บทที่ 86 การพัฒนาตนเอง

คนวัยกลางคนพวกนั้นแม้จะมือไม้ไม่อยู่นิ่ง ดื่มเข้าไปหน่อยก็คิดจะซุกซบตักพวกนาง แต่ถึงอย่างไรก็ผ่านร้อนผ่านหนาว รับรู้ความยากลำบากของชีวิต และเห็นความผันแปรของโลกมา สภาพจิตใจและวุฒิภาวะจึงเหนือกว่าเด็กหนุ่มอย่างซูเฟยมากนัก ซูเฟยในยามนี้ไม่มีความรับผิดชอบใดๆ ให้พูดถึง เมื่อเทียบกับคนวัยกลางคนเหล่านั้นแล้ว เขาก็เหมือนสุราดีที่นอกจากขวดจะสวยหรูดูดีกว่า รสชาติและคุณภาพของสุรากลับด้อยกว่ากันลิบลับ

ความรู้สึกผิดหวังเมื่อผุดขึ้นในใจแล้วก็ไม่อาจลบเลือน ชั่วพริบตานั้นนางยิ่งรู้สึกรังเกียจเด็กหนุ่มผู้นี้มากขึ้นไปอีก

"ไสหัวไป! ข้า…สั่งให้เจ้า…ไปเอาเหล้าก็ไปเอาสิ…จะพูดมากทำไม…แล้วเดี๋ยวเรียกหญิงคณิกามาสองคน ช่วยปรนนิบัติผลัดเสื้อผ้าให้ท่านปู่ผู้นี้ด้วย…รีบไปสิ…"

ซูเฟยมองนางรำที่ยังยืนนิ่งไม่ขยับ เขาทุบโต๊ะปังๆ ไม่หยุดด้วยความโมโหโทโส

นางรำมองดูซูเฟยที่ฟุบอยู่บนโต๊ะ แววตาเปี่ยมด้วยความรู้สึกซับซ้อน ผ่านไปเนิ่นนานจึงถอนหายใจออกมาคำหนึ่งอย่างตัดใจเด็ดขาด เกรงว่าคุณชายซูผู้น่าเลื่อมใสในกาลก่อนคงไม่เคยมีอยู่จริง คิดเสียว่าคนผู้นี้…ตายไปแล้วก็แล้วกัน

หอสุราเปิดประตูทำการค้า ย่อมไม่ขัดขวางการจับจ่ายของลูกค้า เดิมทีนางคิดว่าตนกับซูเฟยมีน้ำใจไมตรีต่อกัน จึงไม่อยากให้เขาดื่มมากขนาดนี้ แต่ในเมื่อตัดใจได้อย่างสิ้นเชิงแล้ว ซูเฟยในสายตาของนางก็ไม่ต่างอะไรกับแขกเหรื่อธรรมดาทั่วไป

หรืออาจเป็นลูกค้าที่ชวนให้รังเกียจคนหนึ่งเสียด้วยซ้ำ

ความรู้สึกตัดใจของสตรีเกิดขึ้นได้ในชั่วพริบตาเดียว

เมื่อครู่ซูเฟยบอกแล้วว่าต้องการเหล้าหนึ่งกาและหญิงคณิกาอีกสองคน ความหมายในคำพูดนั้นกระจ่างแจ้ง นางรำค่อยๆ ถอยออกจากห้อง จำคำสั่งของซูเฟยไว้ขึ้นใจ

สถานที่อย่างหอสุรา นอกจากจะให้บริการสุรา อาหาร และที่พักแก่ลูกค้าแล้ว ย่อมขาดหญิงคณิกาชั้นสูงและหญิงคณิกาทั่วไปไม่ได้ หญิงคณิกาชั้นสูงคือนางรำประเภทขายศิลปะไม่ขายเรือนร่าง ส่วนหญิงคณิกาทั่วไปยังหมายถึงสตรีที่ขายเรือนร่างโดยไม่ขายศิลปะ

ผู้คนในทวีปหลิงอู่ชื่นชอบการฝึกตน แต่ก็หลงใหลในสุราและนารีเช่นกัน ดังนั้นหอสุราแห่งใดเปิดทำการค้า จึงย่อมขาดสิ่งทางโลกเหล่านี้ไปไม่ได้ หากหอสุราใดไร้หญิงคณิการูปโฉมงดงาม แม้รสชาติอาหารสุราจะเลิศล้ำเพียงใด กิจการก็ไม่มีทางรุ่งเรืองเฟื่องฟู

