บทที่ 84 มันมหัศจรรย์ขนาดนั้นจริงหรือ

ก็เหมือนกับพนักงานต้อนรับในสถานบริการหรูหราที่ได้พบเจอเจ้านายใหญ่โตสารพัด แม้บรรดาคนใหญ่คนโตเหล่านั้นจะไม่ได้มีความเกี่ยวข้องอะไรกับตนเลยสักนิด แต่พอนานวันเข้า ในใจย่อมเกิดความรู้สึกเหนือกว่าขึ้นมาเอง คิดว่าตนนั้นเลิศเลอกว่าพนักงานจากที่อื่น ทั้งที่ต่างก็เป็นพนักงานเหมือนกัน เงินเดือนก็แทบไม่ต่างกันเลย แต่ความรู้สึกถือดีเช่นนี้เกิดจากสภาพแวดล้อมโดยแท้

ชั่วพริบตาเดียว ร้านเน็ตก็ชุลมุนวุ่นวายจนถึงขีดสุด ความโกลาหลนี้เกิดจากผู้คนที่หลั่งไหลเข้ามามากมาย มีทุกรูปแบบตั้งแต่หญิงอุ้มลูกน้อยกินนมมาเป็นเพื่อนสามี ไปจนถึงคนเฒ่าคนแก่ที่เดินเหินงกๆ เงิ่นๆ ทว่าคนกลุ่มนี้ล้วนมีจุดร่วมเหมือนกันอยู่อย่างหนึ่ง

ฐานะทางบ้านร่ำรวย ทั้งยังกระหายการฝึกตน อยากจะมีชีวิตอยู่ยืนยาวขึ้นอีกสักหน่อย

บนเส้นทางแห่งการฝึกตน แม้ผู้ฝึกยุทธ์จะมีร่างกายบริสุทธิ์และไร้สิ่งเจือปนมากขึ้นจากปราณฟ้าดิน จนทำให้มีชีวิตยืนยาวกว่าคนธรรมดาทั่วไป แต่ก็ไม่ได้ยาวนานกว่ากันมากมายนัก

อย่างผู้ฝึกตนขั้นฝึกปราณ โดยทั่วไปก็อาจมีชีวิตยืนยาวกว่าคนธรรมดาเพียงไม่กี่ปีเท่านั้น ที่ผู้คนพากันฝึกปราณก็เพื่อเวลาไม่กี่ปีนี้เอง

ทว่าเมื่อก้าวสู่ขอบเขตร่างทองคำแล้วย่อมต่างออกไป เมื่อถึงขอบเขตร่างทองคำ โรคภัยเรื้อรังและสิ่งเจือปนในร่างกายจะถูกขับระบายออกมาพร้อมกับพลังปราณ ดังนั้นยอดฝีมือขอบเขตร่างทองคำทั่วไป ตราบใดที่ไม่ไปสู้รบกับใครจนตายก่อนวัยอันควร ส่วนใหญ่ล้วนมีอายุยืนยาวเกินร้อยปี

แม้แปดสิบปีกับหนึ่งร้อยปีดูเหมือนจะต่างกันแค่ยี่สิบปี แต่หากยี่สิบปีนี้อยู่ในตระกูลใหญ่ มันหมายถึงอะไรกันล่ะ หมายถึงสามารถอยู่ดูแลคุ้มครองลูกหลานได้อีกหนึ่งรุ่นเชียวนะ

ตระกูลใหญ่ทั้งหลายจึงให้ความสำคัญกับขอบเขตร่างทองคำอย่างยิ่ง ไม่เพียงเพราะพลังอำนาจของขอบเขตร่างทองคำเท่านั้น แต่ยังมองไปถึงอนาคตข้างหน้ามากกว่า

ในสนามรบ ความล้ำค่าของยอดฝีมือขอบเขตร่างทองคำนั้นไม่ต้องพูดถึง การคุมทหารม้าสักสองสามร้อยนายถือเป็นเรื่องเล็ก ทั้งยังสร้างปัญหาใหญ่หลวงให้แก่ศัตรูได้อีกด้วย ตอนนี้จึงมีผู้ฝึกตนเข้าร่วมกับกองทัพมากขึ้นเรื่อยๆ เพราะผลประโยชน์ที่ได้รับจากกองทัพนั้นยอดเยี่ยมยิ่งนัก

