บทที่ 85 คุณชายผู้นี้มีเงินถมเถไป

เมื่อมองดูเหล่าศิษย์น้องหญิงเหล่านี้ แววตาของหลิ่วหรูเยียนก็เต็มไปด้วยความเอ็นดู นางเอ่ยเรียบๆ ว่า "ทุกคนต่างมีวาสนาของตนเอง เรื่องนี้บอกได้ยาก แม้ไม่อาจรับประกันได้ว่าพวกเจ้าทุกคนจะก้าวเข้าสู่ขอบเขตร่างทองคำได้อย่างรวดเร็วในวันข้างหน้า แต่หากวันใดพวกเจ้าติดคอขวด ถึงจุดสูงสุดของขั้นฝึกปราณแล้วพอมีศิลาวิญญาณในมือเหลือเฟือ ก็ลองไปดูที่ร้านนั้นได้ ไม่แน่อาจจะได้พบวาสนาบ้าง"

ได้ยินดังนั้น เหล่าศิษย์น้องหญิงด้านหลังของหลิ่วหรูเยียนต่างก็พยักหน้าอย่างครุ่นคิด บรรดาศิษย์พี่ล้วนให้การประเมินร้านแห่งนั้นไว้สูงส่งยิ่ง

"เหตุใดจึงไม่เห็นศิษย์พี่ซูเฟยเล่า ศิษย์พี่ซูเฟยใส่ใจพี่หรูเยียนถึงเพียงนั้น โอกาสสำคัญเช่นนี้กลับไม่เห็นเขา ผู้ชายล้วนเป็นพวกเนรคุณทั้งนั้นจริงๆ"

ศิษย์น้องหญิงที่พูดขึ้นมาก่อนหน้านี้กวาดสายตามองไปรอบๆ ก็ไม่เห็นซูเฟยที่มักชอบตามติดหลิ่วหรูเยียน จึงอดหยอกเย้าไม่ได้

หลิ่วหรูเยียนเพียงแค่ส่ายหน้าเบาๆ ยิ้มอย่างจนใจ สำหรับซูเฟยแล้วนางมีความรู้สึกที่ซับซ้อนยิ่ง ความรู้สึกนั้นไม่ได้มีความชอบพออยู่เลย หากแต่เป็น…ความเวทนาเสียมากกว่า

ในวันนั้นชิงหานกับนางต่างทะลวงขอบเขตได้ทั้งสองคน แต่ซูเฟยในฐานะศิษย์พี่ที่มีขอบเขตเดียวกันกลับไม่มีพลังฝีมือก้าวหน้าขึ้นแม้แต่น้อย ย่อมเป็นเรื่องที่ยากจะยอมรับได้เป็นธรรมดา

ดังนั้นจึงมีทั้งคนที่สมหวังและคนที่ทุกข์ตรม

…

"คุณชายซู ท่านดื่มสุราไปมากขนาดนี้แล้ว อย่าดื่มอีกเลยเจ้าค่ะ พักผ่อนให้เร็วหน่อยเถิด"

เมื่อเห็นซูเฟยเมาพับอยู่บนโต๊ะราวกับโคลนตม หญิงขับร้องก็เริ่มลนลาน รีบเอ่ยห้ามปราม

ยามปกตินางกับซูเฟยคุ้นเคยกันเป็นอย่างดี อาจเป็นเพราะตนเองมีหน้าตาคล้ายกับหญิงสาวนางหนึ่งในสถาบันชิงอวิ๋น ซูเฟยมาคราใดจึงมักเรียกหานางเสมอ อีกทั้งสำหรับคุณชายอย่างซูเฟย นางก็ชอบพอไม่น้อย ถุงเงินหนา ทั้งยังฝึกตนอยู่ในสถาบันชิงอวิ๋นมาตลอดทั้งปี ย่อมมีท่วงท่าสง่างามแบบคุณชายติดตัวมาด้วย ต่อให้เมาเละจนไร้สติก็ไม่เคยล่วงเกินอันใดต่อนาง

