บทที่ 83 ฮือฮาทั้งเมือง

ความจริงแล้วไม่ใช่เช่นนั้น หากต้องหาเหตุผล ก็คงเป็นเพราะจิตแห่งมรรคาของซูเฟยไม่กระจ่างแจ้ง

ตั้งแต่ก้าวเท้าเข้าร้านเน็ตก็เป็นซูเฟยที่ต้องควักเงินจ่าย แถมยังถูกเย่ซิวฟันกำไรเละเทะไปอีกระลอก สภาพจิตใจของซูเฟยจึงยิ่งสับสนวุ่นวาย จนกลายเป็นความโกรธแค้น

จิตแห่งมรรคาที่ขุ่นมัวและซับซ้อนถึงเพียงนี้ การจะทะลวงขอบเขตย่อมยากเย็นแสนเข็ญ

ส่วนซูเฟยกับชิงหานนั้นต่างออกไป ทั้งสองมาที่ร้านเน็ตเพื่อเสพความบันเทิงอย่างแท้จริง จิตใจบริสุทธิ์แน่วแน่ จึงก้าวล้ำหน้าซูเฟยไปได้โดยปริยาย

เกรงว่าหากซูเฟยยังคิดไม่ตกเรื่องนี้ และมัวแต่จมปลักกับความสิ้นหวัง ชาตินี้ก็คงไม่มีหวังได้แตะต้องขอบเขตร่างทองคำอีกเลย

เย่ซิวเฝ้ามองความเปลี่ยนแปลงบนร่างของซูเฟย นี่เป็นยอดฝีมือขอบเขตร่างทองคำคนที่สามแล้วที่เขาเห็นการทะลวงขอบเขตด้วยตาตนเอง และในหมู่พวกเขาทั้งสามคน ดูเหมือนเย่ซิวจะค้นพบกฎเกณฑ์บางอย่างเข้าแล้ว

แม้กระบวนการทะลวงขอบเขตจะคล้ายคลึงกัน แต่ช่วงเวลาที่ปราณฟ้าดินไหลเวียนเข้าสู่ร่างกายกลับไม่เหมือนกันเสียทีเดียว นั่นหมายความว่าระดับการซึมซับและปริมาณความหนาแน่นของปราณที่ทั้งสามคนดึงดูดเข้ามานั้นแตกต่างกัน

เย่ซิวไม่รู้ว่านี่คือเกณฑ์วัดความแข็งแกร่งของผู้ฝึกตนหรือไม่

ยกตัวอย่างจางชิงอวี้ ตอนที่จางชิงอวี้ทะลวงขอบเขต พลังปราณที่แผ่ออกมาเปรียบดั่งแอ่งน้ำขัง และตัวจางชิงอวี้ก็จมปลักอยู่กลางแอ่งน้ำนั้น

ส่วนชิงหานกับซูเฟยนั้นคล้ายกัน ซูเฟยให้ความรู้สึกเหมือนสายลำธารไหลริน ส่วนชิงหานนั้นยิ่งเด่นชัดกว่า สิ่งนี้บ่งบอกอะไรได้บ้างเย่ซิวเองก็ไม่กระจ่าง เป็นเพียงสัมผัสที่รับรู้ได้เท่านั้น หากเทียบกันแล้ว ชิงหานกับซูเฟยให้ความรู้สึกว่ามีพลังปราณอัดแน่นเปี่ยมล้นกว่า เย่ซิวไม่เคยประมือกับผู้ใดจึงแยกแยะความเก่งกาจไม่ออก บนเส้นทางการฝึกตนนี้ล้วนแต่เป็นเขาที่คลำทางอยู่คนเดียวโดยไร้ผู้ชี้แนะ

เฉินโจวมองดูทั้งสองคนที่ต่างก็ได้ดิบได้ดีจากร้านเน็ต แม้จะตกตะลึงจนตาค้าง แต่ในใจกลับแอบตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยว ดูท่าเงินทองพวกนั้นของตนคงเก็บงำไว้ไม่ได้อีกต่อไปแล้ว ต้องเปย์ ต้องเปย์ ต้องเปย์เท่านั้น!

