคิดคงเป็นเรื่องผลประโยชน์เสียมากกว่ากระมัง?

เพียงแต่ดูเหมือนว่าทั้งสามคนจะไม่อาจถูกเกมตรงหน้าดึงดูดความสนใจได้อีกต่อไป หลิ่วหรูเยียนยกมือขึ้นปัดปอยผมหน้าผากเบาๆ ราวกับกำลังครุ่นคิดถึงปัญหาบางประการ

นางเป็นสตรี และย่อมเป็นสตรีที่งดงามหยาดเยิ้มเป็นเลิศคนหนึ่ง การที่นางสามารถก้าวขึ้นมาอยู่ในจุดนี้ท่ามกลางคนรุ่นเดียวกันได้ ย่อมไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไป ยิ่งไปกว่านั้นในด้านการฝึกตน หลิ่วหรูเยียนก็แสดงพรสวรรค์อันโดดเด่นออกมาให้เห็นเช่นกัน

เพียงแต่หากเทียบกับจางชิงอวี้และชิงหานที่ก้าวเข้าสู่ขอบเขตร่างทองคำไปแล้ว ในเวลานี้นางย่อมด้อยกว่าอยู่หลายส่วนอย่างไม่ต้องสงสัย

ทว่าพรสวรรค์หาใช่สิ่งชี้ขาดว่าคนผู้หนึ่งจะเดินไปได้ไกลเพียงใดบนเส้นทางแห่งการฝึกตน สิ่งที่สำคัญกว่าคือสภาวะจิตใจและจิตแห่งมรรค

ต่อเรื่องที่ชิงหานทะลวงขอบเขตได้นั้น นางไม่ได้แสดงความอิจฉาออกมามากมายนัก นอกเหนือจากความประหลาดใจแล้วก็ไม่ได้ตื่นตระหนกจนเกินไป เพราะนางรู้ดีว่าไม่ช้าก็เร็วตนเองย่อมก้าวผ่านก้าวนั้นไปได้ ไม่จำเป็นต้องใจร้อนเร่งรีบ เพียงแต่ไม่รู้ว่าเวลานั้นจะมาถึงเมื่อใดก็เท่านั้น

ในฐานะที่เป็นผู้ฝึกตนเหมือนกัน ทุกคนต่างมีความทรนงของตนเอง การจะก้าวล้ำหน้าคนรุ่นเดียวกันได้แต่แรกก็ไม่ใช่เรื่องง่ายดายเลย นอกเหนือจากความพยายามแล้วยังต้องมีพรสวรรค์อีกด้วย

แน่นอนว่าวาสนาก็เป็นส่วนสำคัญยิ่งยวดเช่นกัน

ในเมื่อทั้งจางชิงอวี้และชิงหานต่างสามารถทะลวงขอบเขตได้อีกครั้ง เช่นนั้นก็ไม่ใช่เรื่องบังเอิญแล้ว เกมอันน่าอัศจรรย์นี้จะต้องมีความล้ำลึกพิสดารของมันอยู่แน่ เพียงแต่ตนเองยังค้นไม่พบ ความสุขุมเยือกเย็นของหลิ่วหรูเยียนทำให้นางวิเคราะห์ปัญหาได้อย่างมีเหตุผล อีกทั้งนางก็ไม่มีกะจิตกะใจว่างพอจะไปอิจฉาและท้อแท้เหมือนอย่างซูเฟย

สิ่งที่นางทำอยู่ในตอนนี้มีเพียงการไล่ตามสองคนนั้นให้ทันเท่านั้น

จิตแห่งมรรคที่กระจ่างแจ้งไร้ซึ่งความคิดฟุ้งซ่าน มักจะเป็นอาวุธที่ทรงพลังที่สุดของผู้ฝึกตนเสมอ

ทั้งสองคนต่างพบวาสนา เช่นนั้นวาสนานี้จะต้องอยู่ภายในร้านแห่งนี้อย่างแน่นอน แล้วสถานที่ที่มีความเป็นไปได้มากที่สุดในร้านนี้คือที่ใดเล่า? ย่อมต้องเป็นภายในเกมนั่นเอง

หลิ่วหรูเยียนขมวดคิ้วแน่น ท่าทางที่จริงจังกลับยิ่งเพิ่มเสน่ห์อีกแบบหนึ่งจนชวนให้ผู้คนหลงใหล

ตนเองได้มองข้ามจุดใดไปในเกมหรือเปล่า?

และจุดที่มองข้ามไปเหล่านั้น คือหัวใจสำคัญในการทะลวงขอบเขตใช่หรือไม่?

หากพูดกันตามตรง บนเส้นทางการฝึกตน การทะลวงขอบเขตเป็นหนทางที่ผู้ฝึกตนทุกคนต้องผ่านพ้น แต่โอกาสในการทะลวงขอบเขตของแต่ละคนล้วนแตกต่างกัน จึงยากจะให้คำตอบที่แน่ชัดได้ บางคนถึงเวลาเข้าที่เข้าทางก็เกิดการตระหนักรู้ หรือบางคนแค่นอนหลับไปตื่นหนึ่ง รุ่งเช้าขึ้นมาก็บรรลุร่างทองคำแล้วกระนั้นหรือ?