แม้หน้าตาของซูเฟยจะเทียบไม่ได้กับคุณชายรูปงามเหล่านั้น แต่ก็ยังดีกว่าการต้องไปคอยปรนนิบัติพวกชายวัยกลางคนมันเยิ้มเหล่านั้นมากนัก สิ่งที่ทำให้ผู้คนรังเกียจยิ่งกว่าคือชายวัยกลางคนเหล่านั้นพอดื่มมากเข้าก็มักจะมือไม้ซุกซน ส่วนพวกนางที่เป็นนางรำของหอสุราย่อมไม่อาจตำหนิลูกค้าได้ ทำได้เพียงฝืนยิ้มแล้วปัดมือเหล่านั้นออกไป

พวกนางเป็นนางรำมิใช่หญิงคณิกา ขายศิลป์มิได้ขายเรือนร่าง นี่คือกฎเกณฑ์ของพวกนาง แน่นอนว่าหากยังไม่มีเงินทองมากพอที่จะทำลายกฎเกณฑ์นี้ลงได้ มันก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ

"คุณชายอย่างข้ามีเงินเหลือเฟือ เจ้ามายุ่งอะไรด้วย!" ซูเฟยเอ่ยเสียงอ้อแอ้ แววตาพร่าเลือน คิดจะรินสุราลงในจอกต่อ ถึงได้พบว่ากาสุราว่างเปล่าเสียแล้ว

"เฮ้… เจ้า… ไปเอากาสุรามาให้ข้าอีกกาซิ"

ซูเฟยชี้นิ้วไปทางนางรำข้างกาย พูดจาไม่เป็นคำ

ได้ยินดังนั้น นางรำก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย บนใบหน้าเผยความไม่พอใจและความรังเกียจออกมาอย่างอดไม่ได้ เพียงแต่ถูกซ่อนไว้เป็นอย่างดีในชั่วพริบตา

เมื่อก่อน ยามที่ซูเฟยมาดื่มสุราที่นี่ ทั้งสองต่างให้เกียรติซึ่งกันและกันเสมอมา ไม่เอ่ยเรื่องชายหญิง พูดคุยเพียงเรื่องสายลมแสงจันทร์ เรื่องรื่นรมย์ในใต้หล้า เมื่ออารมณ์สุนทรีย์มาถึง ซูเฟยยังร่ำสุราร่ายบทกวี ทำให้นางรำรู้สึกเลื่อมใสในใจยิ่ง ศิษย์ในสถาบันชิงอวิ๋นล้วนได้รับการอบรมสั่งสอนมาเป็นอย่างดีจริงๆ วาจาท่าทางทำให้ผู้คนรู้สึกราวกับต้องสายลมวสันต์

แม้จะไม่รู้ว่าซูเฟยไปประสบพบเจอเรื่องกลัดกลุ้มใจอันใดมา แต่การใช้สุราย้อมใจให้เมามายย่อมเป็นการแสดงออกถึงความไร้ความสามารถของบุรุษ แม้นางจะเป็นเพียงนางรำ ก็ยังหวังให้สามีของตนเป็นบุรุษที่ยืนหยัดได้อย่างองอาจ มิได้หวังว่าวันหน้าจะหาเงินทองได้มากมายเพียงใด การมีความรับผิดชอบและกล้าแบกรับต่างหากคือสิ่งสำคัญที่สุด

"คุณชายซู ท่านดื่มมากเกินไปแล้ว…"

นางรำถอนหายใจแผ่วเบา นึกไม่ถึงเลยว่าคุณชายซูที่ตนเคยมองไว้สูงส่งแท้จริงแล้วก็มีสันดานเพียงแค่นี้ ยามว่างนางยังเคยเพ้อฝันว่า หากวันหน้าได้พบคู่ครองที่ดีเช่นคุณชายซูนี้ก็คงจะประเสริฐยิ่ง

ทว่าเมื่อได้เห็นการกระทำของซูเฟยในวันนี้ ความเพ้อฝันในใจของนางรำก็แตกสลายลงจนหมดสิ้น ผู้ชายล้วนเป็นพวกสันดานเดียวกันจริงๆ กระทั่งยังไม่ได้เรื่องยิ่งกว่าพวกชายวัยกลางคนเหล่านั้นเสียอีก