แน่นอนว่าในสายตาของเฉินโจว การฝึกตนย่อมสนุกสนานตื่นเต้นกว่าการค้าขายเป็นไหนๆ หากมีโอกาสเขาก็อยากจะลองเสี่ยงดูสักตั้ง ยอดฝีมือขอบเขตร่างทองคำหนึ่งคนมีความหมายต่อตระกูลมากเพียงใด ในใจเขาย่อมรู้ซึ้งที่สุด

ซูเฟยได้แต่ก้มหน้านิ่งจมสู่ห้วงความคิด ในหัวยังคงวนเวียนอยู่กับประโยคนั้นซ้ำๆ

"ศิษย์พี่ ข้าก็จะทะลวงขอบเขตแล้วเหมือนกัน"

ก็…

ใบหน้าของซูเฟยซีดเผือด ก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างสมเพชเวทนาตนเอง

…

แม้เย่ซิวจะเพิ่งเปิดร้านได้ไม่นาน แต่ก็ได้พบเจอผู้คนร้อยพ่อพันแม่ แม้ยอดฝีมือขอบเขตร่างทองคำจะดูเกลื่อนกลาดราวกับผักกาดขาว ชั่วเวลาไม่กี่วันเขาก็เห็นไปแล้วถึงสามคน ทว่านั่นก็ไม่ได้หมายความว่ายอดฝีมือขอบเขตร่างทองคำจะมีเกลื่อนกลาดดั่งสุนัขข้างถนน สำหรับสถาบันชิงอวิ๋น หรือสำหรับเมืองชิงอวิ๋นแล้ว การที่คนรุ่นเยาว์ถึงสามคนก้าวเข้าสู่ขอบเขตร่างทองคำติดๆ กัน ย่อมไม่ใช่เรื่องเล็กน้อยเลยสักนิด

ทั่วทั้งเมืองพลันเกิดเสียงวิพากษ์วิจารณ์เซ็งแซ่

ยิ่งขับเน้นให้ร้านเน็ตซึ่งเป็นประเด็นร้อนแรงอยู่แล้ว ทวีความลึกลับน่าอัศจรรย์ใจขึ้นไปอีกหลายส่วน

เพียงพริบตาเดียว ทุกซอกทุกมุมของเมือง แม้กระทั่งป้าขายผักตรงชายแดนเมืองก็ยังรู้ว่า ในเวลาไม่ถึงครึ่งเดือน ร้านค้าที่ชื่อร้านเน็ตได้ให้กำเนิดยอดฝีมือขอบเขตร่างทองคำติดต่อกันถึงสามคน

ผู้คนต่างเริ่มจับกลุ่มคุยกันอย่างออกรส

หากมีเพียงจางชิงอวี้คนเดียว ก็อาจถูกมองว่าเป็นเรื่องของโชคช่วย หรือไม่ก็คงต้องยกความดีความชอบให้พรสวรรค์อันโดดเด่นแต่กำเนิดของเจ้าตัว

แต่พอรวมซูเฟยกับชิงหานเข้าไปด้วย ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป คนหนึ่งคือหญิงงามในฝันของศิษย์หนุ่มนับไม่ถ้วนแห่งสถาบันชิงอวิ๋น อีกคนคือบุตรชายเจ้าเมืองผู้ขึ้นชื่อว่าเป็นยอดคุณชายเสเพลอันดับหนึ่งแห่งเมืองชิงอวิ๋น

การที่ทั้งสองคนนี้ก้าวเข้าสู่ขอบเขตร่างทองคำพร้อมกัน ย่อมจุดชนวนความฮือฮาครั้งมโหฬาร

สายตาทุกคู่จึงหันกลับมาจับจ้องที่นี่อีกครั้ง

และส่งผลให้กิจการของร้านเน็ตพุ่งทะยานยิ่งขึ้นไปอีก

ดังนั้นช่วงนี้เย่ซิวจึงยุ่งจนหัวหมุน ยุ่งจนแทบสำลักหายใจ ยุ่งจนกระทั่งเห็นศิลาวิญญาณแล้วแทบจะอาเจียนออกมา

แม้ศิลาวิญญาณเหล่านี้สุดท้ายจะถูกระบบดูดกลืนไปหมด แต่เย่ซิวก็ได้เห็นกองภูเขาขนาดย่อมที่สร้างขึ้นจากศิลาวิญญาณมาแล้ว จากคนที่เคยเห็นศิลาวิญญาณก้อนเดียวก็หวงแหนแทบขาดใจอย่างเย่ซิว ตอนนี้ต่อให้เห็นศิลาวิญญาณหลายสิบก้อนวางอยู่ตรงหน้า เขาก็แทบไม่รู้สึกตื่นเต้นอะไรอีกต่อไปแล้ว