บทที่ 82 ทะลวงคอขวดอีกครา

แน่นอนว่าเรื่องพิลึกพิลั่นสารพัดแบบนี้มีเพียงส่วนน้อย ผู้ฝึกตนส่วนใหญ่มักควบแน่นไอพลังปราณในกายซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนถึงจุดสูงสุด จากนั้นจึงรวบพลังปราณกลับคืนสู่ภายในกายทั้งหมด เพียงเท่านี้ก็กลายเป็นยอดฝีมือขอบเขตร่างทองคำตัวจริงเสียงจริงแล้ว

และผู้ฝึกตนระดับจุดสูงสุดของขั้นฝึกปราณคนไหนบ้างเล่าที่มิได้ขัดเกลาพลังปราณของตนเองจนถึงขีดสุด? หากไม่เป็นเช่นนั้น จะกล้าเอ่ยปากว่าตนมีพลังบำเพ็ญระดับจุดสูงสุดของขั้นฝึกปราณได้อย่างไร?

ทว่าตนเองกลับย่ำอยู่กับที่ ไม่อาจก้าวข้ามก้าวสุดท้ายนั้นไปได้เสียที หลิ่วหรูเยียนจึงไม่เข้าใจอย่างยิ่ง และยิ่งคิดคิ้วงามก็ยิ่งขมวดแน่นขึ้นไปอีก

จางชิงอวี้ได้รับความรู้แจ้งจากเพลงกระบี่ ส่วนชิงหานได้รับแรงบันดาลใจจากการต่อสู้ชี้เป็นชี้ตาย โอกาสวาสนาของทั้งสองคนนี้ล้วนเป็นสิ่งที่พวกเขายังขาดตกบกพร่องอยู่ พอได้รับการเติมเต็มจึงทะลวงขอบเขตได้อย่างเป็นธรรมชาติ ทว่าความยากกลับอยู่ที่ผู้ฝึกตนมากมายชั่วชีวิตนี้ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตนเองขาดสิ่งใดไป

ในเมื่อได้เห็นการทะลวงขอบเขตของชิงซูกับตา ย่อมสร้างประโยชน์ให้แก่หลิ่วหรูเยียนอยู่บ้าง เพียงแต่ประโยชน์เหล่านั้นยังไม่เพียงพอจะส่งให้นางก้าวข้ามขั้นฝึกปราณไปได้โดยตรง

และการจะทะลวงขอบเขตโดยอาศัยพลังภายนอก ย่อมต้องอยู่ภายใต้เงื่อนไขข้อหนึ่ง นั่นคือต้องสมบูรณ์พร้อมไร้สิ่งค้างคาใจ

หลิ่วหรูเยียนยังมีเรื่องที่คิดไม่ตก เมื่อยังขบคิดอยู่จึงยังไม่สมบูรณ์พร้อม

นางจึงยังไม่อาจทะลวงขอบเขตได้

เมื่อคิดไม่ตกก็ต้องขบคิด นางจึงไม่ยอมปล่อยผ่านแม้แต่รายละเอียดเดียว ถึงขั้นเข้าไปสัมผัสในเกมใหม่อีกรอบ กระทั่งสีหน้าท่าทางของเหล่าทหารหาญธรรมดาก็ยังถูกนางจดจำไว้อย่างแม่นยำ

เมื่อสัมผัสได้ว่าความเร็วในการไหลเวียนของพลังปราณในกายผู้ฝึกตนขณะต่อสู้เริ่มทวีความเร็วยิ่งขึ้น หลิ่วหรูเยียนก็แย้มยิ้มน้อยๆ ดวงหน้างดงามหยาดเยิ้มสะกดทุกสายตา

หลังจากถอดแว่นตาออก หลิ่วหรูเยียนก็มองไปยังซูเฟยที่กำลังตีหน้าเศร้าสร้อยด้วยรอยยิ้มเต็มใบหน้า

"ศิษย์น้อง? เจ้าเป็นอะไรไปหรือ?"