แคว้นซานเหอนับวันยิ่งเจริญรุ่งเรืองเข้มแข็ง ไม่เหมือนช่วงก่อตั้งแคว้นในอดีต บัดนี้ท้องพระคลังของแคว้นซานเหออุดมสมบูรณ์ขึ้นเรื่อยๆ เลี้ยงดูผู้ฝึกตนจำนวนมากได้สบาย จึงเปิดรับผู้มีความรู้ความสามารถและกระตุ้นให้ผู้ฝึกตนเข้าร่วมกับกองทัพมากขึ้น อย่าเพิ่งพูดถึงเรื่องใหญ่อย่างการแผ่ขยายดินแดนที่จำเป็นต้องพึ่งพาผู้ฝึกตนเลย แค่เรื่องการป้องกันการรุกรานจากแคว้นอื่น ผู้ฝึกตนก็นับเป็นขุมกำลังอันทรงอานุภาพอย่างยิ่งแล้ว แคว้นใดก็มิอาจมองข้ามพลังนี้ไปได้

นี่แหละคือผู้ฝึกตน

และนี่ก็คือยุคสมัยของผู้ฝึกตน

ยามค่ำคืน…

แสงไฟสว่างไสว มีคนสมหวังและมีคนโศกเศร้า…

ภายในสถาบันชิงอวิ๋น บางแห่งแสงไฟริบหรี่ แต่บางแห่งกลับสว่างไสวดั่งแสงโคมนับหมื่น

หลิ่วหรูเยียนในฐานะศิษย์ของสถาบันชิงอวิ๋น ไม่เพียงงดงามหยาดเยิ้มแต่ยังมีมนุษยสัมพันธ์ดีเยี่ยม แม้ภายนอกจะดูเย็นชากับผู้อื่นอยู่เสมอ ทว่าสิ่งนี้มิได้เป็นอุปสรรคต่อการผูกมิตรกับสหายมากมายในสถาบันเลย

ในหมู่คนรุ่นเยาว์ด้วยกัน ข่าวเรื่องที่นางทะลวงสู่ขอบเขตร่างทองคำย่อมแพร่กระจายไปทั่วทั้งสถาบันอย่างรวดเร็ว มีผู้คนมากมายนำของขวัญมาแสดงความยินดี ต่อให้นิสัยของนางจะเย็นชาเพียงใด ในเวลานี้บนใบหน้าก็ยังคงประดับด้วยรอยยิ้ม

เรื่องน่ายินดีเช่นนี้ย่อมคู่ควรแก่การเฉลิมฉลอง และควรค่าแก่ความดีใจอย่างแท้จริง

“ศิษย์พี่หรูเยียนทะลวงขอบเขตกลับมาครานี้ แม้ท่านอาจารย์จะอยู่ต่างแดน แต่ก็เดาได้เลยว่าท่านคงจะดีใจเพียงใด ช่วงก่อนหน้านี้เจ้าจางชิงอวี้ชิงเอาหน้าไปหมด วันนี้พวกเรากู้หน้าคืนมาได้แล้วเจ้าค่ะ”

เมื่อมองดูศิษย์น้องหญิงที่กำลังเอ่ยแสดงความยินดีกับตนอยู่ข้างๆ หลิ่วหรูเยียนก็เผยแววตาอ่อนโยนยิ่งขึ้นมาอย่างหาได้ยาก นางมองดูศิษย์น้องตัวน้อยคนนี้ด้วยความเอ็นดูพลางเอ่ยอย่างจริงจัง “ศิษย์น้องชิงอวี๋ เจ้าต้องจำไว้ให้มั่นว่าเส้นทางการฝึกตนห้ามคิดแก่งแย่งเปรียบเทียบกับใครเด็ดขาด เมื่อถึงเวลาทุกอย่างจะสำเร็จไปเอง และการมีจิตมุ่งมั่นในวิถีอย่างแจ่มชัดต่างหากคือสิ่งที่สำคัญที่สุด”

เมื่อเห็นหลิ่วหรูเยียนมีสีหน้าจริงจัง แม่หนูน้อยจึงยู่ปากพลางรู้สึกน้อยใจอยู่บ้าง ทว่าหลังจากหลิ่วหรูเยียนก้าวเข้าสู่ขอบเขตร่างทองคำแล้ว คำพูดของนางย่อมมีน้ำหนักมากกว่าปกติอยู่หลายส่วน และแน่นอนว่าเป็นคำพูดที่มีเหตุผลยิ่ง

“แต่ว่านะศิษย์พี่ ร้านนั้นมันมหัศจรรย์ถึงเพียงนั้นจริงๆ หรือเจ้าคะ” เด็กสาวอีกคนเอ่ยถามขึ้นมาด้วยความอยากรู้อยากเห็น