เมืองชิงอวิ๋นเองก็มิใช่ข้อยกเว้น บรรดาคุณชายจากตระกูลต่างๆ ในหอสุราต่างมีหญิงคณิกาประจำตัวของตน ทั้งยังไม่คิดว่านี่เป็นเรื่องต่ำช้าไร้ยางอาย กลับมองว่าเป็นคำยกย่องถึงความเสเพลเจ้าสำราญเสียด้วยซ้ำ

ยิ่งไปกว่านั้นยังมีผู้คนอีกไม่น้อยที่ยอมจ่ายเงินก้อนโตเพื่อไถ่ตัวหญิงคณิกากลับไปเป็นภรรยาที่บ้าน ชวนให้ผู้คนไม่เข้าใจจริงๆ

ทว่าพฤติกรรมเช่นนี้กลับแพร่หลายในเมืองชิงอวิ๋น ไม่รู้ว่ามีกี่ครอบครัวที่เกือบต้องแตกแยกเพราะเรื่องนี้ แต่ธรรมเนียมนี้ก็ยังคงสืบทอดต่อไป

แม้กระทั่งสตรีหัวโบราณบางคนยังมองว่าการที่สามีของตนรับอนุภรรยาหลายคนไม่ใช่เรื่องเลวร้าย ตราบใดที่อนุเหล่านั้นไม่สั่นคลอนฐานะภรรยาเอกของตน ก็ไม่จำเป็นต้องใส่ใจ ขอเพียงตนเองได้อยู่อย่างสุขสบายในฐานะฮูหยินก็พอ การที่สามีรับอนุได้ย่อมแสดงถึงความสามารถของเขา

ธรรมเนียมเช่นนี้ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้ในเวลาอันสั้น ในช่วงหลายปีก่อน แคว้นซานเหอยังต้องแผ่ขยายดินแดน ทั้งยังต้องป้องกันการรุกรานจากต่างแคว้น จึงต้องการกำลังพลมหาศาล ชายฉกรรจ์ต่างเข้าร่วมกองทัพและถือเป็นเกียรติยศ แต่เมื่อเวลาผ่านไป แม้แคว้นซานเหอจะรุ่งเรืองและมั่งคั่งขึ้นทุกวัน ทว่าการขาดแคลนชายฉกรรจ์ก็ยังคงเป็นแผลร้ายใต้ความเจริญของอาณาจักร สัดส่วนชายหญิงไม่สมดุลอย่างรุนแรง หากยึดถือระบบสามีเดียวภรรยาเดียว ย่อมมีสตรีอาภัพจำนวนมากต้องใช้ชีวิตอยู่เพียงลำพัง

ในยุคที่แคว้นซานเหอยังทำศึกสงคราม ชายฉกรรจ์ต่างมุ่งหน้าสู่แนวหน้า หลั่งเลือดเนื้อเพื่อบ้านเมือง สตรีทั้งหลายล้วนอยู่โยงเย็บปักถักร้อยส่งกำลังบำรุงอยู่เบื้องหลัง ในสนามรบย่อมต้องมีคนล้มตาย และคนที่ตายก็ล้วนเป็นชายฉกรรจ์ของแคว้นซานเหอ จึงทำให้สัดส่วนชายหญิงลดฮวบลงจนถึงขั้นวิกฤตเช่นนี้

ในเวลานั้น เจ้าผู้ครองแคว้นจึงจำต้องตรากฎหมายใหม่ สนับสนุนให้ชายหนึ่งคนมีภรรยาได้หลายคน ทั้งยังมอบเงินอุดหนุนให้อีกด้วย จึงเป็นเหตุให้บุรุษในเมืองชิงอวิ๋นถือการรับอนุเป็นเกียรติยศ ทั้งยังอ้างได้อย่างเต็มปากเต็มคำว่า นี่ล้วนเป็นสิ่งที่บ้านเมืองอนุญาตและสนับสนุน

ดังนั้นการที่เรื่องรับอนุแพร่หลายถึงเพียงนี้จึงเป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้ หากคิดจะเปลี่ยนแปลง เกรงว่าคงต้องรอเวลาอีกนับร้อยปีจึงจะค่อยๆ ดีขึ้น