แม้จะกำลังท้อแท้ แต่หลิ่วหรูเยียนก็คือสตรีที่เขาพึงใจ ย่อมไม่อาจเมินเฉยได้ เพียงแต่แม่นางภูเขาน้ำแข็งผู้นี้ วันนี้ดูจะผิดแผกไปจากเดิมอยู่บ้าง

"ศิษย์พี่ ข้าเองก็จะทะลวงขอบเขตแล้วเช่นกัน" หลิ่วหรูเยียนยิ้มหวานดั่งดอกโบตั๋นแรกแย้ม ช่างหาดูได้ยากยิ่ง

หากเป็นยามปกติ ซูเฟยคงถูกรอยยิ้มของหลิ่วหรูเยียนสะกดจนเคลิบเคลิ้มไปแล้ว ทว่าวันนี้กลับไม่ใช่ ความสนใจของเขายังคงจดจ่ออยู่กับประโยคนั้น

"ศิษย์พี่ ข้าเองก็จะทะลวงขอบเขตแล้วเช่นกัน"

ประโยคนี้ราวกับเป็นมนตร์สะกด วนเวียนอยู่ในหัวใจของซูเฟยเนิ่นนานไม่อาจสลัดหลุด

เริ่มจากชิงหาน ต่อมาก็หลิ่วหรูเยียน ศิษย์สำนักเดียวกันทั้งสองคนก้าวเข้าสู่ขอบเขตร่างทองคำติดต่อกัน ความเป็นจริงเช่นนี้ประหนึ่งหินผาก้อนยักษ์ที่กระแทกลงกลางอก

"อ๋อ… ดีแล้ว…"

ซูเฟยจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวจนไม่รู้ว่าตนเองกำลังพูดอะไรออกไป นอกจากคำเหล่านี้แล้ว เขาก็ไม่รู้จะเอ่ยสิ่งใดได้อีก

หลิ่วหรูเยียนเพียงยิ้มหวาน มิได้ใส่ใจ สัมผัสถึงความเปลี่ยนแปลงของพลังปราณ เพราะเข้าใจกระจ่างแจ้งแล้ว จึงรู้แจ้งเห็นจริง

ย่อมต้องทะลวงขอบเขตได้แล้วอย่างแน่นอน

เมื่อเห็นสภาพเช่นนี้ ซูเฟยก็ไม่อาจฝืนหัวเราะได้อีก ทำได้เพียงเหม่อมองพื้นด้วยสายตาเลื่อนลอย

การมาเยือนในวันนี้ ส่งเสริมให้ผู้ฝึกตนจุดสูงสุดของขั้นฝึกปราณอย่างชิงหานและหลิ่วหรูเยียนได้ดี ทว่าผู้ร่วมทางอย่างเขากลับกลายเป็นเพียงตัวประกอบ เป็นได้แค่พยานรู้เห็นเรื่องราวทั้งหมด

เขาจะดีใจได้อย่างไร ความหดหู่ในใจยิ่งทวีความเข้มข้นขึ้นไปอีก

มนุษย์เราก็เป็นเช่นนี้ ตนเองจะตกต่ำน่าเวทนาเพียงใดย่อมไม่สำคัญ ขอแค่มีคนตกที่นั่งลำบากพอๆ กัน หรือน่าเวทนายิ่งกว่า ในใจก็มักจะรู้สึกได้รับการปลอบประโลม กระทั่งแอบโล่งใจอยู่ลึกๆ

แต่เมื่อเห็นผู้อื่นได้ดีกว่าตน หรือโชคดีกว่าตน ย่อมยากจะทานทนไหว

แม้จิตใจเช่นนี้จะไม่ถึงกับทำให้ซูเฟยพังทลายลงในทันที แต่จิตแห่งมรรคาคงได้รับความบอบช้ำอยู่บ้าง และอาจถึงขั้นมองไม่เห็นแม้แต่ธรณีประตูของขอบเขตร่างทองคำอีกเลย

หากจะถามว่าเพราะเหตุใด เหตุใดชิงหานกับหลิ่วหรูเยียนจึงทะลวงขอบเขตได้ เป็นเพราะพรสวรรค์ของซูเฟยไม่เอาถ่านอย่างนั้นหรือ?