บทที่ 87 นางรำ

“น้องสาวทั้งสอง คุณชายซูดื่มสุราแรงไปสองกาแล้วแต่อารมณ์ยังค้างอยู่ พวกเจ้าสองคนจงยกสุราดีไปอีกสักกา แล้วช่วยคุณชายซูผลัดเสื้อผ้าพาเข้านอนเถอะ”

นางรำถอยออกมาจากห้อง แล้วเอ่ยเสียงเบากับหญิงสาวหน้าตาแฉล้มสองคนที่อายุน้อยกว่า

หญิงคณิกาทั้งสองได้ยินก็ดีใจยกใหญ่ คุณชายซูเป็นแขกประจำของหอสุรา ปกติจะเรียกหาแต่นางรำผู้นี้ อีกทั้งคุณชายกระเป๋าหนักอย่างซูเฟยก็ใช่ว่าจะพบเจอง่ายๆ จึงทำให้พวกนางตื่นเต้นยิ่งนัก

ที่ทำให้พวกนางยินดียิ่งกว่าคือ หลังจากว่างงานมาหลายวัน ในที่สุดก็จะมีรายได้เป็นกอบเป็นกำเข้ามาเสียที

สาเหตุที่คณิกาทั้งสองไร้ลูกค้าจนว่างงานถึงเพียงนี้ ก็เพราะมีโรคร้ายรุมเร้า แขกเหรื่อมากมายต่างพากันรังเกียจเดียดฉันท์ ไม่อยากให้พวกนางปรนนิบัติ จึงไม่มีแขกมานาน พอได้ยินว่าคุณชายซูเต็มใจให้พวกตนสองคนไปปรนนิบัติ ความยินดีในใจจึงเอ่อล้นออกมา

นึกไม่ถึงเลยว่าคุณชายซูผู้นี้จะเป็นคนเปิดเผยจริงใจ หลงใหลในเรื่องกามารมณ์ถึงขั้นไม่สนแม้กระทั่งว่าพวกตนจะมีโรคร้ายติดตัว ช่างน่าเลื่อมใสยิ่งนัก

คณิกาทั้งสองรีบผลักประตูห้องซูเฟยเข้าไป หวังจะปรนนิบัติคุณชายท่านนี้ให้ถึงอกถึงใจ

นางรำมองห้องของซูเฟยด้วยสีหน้าเรียบเฉย

โรคร้ายของคณิกาทั้งสอง แน่นอนว่าคือโรคดอกไม้ร่วง

โรคกามโรค

คืนนั้น ศิษย์พี่ซูเฟยจมดิ่งลงสู่แดนสุขาวดีในหอสุรา หลับใหลไปอย่างเป็นสุข จะเอาเวลาที่ไหนไปสนใจเรื่องหยุมหยิมพวกนั้น เวลานี้ความสำราญต้องมาก่อนเป็นอันดับแรก

ภายในจวนแม่ทัพ…

ทั้งสามคนนั่งล้อมโต๊ะอาหาร มีพ่อบ้านยกกับข้าวเข้ามา ชิงซูเปิดสุราหมักชั้นเลิศที่เก็บไว้นานปีซึ่งหาได้ยากยิ่ง เมื่อเปิดไหสุราออก กลิ่นหอมเข้มข้นของสุราเก่าเก็บก็โชยฟุ้ง ชิงซูหลงใหลในกลิ่นนี้ยิ่งนัก มีเพียงชิงม่อที่อดขมวดคิ้วไม่ได้ ดูเหมือนจะไม่ค่อยชินเท่าใด ชิงซูอุ้มไหสุรารินให้บุตรชายทั้งสองจนเต็มจอก

ชิงม่อขมวดคิ้ว แต่ก็ไม่ได้ห้ามปรามการกระทำของผู้เป็นบิดา ดูออกว่าวันนี้บิดาอารมณ์ดีเป็นพิเศษ

ในฐานะผู้ฝึกตนอันทรงพลังคนหนึ่ง ชิงม่อแสดงพรสวรรค์ในการฝึกบำเพ็ญอันโดดเด่นมาโดยตลอด จิตใจแห่งเต๋าที่กระจ่างแจ้งย่อมไม่ชมชอบเรื่องทางโลกอันน่าเบื่อหน่าย ในสายตาเขา การฝึกบำเพ็ญต้องอาศัยปณิธานอันแน่วแน่ ส่วนสุราพรรค์นี้มีแต่จะมัวเมาจิตใจ อีกทั้งเขาก็ไม่ชอบความรู้สึกมึนเมา ความเยือกเย็นต่างหากคืออาวุธที่ทรงพลังที่สุด

ดังนั้นในสายตาเขา จึงไม่เคยมองว่าฐานะของตนเป็นเกียรติยศชื่อเสียงอันใด ไม่ว่าจะเป็นบุตรชายเจ้าเมืองชิงอวิ๋น หรือถูกยกย่องว่าเป็นคนหนุ่มผู้มีพรสวรรค์ในการฝึกบำเพ็ญที่สุดของเมืองชิงอวิ๋น คำเรียกขานเหล่านี้ล้วนไร้ความหมาย ในสายตาเขา ตัวเขาเป็นเพียงผู้ฝึกตนคนหนึ่ง เป็นเพียงคนธรรมดาบนเส้นทางสู่มรรคาอันยิ่งใหญ่เท่านั้น

ดังนั้น บิดาของเขาจะเคยเป็นแม่ทัพ หรือเป็นคนฆ่าสัตว์ สิ่งที่เขาแสวงหาย่อมเป็นการก้าวเดินไปบนหนทางแห่งการฝึกตนให้ไกลยิ่งขึ้น ได้เห็นทิวทัศน์ที่แม้แต่บิดาก็ยังไม่เคยเห็น นี่คือสิ่งที่ปรารถนาไปชั่วชีวิต

ทว่าชิงซูกลับต่างจากบุตรชายทั้งสอง เขาเคยเป็นแม่ทัพที่ฟาดฟันในสนามรบ ชื่นชอบการดื่มสุราโดยเฉพาะสุราดีกรีแรง ในค่ายทหารสุราเป็นสิ่งที่จะขาดไม่ได้ มีความสำคัญเป็นรองเพียงเสบียงอาหารเท่านั้น

เพราะของอย่างสุราสามารถเพิ่มความกล้า และปลุกขวัญกำลังใจได้

ดีใจต้องดื่มสุรา เสียใจต้องดื่มสุรา ฉลองต้องดื่มสุรา ฆ่าคนก็ต้องดื่มสุรา

ชิงหานย่นจมูกสูดดม ย่อมรู้ดีว่านี่คือสุราดีที่บิดาเก็บซ่อนไว้นานปี แม้เขาจะอายุน้อย แต่ในฐานะที่เคยเป็นคุณชายเสเพลแห่งเมืองชิงอวิ๋น ย่อมแยกแยะความดีเลวของสุราออก จึงอดหัวเราะออกมาไม่ได้

“คนหนึ่งสิบหกปีเข้าสู่ร่างทองคำ อีกคนสิบเจ็ดปีเข้าสู่ร่างทองคำ สวรรค์คุ้มครองตระกูลชิงของข้าแท้ๆ ไม่รู้ว่ามารดาพวกเจ้ามองลงมาจากเบื้องบนจะภาคภูมิใจเพียงใด”

เมื่อมองบุตรชายทั้งสอง ชิงซูก็รู้สึกพึงพอใจอย่างยิ่งจนหัวเราะร่าออกมา สุราในจอกถูกเขาซดไปเกินครึ่ง